Чндои шӯхи парии чеҳра ! ту боҳилау ранг

چندای شوخ پری چهره!تو باحیله و رنگ

Шишаи умри маро май занӣ аз хашм , ба санг

شیشهٔ عمر مرا می زنی از خشم، به سنگ

Ман ба фикри ту ва ту бо дгарони бода гусор

من به فکر تو و تو با دگران باده گسار

Ман ба ту бар сари сулҳ ва , ту ба ман бар сари ҷанг

من به تو بر سر صلح و، تو به من بر سر جنگ

Сафи мижгони ту эй шӯхи дили оро ! дидам

صف مژگان تو ای شوخ دل آرا!دیدم

Ёдам ояд зсФ оростани лашкари занг

یادم آید زصف آراستن لشکر زنگ

Гесуӣ машк фишонаст туро бар сари дӯш

گیسوی مشک فشان است تو را بر سر دوش

ё ки бар шохи санавбар , шудаи зоғии оўнг

یا که بر شاخ صنوبر، شده زاغی آونگ

Ман ки аз нӯки қалами сӯрат мӯе бикашам

من که از نوک قلم صورت مویی بکشم

Натавонам ки занами нақши миёнат бе ранг

نتوانم که زنم نقش میانت بی رنگ

Хостами шеърӣ дар васф даҳонат гӯям

خواستم شعری در وصف دهانت گویم

Натавонистам ва гардид марои ҳавсилаи танг

نتوانستم و گردید مرا حوصله تنگ

« туркӣ » аз бахти бади афтодаи зшироз ба ҳинд

«ترکی» از بخت بد افتاده زشیراز به هند

Тарсами обишхураши охири бикашади сӯии фаранг

ترسم آبشخورش آخر بکشد سوی فرنگ