эй рахт ! моҳи тамом ва , хами абрӯати ҳилол

ای رخت! ماه تمام و، خم ابروت هلال

Мау хуршеди туро бандаи он ҳасану ҷамол

مه و خورشید تو را بندهٔ آن حسن و جمال

Ҷаъди гесуии ту худ сӯрат ҷимаст на ҷим

جعد گیسوی تو خود صورت جیم است نه جیم

Зулфи хушбӯии ту худ сӯрат доласт на дол

زلف خوشبوی تو خود صورت دال است نه دال

Хол дар гӯшаи миҳроби хами абрӯят

خال در گوشهٔ محراب خم ابرویت

Ҳамчунонаст ки дар гӯшаи миҳроб , балол

همچنان است که در گوشهٔ محراب، بلال

Сабза бар гирди рахт гар зада сар айбӣ нест

سبزه بر گرد رخت گر زده سر عیبی نیست

Ҳолаи баргарди ма ӯро набӯд нақси камол

هاله برگرد مه او را نبود نقص کمال

Чаҳ ҷафоҳо ки кашидем ба шабҳои фироқ

چه جفاها که کشیدیم به شبهای فراق

То ки якбор , бубинеми рухи субҳи висол

تا که یکبار، ببینیم رخ صبح وصال

Ҳар чаҳ ман саъй кунам ишқи ту пинҳон нашавад

هر چه من سعی کنم عشق تو پنهان نشود

Обро забт намӯдан нашавад дар ғарбол

آب را ضبط نمودن نشود در غربال

Бори ишқи ту чунонаст ки аз сангинӣ

بار عشق تو چنان است که از سنگینی

Ман баронам ки таҳаммул натавон кард ҷибол

من برآنم که تحمل نتوان کرد جبال

Рухам аз ишқи ту чун коҳ шудаи зарду заъиф

رخم از عشق تو چون کاه شده زرد و ضعیف

Танам аз ҳиҷри ту борӣк шудаи ҳамчуи хилол

تنم از هجر تو باریک شده همچو خلال

Шукри ҳақро ки лаби лаъл ту шуд қисмати ман

شکر حق را که لب لعل تو شد قسمت من

Бандагӣ ҳар ки кунад ҳақ диҳадаш ризқи ҳалол

بندگی هر که کند حق دهدش رزق حلال

Рӯзгории сет ки ёрии сети марои поки сиришт

روزگاری ست که یاری ست مرا پاک سرشت

Ки ҷамолаш буд андари ҳумои офоқи маҳол

که جمالش بود اندر هما آفاق محال

Ҳар касеро ба ҷаҳони домани ёрии сет ба даст

هر کسی را به جهان دامن یاری ست به دست

« тркё » дасти туу домани пайғамбару ол

«ترکیا»دست تو و دامن پیغمبر و آل