Биё эй соқии ширини шамоил !

بیا ای ساقی شیرین شمایل!

Ба ҷомӣ май , ғамам бизадой аз дил

به جامی می، غمم بزدای از دل

Бидиҳ ҷомӣ аз он роҳи рҳиқм

بده جامی از آن راح رحیقم

Ки аз хотир кунад андӯҳи зоил

که از خاطر کند اندوه زایل

Маро бошад тании лоғартар аз мӯ

مرا باشد تنی لاغرتر از مو

Чаҳ созад боғамӣ чун кӯҳи бозул

چه سازد باغمی چون کوه بازل

зи баси бори ғамам бар дил нишаста

ز بس بار غمم بر دل نشسته

Биҷунбад ноқаам дар зери маҳмил

بجنبد ناقه ام در زیر محمل

Ғами ёрами чунон аз по фиканда аст

غم یارم چنان از پا فکنده است

Ки натавонам бурун омад зи манзил

که نتوانم برون آمد ز منزل

Ба сад ҳасрат сафар кард аз барам ёр

به صد حسرت سفر کرد از برم یار

Таҳаммул аз фироқаш ҳаст мушкил

تحمل از فراقش هست مشکل

Ба умедӣ ки ояд аз сафари боз

به امیدی که آید از سفر باز

Ду гӯшам ҳаст бар савти ҷлоҷл

دو گوشم هست بر صوت جلاجل

Дариғо киштии умед « туркӣ »

دریغا کشتی امید «ترکی»

Ба гирдоб ғамаш бинишаст дар гул

به گرداب غمش بنشست در گل