Марҳабо ! эй қосиди исои дами фаррухи лақо !

مرحبا! ای قاصد عیسی دم فرخ لقا!

Аз бар ёр омадӣ аҳлоу сҳлои марҳабо

از بر یار آمدی اهلا و سهلا مرحبا

Пои тосри маҳву ҳайрон , будам аз ҳиҷрони ту

پای تاسر محو و حیران، بودم از هجران تو

Шодмонами сохтӣ нозами саратро то ба по

شادمانم ساختی نازم سرت را تا به پا

Аз ту буи ёр меояд марои андари машом

از تو بوی یار می آید مرا اندر مشام

ё ки дории ҳамраҳи худ нофаи машки хто

یا که داری همره خود نافهٔ مشک ختا

Ман хато кардам ки гуфтам машки дорӣ дар бағал

من خطا کردم که گفتم مشک داری در بغل

Машкро ин бӯ набошад ман хато кардам хато

مشک را این بو نباشد من خطا کردم خطا

Аз бар дилдори дории нофа анбар фишон

از بر دلدار داری نافهٔ عنبر فشان

ё ки дории пеши худ торӣ аз он зулфи дўто

یا که داری پیش خود تاری از آن زلف دوتا

Бо сабои ҳамроҳ будӣ аз сари кӯй нигор

با صبا همراه بودی از سر کوی نگار

ё ки бо бод сабо ҳастӣ қарину ошно

یا که با باد صبا هستی قرین و آشنا

Ин на буи машк бошад не буд буии абир

این نه بوی مشک باشد نی بود بوی عبیر

Рости гӯи ин буиро дуздида ӣӣ ту аз куҷо

راست گو این بوی را دزدیده یی تو از کجا

Гар нагӯям ман ин ғалати ин буии дилдор ман аст

گر نگویم من این غلط این بوی دلدار من است

Ҳайдари сафдар , вале ҳақ , алии Муртазо

حیدر صفدر، ولی حق، علی مرتضی

Онкӣ аз теғ каҷаш шуд рояти исломи рост

آنکه از تیغ کجش شد رایت اسلام راست

Онкии нӯки нохҷш бар чашм душман кард ҷо

آنکه نوک ناخجش بر چشم دشمن کرد جا

Онкии сар дар ғазва хандақ фиканд аз ҷисми умр

آنکه سر در غزوهٔ خندق فکند از جسم عمر

Онкӣ дар ҷанг аҳад омад ба шаънаши лои Фтӣ

آنکه در جنگ احد آمد به شأنش لا فتی

Онкии баҳри ксрои саноми бузургони Қурайш

آنکه بهر کسرا صنام بزرگان قریش

Дар ҳарам биниҳод пои худ ба дӯши Мустафо

در حرم بنهاد پای خود به دوش مصطفی

Онкӣ шуд дар рӯзи мавлудаши ҷидори каъбаи шқ

آنکه شد در روز مولودش جدار کعبه شق

Аз шарофат мавлудаш шуд хонаи хоси худо

از شرافت مولودش شد خانهٔ خاص خدا

Он шаҳаншоҳӣ ки баъд аз хотами пайғамбарон

آن شهنشاهی که بعد از خاتم پیغمبران

Дошт бе шаки бартарӣ , бар анбиёу авлиё

داشت بی شک برتری، بر انبیا و اولیا

Гар худо хонам ман ӯро ин сухан бошад хато

گر خدا خوانم من او را این سخن باشد خطا

Ҳам хато бошадгар ӯро аз худо донам ҷудо

هم خطا باشد گر او را از خدا دانم جدا

Срўро ! бошад забон « туркӣ » аз мадҳи ту лол

سرورا! باشد زبان «ترکی» از مدح تو لال

эй вуҷӯди ту пас аз сўолқзои ҳасани алқзо !

ای وجود تو پس از سوالقضا حسن القضا!

Аз адам то пой биниҳодӣ ба саҳрои вуҷӯд

از عدم تا پای بنهادی به صحرای وجود

Аз вуҷӯдати гашти номи куфр , маъдӯму фано

از وجودت گشت نام کفر، معدوم و فنا

Пеши нури моҳи рӯят дар ҳақиқати нури шамс

پیش نور ماه رویت در حقیقت نور شمس

Дар зё ва нур бошад камтар аз наҷм ва сҳо

در ضیا و نور باشد کمتر از نجم و سها

Сохтаи сайёфи қудрат аз барои нафии куфр

ساخته سیاف قدرت از برای نفی کفر

Зулфиқори ҷони ситонатро ду сар чун ҳарфи ло

ذوالفقار جان ستانت را دو سر چون حرف لا

Ҷомаи ҷӯад ва схоро дӯхт чун хайёти сунъ

جامهٔ جود و سخارا دوخت چون خیاط صنع

Ҷузи ту бар болои каси мавзуни ниомди ин қабо

جز تو بر بالای کس موزون نیآمد این قبا

Гар набӯдӣ зоти поки офаринишро сабаб

گر نبودی ذات پاک آفرینش را سبب

Ҳақи таъолӣ кӣ намӯдӣ хилқати арзу само

حق تعالی کی نمودی خلقت ارض و سما

Дар ҷаҳон ҳар ҷо буд парҳезгории муқтада

در جهان هر جا بود پرهیزگاری مقتدی

Ҷузи ту кас ӯро набошад пешвоу муқтадо

جز تو کس او را نباشد پیشوا و مقتدا

Аз пай таъзим гашта хсрўо ! пушти сипеҳр

از پی تعظیم گشته خسروا! پشت سپهر

Рӯзу шаб бар остон бӯсиданат яксар дўто

روز و شب بر آستان بوسیدنت یکسر دوتا

Гар намешуд Мӯсои умрони баномати млтҷӣ

گر نمی شد موسی عمران بنامت ملتجی

Аждаҳо кӣ мешудӣ андари кафи Мӯсои Асо

اژدها کی می شدی اندر کف موسی عصا

Гар намезад дасти худ дар ърўаҳи алўсқои ту

گر نمی زد دست خود در عروه الوثقای تو

Исои Марям куҷо мекард эҳёи мурда ро

عیسی مریم کجا می کرد احیا مرده را

Рӯзи тӯфон , Нӯҳ аз дарёи куҷои гаштии халос

روز طوفان، نوح از دریا کجا گشتی خلاص

Гар басӯи ҳазратат новарда будӣ илтиҷо

گر بسوی حضرتت ناورده بودی التجا

Чун сногўӣ ту бошад кирдигори зулҷалол

چون ثناگوی تو باشد کردگار ذوالجلال

Кистам то ман кунам мадҳу саноятро адо

کیستم تا من کنم مدح و ثنایت را ادا

Бо чунин ҷоҳу ҷалол эй ояти кброи ҳақ !

با چنین جاه و جلال ای آیت کبرای حق!

Рӯзи ошурои куҷо будӣ ба дашти Карбало ?

روز عاشورا کجا بودی به دشت کربلا؟

То бибинӣ ҷисми сад чоки ҳусайнатро зи зин

تا ببینی جسم صد چاک حسینت را ز زین

Бар замини афтода аз ҷавру ҷафои ашқиё

بر زمین افتاده از جور و جفای اشقیا

Дар куҷо будӣ ки аз шамшери зулми кӯфӣон ?

در کجا بودی که از شمشیر ظلم کوفیان؟

Дасти аббоси аламдорати зи тани бинии ҷудо

دست عباس علمدارت ز تن بینی جدا

Дар куҷо будӣ ки аз теғи ҷафои шомён ?

در کجا بودی که از تیغ جفای شامیان؟

Бар замини афтодаи бинии қомати Акбари зи по

بر زمین افتاده بینی قامت اکبر ز پا

Дар куҷо будӣ ки бинӣ дар масофи ошиқӣ ?

در کجا بودی که بینی در مصاف عاشقی؟

Қосимати бастаи зи хӯни хештан бар кафи ҳино

قاسمت بسته ز خون خویشتن بر کف حنا

Дар куҷо будӣ ки то бинӣ ба ҳукми ибни саъд ?

در کجا بودی که تا بینی به حکم ابن سعد؟

Аҳли байтатро асиру бастаи банди бало

اهل بیتت را اسیر و بستهٔ بند بلا

Шарм меояд марои шоҳо ! ки гӯям бе ниқоб

شرم می آید مرا شاها! که گویم بی نقاب

Зайнабат шуд вориди базми язид бе ҳаё

زینبت شد وارد بزم یزید بی حیا

зи остини ғайратати даст ядуллоҳӣ барор

ز آستین غیرتت دست یداللهی برآر

Ҳам чу хайбари шомро бунёд ва бен бар кун зи ҷо

هم چو خیبر شام را بنیاد و بن بر کن ز جا