Дӯшинаи шоҳи занги броФрохт чун илм

دوشینه شاه زنگ برافراخت چون علم

Дар водии қарори шаҳ рӯм зад қадам

در وادی قرار شه روم زد قدم

Дар пардаи ҳиҷоб ниҳон шуд арӯси рӯз

در پرده حجاب نهان شد عروس روز

Домоди шаби ниҳоди буруни пой аз барам

داماد شب نهاد برون پای از برم

Дар қаъри чоҳи Юсуфи хур , гашти сарнигӯн

در قعر چاه یوسف خور، گشت سرنگون

Юнус ба батн ҳут шуду Хизр дар зулм

یونس به بطن حوت شد و خضر در ظلم

Дар ани шабӣ ки буд сияҳтар аз зулфи ёр

در ان شبی که بود سیه تر از زلف یار

Ман бардаи сар ба ҷайби тафаккури фурӯи зи ғам

من برده سر به جیب تفکر فرو ز غم

Каз дар нигорам омаду бори ваии ҳамчуи моҳ

کز در نگارم آمد و بار وی همچو ماه

Баргарди моҳи рехтаи зулфин хам ба хам

برگرد ماه ریخته زلفین خم به خم

Ҷустами зи ҷой ва танг гирифтам чу дар канор

جستم ز جای و تنگ گرفتم چو در کنار

Гуҳи бӯса бар Рахш задаму гоҳ бар қадам

گه بوسه بر رخش زدم و گاه بر قدم

Гуфтам хуш омадӣ ба куҷо будӣ эйнигор !

گفتم خوش آمدی به کجا بودی ای نگار!

Каз даврии ту буд марои хотирии дижам

کز دوری تو بود مرا خاطری دژم

Имшаб чаҳ шуд ки шавқи миннат бар сари аўФтод

امشب چه شد که شوق منت بر سر اوفتاد

Ҷоно ! зиҳии ғариби навозӣ , зиҳии карам

جانا! زهی غریب نوازی، زهی کرم

Гуфто ки чоплусӣ аз ин бештар макун

گفتا که چاپلوسی از این بیشتر مکن

Бархез ва мебиор ва ба паймони ту дам ба дам

برخیز و می بیار و به پیمان تو دم به دم

Бархез мебиор ки шуд мавсими нишот

برخیز می بیار که شد موسم نشاط

Бархез ва мебиор ки хазон шуд баҳори ғам

برخیز و می بیار که خزان شد بهار غم

Донеи з бода чист марои мақсаду мурод

دانی ز باده چیست مرا مقصد و مراد

Мақсӯди ман буд май ваҳдат на роҳи ҷам

مقصود من بود می وحدت نه راح جم

Зон бодае ки ранг задойад зи лавҳи дил

زان باده ای که رنگ زداید ز لوح دل

Зон бодае ки қалб мусаффо кунад зи ғам

زان باده ای که قلب مصفا کند ز غم

Зон бодае ки мӯр агар қатра Эй хӯрд

زان باده ای که مور اگر قطره ای خورد

Чарми палангу шери жён , бар дарди зиҳам

چرم پلنگ و شیر ژیان، بر درد زهم

Зон бодае ки гурбаи Чехияоне ба не кунад

زان باده ای که گربه چکانی به نی کند

Мадҳи расӯлу ол ба овози зеру Бам

مدح رسول و آل به آواز زیر و بم

Зон бодае ки исо Марям хӯрд аз ӯ

زان باده ای که عیسی مریم خورد از او

Эҳё намӯд мурдаи сад соларо ба дам

احیا نمود مردهٔ صد ساله را به دم

Зон бодае ки хӯрд аз ӯ ҷуръае халил

زان باده ای که خورد از او جرعه ای خلیل

Сӯзанда нори гашт ба вай , равзаи Ирам

سوزنده نار گشت به وی، روضهٔ ارم

Зон сурхи бодае ки бирезӣ агар ба хок

زان سرخ باده ای که بریزی اگر به خاک

Раведи зи хоки сурхи гулу шохаи бқм

روید ز خاک سرخ گل و شاخهٔ بقم

Ҳоле ба пои ҷустаму оўрдмш ба пеш

حالی به پای جستم و آوردمش به پیش

Як шиша зон меки бихобаш надидаи ҷам

یک شیشه زان می که بخوابش ندیده جم

Гуфто ба ҳуш бош ки дар арсаи вуҷӯд

گفتا به هوش باش که در عرصهٔ وجود

Имрӯзи пои ниҳоди зи сари манзили адам

امروز پا نهاد ز سر منزل عدم

Султони шарқу ғарб , шаҳаншоҳи инсу ҷон

سلطان شرق و غرب، شهنشاه انس و جان

Фармони равои малики араб , хусрави аҷам

فرمان روای ملک عرب، خسرو عجم

Фахри русул , ҳабиби худои хатми анбёء

فخر رسل، حبیب خدا ختم انبیاء

Мисбоҳи ҳафту чору зўолмҷдўзу лкрм

مصباح هفت و چار و ذوالمجدوذ و لکرم

Аҳмад ки ҳаст иллати эҷоди мумкинот

احمد که هست علت ایجاد ممکنات

Ҳар млктӣ ки ҳаст з вай гашта мунтазам

هر ملکتی که هست ز وی گشته منتظم

Шоҳӣ ки аз адолат ва ӯ об ме хуранд

شاهی که از عدالت و او آب می خورند

Оҳӯии дашт бо асад ва , гурги боғнм

آهوی دشت با اسد و، گرگ باغنم

Чун дар кашид як ду се соғар май , аз нишот

چون در کشید یک دو سه ساغر می، از نشاط

Монанди ғунча шуд мутабассими лабаши зи ҳам

مانند غنچه شد متبسم لبش ز هم

Шоҳаншаҳӣ ки пушти салотини рӯзгор

شاهنشهی که پشت سلاطین روزگار

Бар даргаи вай аз сари таъзим , гашта хам

بر درگه وی از سر تعظیم، گشته خم

Беизн вай наризад як барг аз дарахт

بی اذن وی نریزد یک برگ از درخت

Беҳукм вай нахезад гавҳар з қаърем

بی حکم وی نخیزد گوهر ز قعریم

Шоҳо ! туе ки мадҳу сногўии тўхдост

شاها! تویی که مدح و ثناگوی توخداست

Ман кистам занами зи сногўии ту дам ?

من کیستم زنم ز ثناگوی تو دم؟

Алтофи худ дареғи з « туркӣ » мадор аз онк

الطاف خود دریغ ز «ترکی» مدار از آنک

Аз кӯдакӣ ба ҳабл ту гардӣда Мӯътасим

از کودکی به حبل تو گردیده معتصم

Бошад забони ман ба сногўиии ту лол

باشد زبان من به ثناگویی تو لال

эй ҳамАннани ҳудуси вуҷӯди ту бо қадам

ای همعنان حدوث وجود تو با قدم

Калаки ман ар ба ғайри санои ту дам занад

کلک من ار به غیر ثنای تو دم زند

Бо гази лаки хаёл , забонаш кунам қалам

با گز لک خیال، زبانش کنم قلم

Бо дард аз ин хушам ки туе доруии илал

با درد از این خوشم که تویی داروی علل

Бо фақр аз он хушам ки туе дофеъи алнқм

با فقر از آن خوشم که تویی دافع النقم

Як заррае зи хок дар остони ту

یک ذره ای ز خاک در آستان تو

Хуштар буд ба назд ман аз равзаи Ирам

خوشتر بود به نزد من از روضهٔ ارم

Печид ҳар ки сари зи хати бандагии ту

پیچید هر که سر ز خط بندگی تو

Рӯзӣ шавад ба ҳуш ки лоинФъи алндм

روزی شود به هوش که لاینفع الندم

Меҳру муҳаббати ту ба қалбами гирифтаи ҷо

مهر و محبت تو به قلبم گرفته جا

Монанди рӯҳ дар тан ва , чун сикка бар дирам

مانند روح در تن و، چون سکه بر درم

Коўс кӣ , ба хизмати ту бе нишони ғулом

کاوس کی، به خدمت تو بی نشان غلام

Ҷамшеди ҷам , ба даргаи ту камтарини хадам

جمشید جم، به درگه تو کمترین خدم

эй фахр коинот набӯдӣ ба Карбало

ای فخر کاینات نبودی به کربلا

Он дам ки шуд шаҳиди ҳусайни ту аз ситам

آن دم که شد شهید حسین تو از ستم

Гардид сару қомати он нахли орзӯ

گردید سر و قامت آن نخل آرزو

Аз тешаи ситезаи мрўонёни қалам

از تیشهٔ ستیزه مروانیان قلم

Аз шомён накард касе шарм аз худоӣ

از شامیان نکرد کسی شرم از خدای

Ваз кӯфӣон надошт касе ҳурмати ҳарам

وز کوفیان نداشت کسی حرمت حرم

Оташ ба хаймаи гоҳи ҳусайняти з кин заданд

آتش به خیمه گاه حسینیت ز کین زدند

Каз дӯди вай сиёҳ шуд ин нилгун хем

کز دود وی سیاه شد این نیلگون خیم

Рафтанди дасти баста , аёлаш ба сӯии шом

رفتند دست بسته، عیالش به سوی شام

Бо ҳолатии фигор ва , дилии хастау дижам

با حالتی فگار و، دلی خسته و دژم

Атфоли хурдсоли ҳусайнат ба сӯии шом

اطفال خردسال حسینت به سوی شام

Рафтанди хушки лаб , ба асирӣ ба чашми нам

رفتند خشک لب، به اسیری به چشم نم