Шоҳаншаҳӣ ки баҳри сахои рости гўҳро

شاهنشهی که بحر سخا راست گوهرا

Меҳри афсарӣ ки арши худои рости зиўро

مهر افسری که عرش خدا راست زیورا

Ҳақро валеу духти набии рости ҳамсаро

حق را ولی و دخت نبی راست همسرا

Баъд аз набӣ ба халқ ӯст рҳбро

بعد از نبی به خلق اوست رهبرا

Болоншини боргаҳи кибриёи алии сет

بالانشین بارگه کبریا علی ست

Мақсади зи офариниши арзу самои алии сет

مقصد ز آفرینش ارض و سما علی ست

Дарёии илму маъдани ҷӯаду сахои алии сет

دریای علم و معدن جود و سخا علی ست

Мавлои атқёу шаҳи авлиёи алии сет

مولای اتقیا و شه اولیا علی ست

Он сарварӣ ки сҳри набӣ макрам аст

آن سروری که صهر نبی مکرم است

Ҳам ҷонишин ӯ ва ҳам ӯро писар ъам аст

هم جانشین او و هم او را پسر عم است

Фарзанд одамаст вале ба з одам аст

فرزند آدم است ولی به ز آدم است

Ин нукта бар тамомии олам мусаллам аст

این نکته بر تمامی عالم مسلم است

Дар рӯзи разм гар биншинад ба пушти зин

در روز رزم گر بنشیند به پشت زین

Аз ҳайбаташ ба ҳам шаканд пушти мушрикин

از هیبتش به هم شکند پشت مشرکین

Рангин кунад зхўни ялони домани замин

رنگین کند زخون یلان دامن زمین

Дасти ядуллоҳаш чу даройади зи остин

دست یداللهش چو درآید ز آستین

Гар рӯз разм баркашад аз қаҳр , зулфиқор

گر روز رزم برکشد از قهر، ذوالفقار

Бо зулфиқори рокиб ва мураккаб кунад чаҳор

با ذوالفقار راکب و مرکب کند چهار

Домони даштро кунад аз хӯн чу лолаи зор

دامان دشت را کند از خون چو لاله زار

Аз сад ҳазор хасм натарсад ба корзор

از صد هزار خصم نترسد به کارزار

Бо хасм агар шавад гуҳи пайкор , рӯбарӯ

با خصم اگر شود گه پیکار، روبرو

Хасмаши раҳи фирори наёбади зи чорсў

خصمش ره فرار نیابد ز چارسو

Теғаши зи қаҳр , хӯн хӯрд аз пайкари аду

تیغش ز قهر، خون خورد از پیکر عدو

Созад равон , зи хӯни далерон , ба дашт , ҷӯ

سازد روان، ز خون دلیران، به دشت، جو

Дар кӯҳу дашти шери гурезади зи ҳайбаташ

در کوه و دشت شیر گریزد ز هیبتش

Ларзад ба худ наҳанг ба дарёи зи стўтш

لرزد به خود نهنگ به دریا ز سطوتش

Грдкшон фирор кунанд аз салобаташ

گردکشان فرار کنند از صلابتش

Ояд зи остӣ чу буруни дасти қудраташ

آید ز آستی چو برون دست قدرتش

Гар чархи сар ба печад аз ҳукми он ҷаноб

گر چرخ سر به پیچد از حکم آن جناب

Аз кҳмшон ба гардани ваии афканди таноб

از کهمشان به گردن وی افکند طناب

Гоҳи саворяши зи сари шавқ , бо шитоб

گاه سواریش ز سر شوق، با شتاب

Рӯҳи аломини зи самти ямин , гирадаш рикоб

روح الامین ز سمت یمین، گیردش رکاب

Гоҳи набард чун биншинад ба пушти Рахш

گاه نبرد چون بنشیند به پشت رخش

Рахшаши з сам кунад сару мағзи ҳужабри пахш

رخشش ز سم کند سر و مغز هژبر پخش

Теғаши тани ҳужабри дилонро кунад ду бахш

تیغش تن هژبر دلان را کند دو بخش

Бар пушти теғ ӯ яд қудрат намӯда нақш

بر پشت تیغ او ید قدرت نموده نقش

Барбаст дар гирифтани хайбар , камар чу танг

بربست در گرفتن خیبر، کمر چو تنگ

Аз тарс , чеҳри хайбарёни гашти зарди занг

از ترس، چهر خیبریان گشت زرد زنگ

Ёзид даст бар дар он қалъа бе диранг

یازید دست بر در آن قلعه بی درنگ

Дарро з ҷой кунад чу буд ӯ амири ҷанг

در را ز جای کند چو بود او امیر جنگ

Ғайр аз алӣ касе ба паямбар ҳабиб нест

غیر از علی کسی به پیمبر حبیب نیست

Бе ӯ дамии расӯли худоро шикеб нест

بی او دمی رسول خدا را شکیب نیست

Хайбар гирифтанаш ба ҷавонӣ аҷиб нест

خیبر گرفتنش به جوانی عجیب نیست

Дар кунадаш зи қалъаи хайбар ғариб нест

در کندش ز قلعهٔ خیبر غریب نیست

Шоҳо ! туе ки аҳли влоинди чокарат

شاها! تویی که اهل ولایند چاکرت

Соинди сарварони ҷаҳон , ҷабҳа бар дарат

سایند سروران جهان، جبهه بر درت

Гардани кашон , мулозими салмону бўзрт

گردن کشان، ملازم سلمان و بوذرت

« туркӣ » буд яке зи ғуломони қанбарат

«ترکی» بود یکی ز غلامان قنبرت

эй сарварӣ ки бар ҳамаи олами саромадӣ

ای سروری که بر همه عالم سرآمدی

Домоду ибн ъаму васии Маҳмадӣ

داماد و ابن عم و وصی محمدی

Бе шабаҳи ҷонишини балофасли Аҳмадӣ

بی شبه جانشین بلافصل احمدی

Завҷи батулӣ ва дар дарёии сармадӣ

زوج بتولی و در دریای سرمدی

Ҳам шери кирдигорӣ ва , ҳам мейри муъминон

هم شیر کردگاری و، هم میر مؤمنان

Ҳам сояи илоҳӣ ва , ҳам офтоби ҷон

هم سایهٔ الهی و، هم آفتاب جان

Даргоҳ туаст млҷоءи халқи ҷаҳонён

درگاه توست ملجاء خلق جهانیان

Хуштар з ҷинатаст туро хоки остон

خوشتر ز جنت است تو را خاک آستان

Даст манасту доманат эй шери кирдигор !

دست من است و دامنت ای شیر کردگار!

Мавло ! марои яке зи ғуломони худ шумор

مولا! مرا یکی ز غلامان خود شمار

То дар ҷаҳон кунам ба ғуломии ?ути ифтихор

تا در جهان کنم به غلامی ات افتخار

Ин орзӯӣ манаст ки дар ҳоли эҳтизор

این آرزوی من است که در حال احتضار

Шоҳо ! агар чаҳ шеваи ман шоирӣ набӯд

شاها! اگر چه شیوهٔ من شاعری نبود

Ашъори халқ дар назарам саҳар ме намӯд

اشعار خلق در نظرم سحر می نمود

Ҳуби ту уқдаҳои диламро з ҳам гушӯд

حب تو عقده های دلم را ز هم گشود

Манзури ман зи шеър чу маддоҳии ту буд

منظور من ز شعر چو مداحی تو بود

Ҷое ки кирдигор бигӯед туро сано

جایی که کردگار بگوید تو را ثنا

Ман китм ки мадҳ ва саноят кунам адо

من کیتم که مدح و ثنایت کنم ادا

Меҳру муҳаббати ту ба қалбами гирифтаи ҷо

مهر و محبت تو به قلبم گرفته جا

Дар дӯстии ту буд ашъори ман гўо

در دوستی تو بود اشعار من گوا

Ин дил нишин қасида ки шеъраш мхмс аст

این دل نشین قصیده که شعرش مخمس است

Дарвешӣ ва ба кисвати шоҳӣ мулаббас аст

درویشی و به کسوت شاهی ملبس است

Аз Яман ном туаст ки матбӯъ ҳар кас аст

از یمن نام توست که مطبوع هر کس است

Як байташ ар қабул ту уфтад маро бас аст

یک بیتش ار قبول تو افتد مرا بس است

эй шери кирдигор , ту бо ин ҳамаи ҷалол

ای شیر کردگار، تو با این همه جلال

Дар Карбало набӯдӣ дар арсаи қаттол

در کربلا نبودی در عرصهٔ قتال

Рӯзи даҳуми зи моҳи муҳаррами пас аз завол

روز دهم ز ماه محرم پس از زوال

Шуд ҷисми нозанини ҳусайни ту поймол

شد جسم نازنین حسین تو پایمال

Сӯзади дилам ба ҳоли ҳусайнат ки шуд шаҳид

سوزد دلم به حال حسینت که شد شهید

Қотил ба коми ташнаи сарашро з тан бурид

قاتل به کام تشنه سرش را ز تن برید

Сар аз таниш бурид ва , танишро ба хӯн кашид

سر از تنش برید و، تنش را به خون کشید

Ҷисмаши басони тоири бсмл ба хӯни тпид

جسمش بسان طایر بسمل به خون طپید

Шоҳӣ ки буд домани сидиқаи бистараш

شاهی که بود دامن صدیقه بسترش

намезад мудоми шона ба мӯӣ чу анбараш

می زد مدام شانه به موی چو عنبرش

Сад бор гуфт лҳмки лаҳмии паямбараш

صد بار گفت لحمک لحمی پیمبرش

Ва инак ба хоки байни тани сад чок ва бе сараш

و اینک به خاک بین تن صد چاک و بی سرش

Асҳобу ақрабоу ҷавононаш аз ҷафо

اصحاب و اقربا و جوانانش از جفا

Пурпар шуданд ҳамчуи гул , аз теғи ашқиё

پرپر شدند همچو گل، از تیغ اشقیا

Карданд дар рикоби шаҳи ишқ , ҷони фидо

کردند در رکاب شه عشق، جان فدا

Як тан баҷо намонад аз он қавми бовафо

یک تن بجا نماند از آن قوم باوفا

Аз по фитод қомат чун сарви Акбараш

از پا فتاد قامت چون سرو اکبرش

Оғишта шуд ба хӯни руху зулфи мънбрш

آغشته شد به خون رخ و زلف معنبرش

Аз бас заданд найзау ханҷар ба пайкараш

از بس زدند نیزه و خنجر به پیکرش

Хокам ба сар , кафан чу зираи гашт дар буриш

خاکم به سر، کفن چو زره گشت در برش

Тороҷ шуд асоси шаҳаншоҳиаш тамом

تاراج شد اساس شهنشاهی اش تمام

Рафтанди дили шикастаи аёлаш ба сӯии шом

رفتند دل شکسته عیالش به سوی شام

Дар роҳи шоми духтари зораши сакинаи ном

در راه شام دختر زارش سکینه نام

Аз фурқати бародар ва ъаму падари мудом

از فرقت برادر و عم و پدر مدام

Хомӯш « тркё » ки аз ин назми сўзнок

خاموش «ترکیا» که از این نظم سوزناک

Тарсами зи гиряи Фотимаи худро кунад ҳалок

ترسم ز گریه فاطمه خود را کند هلاک

Хатми русули з сина кашад оҳи дарднок

ختم رسل ز سینه کشد آه دردناک

Ҳайдар кунад зи ғуссаи гиребони сабри чок

حیدر کند ز غصه گریبان صبر چاک

Хомӯш « тркё » ки аз ин назми ғами Фзо

خاموش «ترکیا» که از این نظم غم فزا

Аҷзоӣ осмон шавад аз як дигар ҷудо

اجزای آسمان شود از یک دگر جدا

Ҳангомаи қиёмат кубро шавад бпо

هنگامهٔ قیامت کبری شود بپا

Уфтад хурӯшу валвала дар арши кибриё

افتد خروش و ولوله در عرش کبریا

Хомӯш « тркё » ки аз ин назми гиряи хез

خاموش «ترکیا» که از این نظم گریه خیز

Аҳл азо шуданд ба сар , ҷумлаи хоки без

اهل عزا شدند به سر، جمله خاک بیز

Ҷин ва башар шуданд зи мижгон , сиришки рез

جن و بشر شدند ز مژگان، سرشک ریز

Шуд дар ҷаҳони зи гиряи бпои шӯри растхез

شد در جهان ز گریه بپا شور رستخیز