Сарати гирдам эй соқии симтн !

سرت گردم ای ساقی سیمتن!

Басӣ кун алоҷи дили зори ман

بسی کن علاج دل زار من

Маро аз май ишқ , сармаст кун

مرا از می عشق، سرمست کن

Ки ман нестам азмӣ ам ҳаст кун

که من نیستم ازمی ام هست کن

Бидиҳ як ду ҷом аз май бе ғашам

بده یک دو جام از می بی غشم

Ки аз зӯр мастӣ кунад сархушам

که از زور مستی کند سرخوشم

Гушойами забонро ба сад эҳтиром

گشایم زبان را به صد احترام

Ба мадҳи писар ъам хайри алоном

به مدح پسر عم خیر الانام

Сари сарварон , шоҳи длдли савор

سر سروران، شاه دلدل سوار

Алӣ вале соҳиби зулфиқор

علی ولی صاحب ذوالفقار

Алии он наҳанг ӣам прдлӣ

علی آن نهنگ یم پردلی

Набиро васӣу худоро вале

نبی را وصی و خدا را ولی

Алии мазҳари қудрат довар аст

علی مظهر قدرت داور است

Алии вориси илм пайғамбар аст

علی وارث علم پیغمبر است

Алии шоФъи рӯзи маҳшар буд

علی شافع روز محشر بود

Алии завҷи духти паямбар буд

علی زوج دخت پیمبر بود

Ба тифлии зиҳами брдриди аждро

به طفلی زهم بردرید اژدرا

Аз он рӯз шуд ном ӯ ҳайдар ро

از آن روز شد نام او حیدر را

Ба длдл агар ҳай кунад дар масоф

به دلدل اگر هی کند در مصاف

Кашад аз камар , теғи хорои шикоф

کشد از کمر، تیغ خارا شکاف

Бирезади зи пайкари сари прдлон

بریزد ز پیکر سر پردلان

Чу барги дарахтон , зи боди хазон

چو برگ درختان، ز باد خزان

Кашадгар зи дили наъраи ҳайдарӣ

کشد گر ز دل نعرهٔ حیدری

Шикофади зи ҳам Зуҳраи лашгарӣ

شکافد ز هم زهرهٔ لشگری

Набошад зи гардон ва , грдкшон

نباشد ز گردان و، گردکشان

Ҳамоварад ӯ ҳеҷ кас дар ҷаҳон

همآورد او هیچ کس در جهان

Адуро ба як зарбати зулфиқор

عدو را به یک ضربت ذوالفقار

Ба болой мураккаб кунад ӯ чаҳор

به بالای مرکب کند او چهار

Ба мардӣ дар аз ҳсни хайбари бикунад

به مردی در از حصن خیبر بکند

Ба арқони хайбар тазалзул фиканд

به ارکان خیبر تزلزل فکند

Бикунади он чунон он дар оҳанӣн

بکند آن چنان آن در آهنین

Ки ҷбрил гуфташ ҳзороФрин

که جبریل گفتش هزارآفرین

Ба мрҳб чу зад теғи кин бе дареғ

به مرحب چو زد تیغ کین بی دریغ

Шуд аз танги асбаши буруни барқи теғ

شد از تنگ اسبش برون برق تیغ

Сари ъмрўбни ъбдўдро бурид

سر عمروبن عبدود را برید

Танишро ба хок мазаллат кашид

تنش را به خاک مذلت کشید

Ба он зӯру бозу ва , он зулфиқор

به آن زور و بازو و، آن ذوالفقار

Ба он савлат ва , шавкат ва , иқтидор

به آن صولت و، شوکت و، اقتدار

Ба он панҷаи дасти хайбари гшо

به آن پنجهٔ دست خیبر گشا

Надонам куҷо буд дар Карбало

ندانم کجا بود در کربلا

Дар он дам ки аббоси ном овараш

در آن دم که عباس نام آورش

Ду дасташи ҷудои гашт аз пайкараш

دو دستش جدا گشت از پیکرش

Чу аз баҳри ҳиҷои камари танги баст

چو از بهر هیجا کمر تنگ بست

Сакинаи яке машки холӣ ба даст

سکینه یکی مشک خالی به دست

Биомд ба наздики он шаҳриёр

بیآمد به نزدیک آن شهریار

Бигуфто ки эй ъам волои табор !

بگفتا که ای عم والا تبار!

Марои тишнагии бардаи орому тоб

مرا تشنگی برده آرام و تاب

Дилами сӯзад аз баҳри як қатраи об

دلم سوزد از بهر یک قطره آب

Чу аббос бишунид аз ӯ ин сухан

چو عباس بشنید از او این سخن

Шуд об аз хиҷолат чу сӯзи мҳн

شد آب از خجالت چو سوز محن

Гирифт аз сакинаи ҳамон хушки машк

گرفت از سکینه همان خشک مشک

зи мижгони фурӯи рехт бар чеҳраи ашк

ز مژگان فرو ریخت بر چهره اشک

Равон шуд ба майдон , чу шери жён

روان شد به میدان، چو شیر ژیان

Ҳамеи ҳамлаи вари гашт бар мушрикон

همی حمله ور گشت بر مشرکان

БиФшрд дар ҷанги пои сабот

بیفشرد در جنگ پای ثبات

Расониди худро ба шати Фурот

رسانید خود را به شط فرات

зи шат , кард он машкро пари зи об

ز شط، کرد آن مشک را پر ز آب

Дроўихт бар дӯши худ бо шитоб

درآویخت بر دوش خود با شتاب

Кафии оби бардошти он нури айн

کفی آب برداشت آن نور عین

Биёад омадаш лаъли хушки ҳусайн

بیاد آمدش لعل خشک حسین

Фурӯи рехти оби ваз шат шуд бурун

فرو ریخت آب وز شط شد برون

Лаби ташна ва , бо дилии пари зхўн

لب تشنه و، با دلی پر زخون

Кашид аз камар , теғи он шери гир

کشید از کمر، تیغ آن شیر گیر

Бар он нокасон , ҳамла вар шуд чу шер

بر آن ناکسان، حمله ور شد چو شیر

Яли сафи шикан , шбли шери илоҳ

یل صف شکن، شبل شیر اله

Бузади хешро бар сафи он сипоҳ

بزد خویش را بر صف آن سپاه

Чу шери жён , наъра аз дил кашид

چو شیر ژیان، نعره از دل کشید

Сафи кӯфӣу шомӣ аз ҳам дарид

صف کوفی و شامی از هم درید

Шикасти он сипаҳро сросрбаҳи ҳам

شکست آن سپه را سراسربه هم

Расонади магари об , сӯии ҳарам

رساند مگر آب، سوی حرم

Гирифтанд гирди вай аз чорсў

گرفتند گرد وی از چارسو

зи кин танг карданд майдон бар ӯ

ز کین تنگ کردند میدان بر او

Фиканданд он фирқаи нобакор

فکندند آن فرقهٔ نابکار

Ду даст аз таниш аз ямину ясор

دو دست از تنش از یمین و یسار

Яке мезадӣ найза бар пайкараш

یکی می زدی نیزه بر پیکرش

Яке теғи алмоси гаван , бар сараш

یکی تیغ الماس گون، بر سرش

зи бас тир бинишаст бар пайкараш

ز بس تیر بنشست بر پیکرش

Қабо чун зираи гашти андари буриш

قبا چون زره گشت اندر برش

Ба ногоҳ тирӣ ба машкаш расед

به ناگاه تیری به مشکش رسید

Шуд аббос аз бахти худ ноумед

شد عباس از بخت خود ناامید

На бар тан , дигар тоқат тоб дошт

نه بر تن، دگر طاقت تاب داشت

На бар дӯши машкаш , дигар об дошт

نه بر دوش مشکش، دگر آب داشت

Бурун кард по аз рикоби он замон

برون کرد پا از رکاب آن زمان

БиФтод бар хок ва , биспурад ҷон

بیفتاد بر خاک و،بسپرد جان

Танишро зи ханҷар , намуданд пок

تنش را ز خنجر، نمودند پاک

Фиканданд ӯро хасон , рӯй хок

فکندند او را خسان، روی خاک

Шуд аз зарбати найзау теғи тез

شد از ضربت نیزه و تیغ تیز

Тани нозпрўрд ӯ рези рез

تن نازپرورد او ریز ریز

Ба тан « тркё » ҷомаро чок кун

به تن «ترکیا» جامه را چاک کن

Фишон оби дида ба сар хок кун

فشان آب دیده به سر خاک کن