Сарати гирдам эй соқии сими пайкар !
سرت گردم ای ساقی سیم پیکر!
Маро маст кун зон май рӯҳ парвар
مرا مست کن زان می روح پرور
Аз он меки бахшад марои зиндагонӣ
از آن می که بخشد مرا زندگانی
Димоғи диламро намояди муаттар
دماغ دلم را نماید معطر
Аз он май ки занги ғам аз дил задойад
از آن می که زنگ غم از دل زداید
Аз он май каз ва қалб гардад мунаввар
از آن می کز و قلب گردد منور
Марои як ду соғар , май арғавонӣ
مرا یک دو ساغر، می ارغوانی
Карам кун захми хонаи ишқи ҳайдар
کرم کن زخم خانهٔ عشق حیدر
Алӣ вале олами чори дафтар
علی ولی عالم چار دفتر
Васии набии нозими ҳафт кишвар
وصی نبی ناظم هفت کشور
Алии фотиҳи ғазваи бадару хандақ
علی فاتح غزوهٔ بدر و خندق
Алии корфармои теғи ду пайкар
علی کارفرمای تیغ دو پیکر
Алии ҷонишини балои фасли Аҳмад
علی جانشین بلا فصل احمد
Худоро вале , Мустафоро бародар
خدا را ولی، مصطفی را برادر
Алии онкӣ бо теғ , дар ҷанги хандақ
علی آنکه با تیغ، در جنگ خندق
Бурид аз тани умри бен ъбдўди сар
برید از تن عمر بن عبدود سر
Алӣ онкӣ бигирифт ва барканд азҷо
علی آنکه بگرفت و برکند ازجا
Ба бозуии мардии дарози ҳсни хайбар
به بازوی مردی دراز حصن خیبر
Алии онкигар теғ тезаш набӯдӣ
علی آنکه گر تیغ تیزش نبودی
Набӯдӣ ба ҷои мактаби дайни довар
نبودی به جا مکتب دین داور
Паии касри асном дар каъбаи рӯзӣ
پی کسر اصنام در کعبه روزی
Ки биниҳод поро ба дӯши паямбар
که بنهاد پا را به دوش پیمبر
Ба маъно назар кард бо чашми ҳақи байн
به معنا نظر کرد با چشم حق بین
Сари хешро дид аз арши бартар
سر خویش را دید از عرش برتر
Намӯдор шуд боз аз шарқи табъам
نمودار شد باز از شرق طبعم
Знўи матлаъии ҳам чу хуршеди ховар
زنو مطلعی هم چو خورشید خاور
Шҳо ! эй зи нури ту гетии мунаввар
شها! ای ز نور تو گیتی منور
Буд тинатати зи оби раҳмати мухаммир
بود طینتت ز آب رحمت مخمر
Туе онкии оби ҳисом ту карда
تویی آنکه آب حسام تو کرده
Ба ҷони аду , кор сӯзанда ахгар
به جان عدو، کار سوزنده اخگر
Сифоти худоӣ ба зоти ту мдғм
صفات خدایی به ذات تو مدغم
Дами исавӣ дар вуҷӯди ту мзмр
دم عیسوی در وجود تو مضمر
Туе онкии гуфтои набӣ дар ҳақи ту
تویی آنکه گفتا نبی در حق تو
Ки ман шаҳри илмами алии шаҳрро дар
که من شهر علمم علی شهر را در
Ба дасти яди аллоҳӣ эй қудрати аллоҳ !
به دست ید اللهی ای قدرت الله!
Ба тифлӣ даридӣ ба гаҳвораи аждар
به طفلی دریدی به گهواره اژدر
Надонам куҷо будӣ эй шери яздон
ندانم کجا بودی ای شیر یزدان
Ки дар Карбало шуд ҳусайни ту бе сар
که در کربلا شد حسین تو بی سر
Набӯдӣ ки бинии ҳусайни азизат
نبودی که بینی حسین عزیزت
Чисон дод ҷон , зери шамшеру ханҷар
چسان داد جان، زیر شمشیر و خنجر
Яке дар хайёмаш дар афканди оташ
یکی در خیامش در افکند آتش
Ки аз шуълааш сӯхти ин чархи ахзар
که از شعله اش سوخت این چرخ اخضر
Парешони рубоб ва , дили афсурдаи Лайло
پریشان رباب و، دل افسرده لیلا
Шуданд аз ғами Асғару доғи Акбар
شدند از غم اصغر و داغ اکبر
Фиғони занон ва , хурӯши ятемон
فغان زنان و، خروش یتیمان
Ба по кард ҳангомаи рӯзи маҳшар
به پا کرد هنگامه روز محشر
Шуд аз ҷисми пурхӯни раънои ҷавонон
شد از جسم پرخون رعنا جوانان
Замини сар ба сар , пари зглҳои аҳмар
زمین سر به سر، پر زگل های احمر
зи бади аҳдии кӯфӣони ҷафоҷу
ز بد عهدی کوفیان جفاجو
з бе Меҳрии шомёни ситамгар
ز بی مهری شامیان ستمگر
Чгўим ки аз ёварони ҳусайнат
چگویم که از یاوران حسینت
На Акбар ба ҷо монад дигар на Асғар
نه اکبر به جا ماند دیگر نه اصغر
Шҳо ! дар азои ҳусайни ту « туркӣ »
شها! در عزای حسین تو «ترکی»
Фишонд зи дида дар ашк яксар
فشاند ز دیده در اشک یکسر
Қабул ар кунӣ байтӣ аз шеър ӯ ро
قبول ار کنی بیتی از شعر او را
Сар фахр сояд бар ин чархи ахзар
سر فخر ساید بر این چرخ اخضر