То сояи мубораки ту буд бар серум

تا سایهٔ مبارک تو بود بر سرم

Фархунда буд толеъ ва , рухшандаи ахтарам

فرخنده بود طالع و، رخشنده اخترم

То офтоб рӯй туам рафт аз назар

تا آفتاب روی توام رفت از نظر

Рӯзам чу шом тор шуду тираи мъҷрм

روزم چو شام تار شد و تیره معجرم

Ман рӯзу шаби дилам ба ту хуш буд ҳолиё

من روز و شب دلم به تو خوش بود حالیا

Танҳо ба шаҳри шом , чисони шаб ба сар барам

تنها به شهر شام، چسان شب به سر برم

Гӯйанд рафтаи боби ту чанде сӯии сафар

گویند رفته باب تو چندی سوی سفر

Тифлам вале намешавад ин ҳарфи боварам

طفلم ولی نمی شود این حرف باورم

Даврони фишондаи гирди ятемӣ ба чеҳра ам

دوران فشانده گرد یتیمی به چهره ام

Гардун фиканда заҳри асирӣ ба соғарам

گردون فکنده زهر اسیری به ساغرم

Ман булбули риёз ту будам вале кунун

من بلبل ریاض تو بودم ولی کنون

Дар оташи фироқи ту ҳамчун самандарам

در آتش فراق تو همچون سمندرم

зи ойӣна дилам наравад акси ин ду тан

ز آیینهٔ دلم نرود عکس این دو تن

Гуҳ дар хаёли Акбару гуҳи фикри Асғарам

گه در خیال اکبر و گه فکر اصغرم

эй нохудои орзӯии ман биё бибин

ای ناخدای آرزوی من بیا ببین

Дар баҳри ғам , чу киштии бигусастаи лангарам

در بحر غم، چو کشتی بگسسته لنگرم

Гирдоби ғуссаи ҳоилу маввоҷи баҳри ғам

گرداب غصه حایل و مواج بحر غم

Зини варта мушкиласт ки ҷонии бадар барам

زین ورطه مشکل است که جانی بدر برم

Гӯям ба ҳазратати гилаҳои шаби фироқ

گویم به حضرتت گله های شب فراق

Рӯзӣ агар висол ту гардад месерум

روزی اگر وصال تو گردد میسرم

Хушкед оби чашми ман аз бас гиристам

خشکید آب چشم من از بس گریستم

Ҷои сиришк , хӯн чакад аз дидаи терм

جای سرشک، خون چکد از دیدهٔ ترم

Икдм агар ба дафтар « туркӣ » назар кунӣ

یکدم اگر به دفتر «ترکی» نظر کنی

Доне ки рӯзгор , чаҳ оварда бар серум

دانی که روزگار، چه آورده بر سرم