Ба шом чун асроро хароба шуд манзил

به شام چون اسرارا خرابه شد منزل

Фузуни зи крбу балои гашти баҳрашони ғами дил

فزون ز کرب و بلا گشت بهرشان غم دل

Таомашони ҳамагӣ буд лахтаҳои ҷигар

طعامشان همگی بود لخته های جگر

Шаробашони ҳама аз қатраҳои ашки басар

شرابشان همه از قطره های اشک بصر

Яке зи ҳиҷри падар , дар хурӯшу оҳу фиғон

یکی ز هجر پدر، در خروش و آه و فغان

Яке зи доғи писар , аз ду дида ашк фишон

یکی ز داغ پسر، از دو دیده اشک فشان

Руқияи духтари неки ахтромоми шаҳид

رقیه دختر نیک اخترامام شهید

Дар он харобаи зи ҳиҷри падар , чу не нолид

در آن خرابه ز هجر پدر، چو نی نالید

з бскаҳ кард фиғони он сағира шуд бе тоб

ز بسکه کرد فغان آن صغیره شد بی تاب

Ба рӯй хок , сари худ ниҳод ва рафт ба хоб

به روی خاک، سر خود نهاد و رفت به خواب

Ба хоб дид ки бобояши омадаи зи сафар

به خواب دید که بابایش آمده ز سفر

Гирифтаи танг чу ҷони азизаши андар бар

گرفته تنگ چو جان عزیزش اندر بر

Забон ба шиква гушӯд он сулолаи ҳайдар

زبان به شکوه گشود آن سلالهٔ حیدر

Ба гиря гуфт чаро дайр омадӣ зи сафар ?

به گریه گفت چرا دیر آمدی ز سفر؟

Аз он замон ки ту пинҳон шудӣ зи дидаи ман

از آن زمان که تو پنهان شدی ز دیدهٔ من

Шикеб ва сабр бирафт аз дили рамидаи ман

شکیب و صبر برفت از دل رمیدهٔ من

зи хаймаи ҷониби саҳро маро кашониданд

ز خیمه جانب صحرا مرا کشانیدند

Ба пушти ноқаи урён , маро нишонеданад

به پشت ناقهٔ عریان، مرا نشانیدند

Миёни роҳи зи бас хасм зад марои силӣ

میان راه ز بس خصم زد مرا سیلی

Рухами зи садамаи силии хасм , шуд нилӣ

رخم ز صدمهٔ سیلی خصم، شد نیلی

зи тарси шимур ки мезад марои з рӯй ғазаб

ز ترس شمر که می زد مرا ز روی غضب

Ҷудо намешудам аз пеш аммаам зайнаб

جدا نمی شدم از پیش عمه ام زینب

Накард дарди дили хешро тамоми изҳор

نکرد درد دل خویش را تمام اظهار

Ки он сулолаи Заҳрои з хоб шуд бедор

که آن سلاله زهرا ز خواب شد بیدار

з хоб шуд бедор ва ҳар тараф нагирист

ز خواب شد بیدار و هر طرف نگریست

Падар надид ва ғамин гашту зор зор гирист

پدر ندید و غمین گشت و زار زار گریست

зи дидаи ашки фурӯи рехти ҳамчуи марворид

ز دیده اشک فرو ریخت همچو مروارید

зи ҳиҷр рӯй падар , ҳамчу бед ме ларзид

ز هجر روی پدر، همچو بید می لرزید

Ба гиря гуфт ки эй аммаи ҷон ! чаҳ шуд падарам

به گریه گفت که ای عمه جان! چه شد پدرم

Ки офтоби Рахш буд соя эй ба серум

که آفتاب رخش بود سایه ای به سرم

Магар на боб ман омад ҳамин замони зи сафар

مگر نه باب من آمد همین زمان ز سفر

Маро кашид зи роҳи вафо чу ҷон , дар бар

مرا کشید ز راه وفا چو جان، در بر

Ман аз фироқи падар , аммаи сахти ғамгинам

من از فراق پدر، عمه سخت غمگینم

Чаҳ рӯй дод ки ӯро дигар наме байнам

چه روی داد که او را دگر نمی بینم

Бигӯ ба ман ки куҷо рафт аммаи ҷон , падарам

بگو به من که کجا رفت عمه جان، پدرم

Ки аз фироқи Рахш , хӯн чакад зи чашми терм

که از فراق رخش، خون چکد ز چشم ترم

Аз он сағира чу зайнаб шунид ин суханон

از آن صغیره چو زینب شنید این سخنان

Дарид ҷома ва аз дил кашид оҳу фиғон

درید جامه و از دل کشید آه و فغان

Яқин намӯд ки дар хоби дидаи бобаш ро

یقین نمود که در خواب دیده بابش را

Ба фикр рафт ки бидиҳад чисони ҷавобаш ро

به فکر رفت که بدهد چسان جوابش را

Кашид аз дили андӯҳгини худ фарёд

کشید از دل اندوهگین خود فریاد

Ба гиря гуфт ки фарёди зини ҳамаи бедод

به گریه گفت که فریاد زین همه بیداد

зи оҳу нолаи он Тифл , бонувони ҳарам

ز آه و نالهٔ آن طفل، بانوان حرم

Заданд гирди руқия чу ҳалқаи мотам

زدند گرد رقیه چو حلقهٔ ماتم

Дар он хароба чу афғони он ситам задагон

در آن خرابه چو افغان آن ستم زدگان

Қиёматӣ шуд ва гардид растхези аён

قیامتی شد و گردید رستخیز عیان

Расед нолаи ғмдидаҳи гон ба гӯши язид

رسید نالهٔ غمدیده گان به گوش یزید

зи ходимии сабаби бонги ноларо пурсед

ز خادمی سبب بانگ ناله را پرسید

Ҷавоб дод ки тифлии зи Сайидошуҳадо

جواب داد که طفلی ز سیدالشهدا

Яқин кард ки дидаи падарро ба олами руъё

یقین کرد که دیده پدر را به عالم رویا

Кунун ки бахти бад аз хоб карда бедораш

کنون که بخت بد از خواب کرده بیدارش

Падар талаб кунад аз аммаи дили аФгорш

پدر طلب کند از عمهٔ دل افگارش

Ба ӯ гуфт язиди он ситамгар ғаддор

به او گفت یزید آن ستم گر غدار

Ки Тифлро набӯд ақлу дониш бисёр

که طفل را نبود عقل و دانش بسیار

Барои дидани бобаш буд зи бскаҳи ҳарис

برای دیدن بابش بود ز بسکه حریص

Миёни мурдау зинда куҷо диҳад ташхис

میان مرده و زنده کجا دهد تشخیص

Кунун сари падар дар тибқ чу лола наед

کنون سر پدر در طبق چو لاله نهید

Паии тасаллии он Тифл , дар хароба бурид

پی تسلی آن طفل، در خرابه برید

Сари мутаҳҳари сари ҳалқаи шаҳидон ро

سر مطهر سر حلقهٔ شهیدان را

Ниҳод дар тибқи он ходими язиди дағо

نهاد در طبق آن خادم یزید دغا

Равонаи гашт ба сӯии харобаи он бе дайн

روانه گشت به سوی خرابه آن بی دین

Гузорад дар бар он Тифл , он тибқ ба замин

گذارد در بر آن طفل، آن طبق به زمین

Фитод дидаи он Тифл , бар тибқи гуфто

فتاد دیدهٔ آن طفل، بر طبق گفتا

Ба ашку оҳ ки эй амма ! аз барои худо

به اشک و آه که ای عمه! از برای خدا

Нахостам ман мотами расидаи аммаи таом

نخواستم من ماتم رسیده عمه طعام

Таом бепадарам , амма бар манаст ҳаром

طعام بی پدرم، عمه بر من است حرام

Ман аз барои падар , май кашами зи синаи фиғон

من از برای پدر، می کشم ز سینه فغان

Нахоҳам аз ту эй аммаи ҷон ! на об ва на нон

نخواهم از تو ای عمه جان! نه آب و نه نان

Бигуфт зайнаби ғмдидаҳ кӣ кашида тъб

بگفت زینب غمدیده کی کشیده تعب

Шавад фидойии ту ҷони аммаи ?ути зайнаб

شود فدایی تو جان عمه ات زینب

Ба дасти хеши ту сарпӯшро буна ба канор

به دست خویش تو سرپوش را بنه به کنار

зи оризи падар эй ҳама ! тӯша Эй бурдор

ز عارض پدر ای همه! توشه ای بردار

зи бас ба боби худ он Тифли шавқ беҳад дошт

ز بس به باب خود آن طفل شوق بی حد داشت

Чгўими оҳ ки сарпӯшро чисони бардошт

چگویم آه که سرپوش را چسان برداشت

Бар он бурӣдаи сари он Тифлро назар чу фитод

بر آن بریده سر آن طفل را نظر چو فتاد

Лабаш ба лаб ба ниҳоду зи шавқи сар ҷон дод

لبش به لب به نهاد و ز شوق سر جان داد

зи бонги гиряи аҳли ҳарам , дар он шаби тор

ز بانگ گریهٔ اهل حرم، در آن شب تار

зи хоби дидаи ин чарх пер шуд бедор

ز خواب دیدهٔ این چرخ پیر شد بیدار

Сазо буд ки бар он Тифл , як ҷаҳон гарӣанд

سزا بود که بر آن طفل، یک جهان گریند

Аҷаб набошад агар аҳл осмон гарӣанд

عجب نباشد اگر اهل آسمان گریند

Ҳамин на « туркӣ » изоин моҷаро парешон аст

همین نه «ترکی» ازاین ماجرا پریشان است

Ки чашми Фотима дар боғи хулд гирён аст

که چشم فاطمه در باغ خلد گریان است