Чаҳ шуд ки эй гули ман ! ин чунин ту пжмрдӣ

چه شد که ای گل من! این چنین تو پژمردی

Чароғи маҳфили ман аз чаҳ зуди аФсрдӣ

چراغ محفل من از چه زود افسردی

Магар ба хоб чаҳ дидӣ ки лаби фурӯи бастӣ

مگر به خواب چه دیدی که لب فرو بستی

Дили шикастаи моро дубора бишикастӣ

دل شکسته ما را دوباره بشکستی

Шавам фидои ту эй навгули гулистонам !

شوم فدای تو ای نوگل گلستانم!

Чаро хамӯш шудӣ булбули хуши алҳонам ?

چرا خموش شدی بلبل خوش الحانم؟

Ту аз бародари ман , ёдгори ман будӣ

تو از برادر من، یادگار من بودی

Анису мӯниси шабҳои тори ман будӣ

انیس و مونس شب های تار من بودی

Ба роҳи шом , ки будӣ зи ҷони ҳмоўрдм

به راه شام، که بودی ز جان همآوردم

зи сӯзани мижаи хорати зи пои даровардам

ز سوزن مژه خارت ز پا درآوردم

Миёнро чу бисёр садама ҳо дидам

میان را چو بسیار صدمه ها دیدم

Ту зи шом , зи крбу балои расонидам

تو ز شام، ز کرب و بلا رسانیدم

Парид аз қафаси тан , кабӯтари ҷонат

پرید از قفس تن، کبوتر جانت

Илоҳӣ онкӣ шавад аммаи ?ут ба қурбонат

الهی آنکه شود عمه ات به قربانت

Ба ҳайратам ки чаро амма ?ут намемерад ?

به حیرتم که چرا عمه ات نمی میرد؟

Аҷал куҷост чаро ҷон ман намегирад ?

اجل کجاست چرا جان من نمی گیرد؟

Чаҳ садамаҳо ки з куффор дидӣ эй духтар !

چه صدمه ها که ز کفار دیدی ای دختر!

Ба рӯй хори пиёдаи давидӣ эй духтар !

به روی خار پیاده دویدی ای دختر!

Касе нагуфт ки ин Тифл , бемададкор аст

کسی نگفت که این طفل، بی مددکار است

Касе нагуфт падари кушта ва азодор аст

کسی نگفت پدر کشته و عزادار است

Рахти зи зарбати силии хасм , гашти кабӯд

رخت ز ضربت سیلی خصم، گشت کبود

Магар ки ҷурми ту эй ноздонаи Тифл чаҳ буд

مگر که جرم تو ای نازدانه طفل چه بود

Ту пораи ҷигару нур ва дидаам будӣ

تو پاره جگر و نور و دیده ام بودی

Гули риёзи дили ғам расидаам будӣ

گل ریاض دل غم رسیده ام بودی

Гумон надоштам эй духтари бародари ман !

گمان نداشتم ای دختر برادر من!

Ки май рӯй ту бҳнгоми тифлӣ аз бар ман

که می روی تو بهنگام طفلی از بر من

зи рафтанат на ҳамин ҷони нотавони сӯхт

ز رفتنت نه همین جان ناتوان سوخت

Ки оташи ғами ту дар дилам шарар афрӯхт

که آتش غم تو در دلم شرر افروخت

Сакинаи хоҳарат аз дарди ҳиҷр , гирён аст

سکینه خواهرت از درد هجر، گریان است

Бибин зи марги ту чун мӯии худ парешон аст

ببین ز مرگ تو چون موی خود پریشان است

Кунун кафан , аз барои ту аз куҷои орм

کنون کفن، از برای تو از کجا آرم

Ки дар хароба , танатро ба хок бисипорам

که در خرابه، تنت را به خاک بسپارم

Дареғу дард ки комӣ надидӣ аз дунё

دریغ و درد که کامی ندیدی از دنیا

Чу мурғи доми гусаста , паридӣ аз дунё

چو مرغ دام گسسته، پریدی از دنیا

Калом « туркӣ » аз ин раҳгузар асар дорад

کلام «ترکی» از این رهگذر اثر دارد

Ки аз масоиби зайнаби дилаш хабар дорад

که از مصائب زینب دلش خبر دارد