« падари дарди ҳиҷрат давое надорад
« پدر درد هجرت دوایی ندارد
Ғариби ватан , ошноӣ надорад »
غریب وطن، آشنایی ندارد»
Падар то ту рафтӣ зи шаҳри Мадина
پدر تا تو رفتی ز شهر مدینه
Дилам беҳузурат сафойӣ надорад
دلم بی حضورت صفایی ندارد
Чгўими падари ҷон ки бе шамъи рӯят
چگویم پدر جان که بی شمع رویت
Шабистони умрам зёиӣ надорад
شبستان عمرم ضیایی ندارد
Ту дар Карбалоеу мурғи хаёлам
تو در کربلایی و مرغ خیالم
Ба ҷузи сӯии ту майл ҷое надорад
به جز سوی تو میل جایی ندارد
Дар ӣнҷои маразят чаҳ созад ба бистар
در اینجا مرضیت چه سازد به بستر
Ки ҷузи ғам , даво ва ғизоӣ надорад
که جز غم،دوا و غذایی ندارد
Ғарибаст онкас ки дар хонаи худ
غریب است آنکس که در خانهٔ خود
Ба сари соя ошноӣ надорад
به سر سایهٔ آشنایی ندارد
Дилами хӯн шуда дар биёбони ҳиҷрат
دلم خون شده در بیابان هجرت
Ба ҷузи васли ту раҳнамое надорад
به جز وصل تو رهنمایی ندارد
Ман аз дарди ҳҷртўи мушкил барам ҷон
من از درد هجرتو مشکل برم جان
Ки дардами румуз шифоӣ надорад
که دردم رموز شفایی ندارد
Чисон зиндагонӣ кунам бе сакина
چسان زندگانی کنم بی سکینه
Ки якдаст , ҳаргиз садое надорад
که یکدست، هرگز صدایی ندارد
Ҳамеи тарсам аз орзӯяши бимирам
همی ترسم از آرزویش بمیرم
Ки ин дори фонӣ , Бақоӣ надорад
که این دار فانی، بقایی ندارد
Бигӯ бо алии Акбари маи лақоят
بگو با علی اکبر مه لقایت
Ки дарди ҷудоӣ , давое надорад
که درد جدایی، دوایی ندارد
Шавад рӯзӣ оё ки байнами ҷамолат
شود روزی آیا که بینم جمالت
Ки дунёи бақо ва вафое надорад
که دنیا بقا و وفایی ندارد
Биёади туу нинавои ту сғро
بیاد تو و نینوای تو صغرا
Чу не , ҷузи навоят , навое надорад
چو نی، جز نوایت، نوایی ندارد
Падар эй ки сари манзили кӯии ишқи ?ут !
پدر ای که سر منزل کوی عشق ات!
Тариқӣ буд ки интиҳоӣ надорад
طریقی بود که انتهایی ندارد
Ба дарбонеи ?ут « туркӣ » умед дорад
به دربانی ات«ترکی» امید دارد
Дариғо ки барг ва навое надорад
دریغا که برگ و نوایی ندارد
Надорад ба дили орзӯе ба дунё
ندارد به دل آرزویی به دنیا
Ки ӯ ҷузи ғам Карбалое надорад
که او جز غم کربلایی ندارد
Дар ин ғам ба вай кор гардӣда мушкил
در این غم به وی کار گردیده مشکل
Ба ғайр аз ту мушкил гушойӣ надорад
به غیر از تو مشکل گشایی ندارد
Ба дарбоне худ кунигар қабулаш
به دربانی خود کنی گر قبولش
Ба қасри ҷинон эътиное надорад
به قصر جنان اعتنایی ندارد