Номи дашти нинаво , ҳар гуҳ ки ояд бар забонам
نام دشت نینوا، هر گه که آید بر زبانم
Ҳамчуи не оташ фитад дар банди банди устихонам
همچو نی آتش فتد در بند بند استخوانم
Шуд хазон , дар Карбало чун гулшани оли паямбар
شد خزان، در کربلا چون گلشن آل پیمبر
Булбули осо , рӯзу шаб , дар нолау оҳи фиғонам
بلبل آسا، روز و شب، در ناله و آه فغانم
Ҳар замон хоҳам нивисам достони Карбало ро
هر زمان خواهم نویسم داستان کربلا را
Хӯн шавад ҷории зи нӯки хомаи ънбрФшонм
خون شود جاری ز نوک خامهٔ عنبرفشانم
Ҳар замони орм ба ёдам , ғурбату мазлӯмяш ро
هر زمان آرم به یادم ، غربت و مظلومیَش را
Ҷои ашк , аз дидаи ғмдидаҳи хӯн дил фишонам
جای اشک، از دیدهٔ غمدیده خون دل فشانم
Оҳ аз он соъат ки гуфтои шоҳи дайн , бо лашкари куфр
آه از آن ساعت که گفتا شاه دین، با لشکر کفر
Кӣ гуруҳ аз тишнагӣ дар ком , хушкидаи забонам
کی گروه از تشنگی در کام، خشکیده زبانم
Гар ба меҳмонӣ маро хондед аз шаҳри Мадина
گر به مهمانی مرا خواندید از شهر مدینه
Пас чаро мамнӯъ кардед охир аз оби равонам
پس چرا ممنوع کردید آخر از آب روانم
Шарти меҳмонӣ на инаст эй гуруҳ бе ҳамият
شرط مهمانی نه این است ای گروه بی حمیت
Газ барои қатраи обии занеди оташ ба ҷонам
گز برای قطرهٔ آبی زنید آتش به جانم
Шаҳр бтҳо шуд хароб , аз зулматон эй аҳли Кӯфа !
شهر بطحا شد خراب، از ظلمتان ای اهل کوفه!
Винк аз ҷаври шумо чун тоир бе ошёнам
وینک از جور شما چون طایر بی آشیانم
Ман ҳусайнами зинати оғӯш хатм уланбиёем
من حسینم زینت آغوش ختم الانبیایم
Мустафои глбўсаҳ ҳо зад бар лаби мӯъҷизи баёнам
مصطفی گلبوسه ها زد بر لب معجز بیانم
Боб ман бошад алии шери худои соқии кавсар
باب من باشد علی شیر خدا ساقی کوثر
Модарами хиролнсоءи худ сарвари озодагонам
مادرم خیرالنساء خود سرور آزادگانم
Аз ҷафо киштед яксар , навҷавонони рашидам
از جفا کشتید یکسر، نوجوانان رشیدم
Дрбдр кардед аз кин , духтарону хўоҳронм
دربدر کردید از کین، دختران و خواهرانم
Марги аббоси диловари сарви қадамро камон кард
مرگ عباس دلاور سرو قدم را کمان کرد
Карда перами доғи ҳиҷри Акбари раънои ҷавонам
کرده پیرم داغ هجر اکبر رعنا جوانم
Пас ба сӯии осмон , рӯ кард он ойӣнаи ҳақ
پس به سوی آسمان، رو کرد آن آیینهٔ حق
Бо худоӣ хеш гуфт эй кирдигори меҳрбонам !
با خدای خویش گفت ای کردگار مهربانم!
Ман дар ин водии даҳуми лаби ташнаи ҷон , аз каф ба роҳат
من در این وادی دهم لب تشنه جان، از کف به راهت
То ки дар маҳшар , ба ман бахшеи гуноҳи шиъёнам
تا که در محشر، به من بخشی گناه شیعیانم
Рӯ ба даргоҳати ниҳода « туркӣ » аз сидқу иродат
رو به درگاهت نهاده «ترکی» از صدق و ارادت
Гуяд эй танҳо умедам ! аз дар эҳсони мронм
گوید ای تنها امیدم! از در احسان مرانم