Дариғо аз қаду болои алии Акбар

دریغا از قد و بالای علی اکبر

Дареғ аз ҷаъди гесуии самани сои алии Акбар

دریغ از جعد گیسوی سمن سای علی اکبر

зи чашмами сайли хӯн ҷорӣ шавад ҳргаҳ ба ёди орм

ز چشمم سیل خون جاری شود هرگه به یاد آرم

Ба хӯн ғалтидани қади дили орои алии Акбар

به خون غلتیدن قد دل آرای علی اکبر

Парешон мешавам маҷнӯни сифат чун бар забони орм

پریشان می شوم مجنون صفت چون بر زبان آرم

Ҳадиси нолаҳои зори Лайлои алии Акбар

حدیث ناله های زار لیلای علی اکبر

Ҳаромами бодгар бе гиряи нӯшами оби сардӣ ро

حرامم باد گر بی گریه نوشم آب سردی را

Кунам аз гармии туф , ёди лабҳои алии Акбар

کنم از گرمی تف، یاد لب های علی اکبر

Дилам дар синаи ғарқ хӯн шавад чун дар назари орм

دلم در سینه غرق خون شود چون در نظر آرم

Ба хӯни хеши дасту по заданҳои алии Акбар

به خون خویش دست و پا زدن های علی اکبر

Ба гетӣ ҳар куҷои байнами ҷавони сарви болоӣ

به گیتی هر کجا بینم جوان سرو بالایی

Биёади орми зи сарви қаду болои алии Акбар

بیاد آرم ز سرو قد و بالای علی اکبر

зи шамшери ҷафои мнқзи ибни мараи абдӣ

ز شمشیر جفای منقذ ابن مرهٔ عبدی

Пар аз хӯни гашти чеҳри мҳросои алии Акбар

پر از خون گشت چهر مهرآسای علی اکبر

намедонам чаҳ ҳоле кард пайдои он замон , коФтод

نمی دانم چه حالی کرد پیدا آن زمان، کافتاد

Ба ҷисми чоки чокаши чашми бобои алии Акбар

به جسم چاک چاکش چشم بابای علی اکبر

Қаламро нест ёроии навиштан « тркё » акнӯн

قلم را نیست یارای نوشتن «ترکیا» اکنون

Ки бинависади ҳадиси меҳнати афзои алии Акбар

که بنویسد حدیث محنت افزای علی اکبر