Чун шаҳи ташнаи лабон , бекас беёвар шуд

چون شه تشنه لبان، بی کس بی یاور شد

Вақти ҷони бозии шҳзодаҳи алӣ Акбар шуд

وقت جان بازی شهزاده علی اکبر شد

Ҳамчунон сарви хиромон , бабр модар шуд

همچنان سرو خرامان، به بر مادر شد

Садафи дидааш аз ашк , пар аз гавҳар шуд

صدف دیده‌اش از اشک، پر از گوهر شد

Даст бар сина бар модар худ кард қиём

دست بر سینه بر مادر خود کرد قیام

Ғунча лаб багушӯд ва ба адаб кард салом

غنچهٔ لب بگشود و به ادب کرد سلام

Хам ба хами турраи пурпечу хамаш аз бен гӯш

خم به خم طرهٔ پرپیچ و خمش از بن گوش

Рехтаи ҳалқа ба ҳалқа чу каманд аз сари дӯш

ریخته حلقه به حلقه چو کمند از سر دوش

Бардаи чашми сияҳаш аз дилу сар , тоқату ҳуш

برده چشم سیهش از دل و سر، طاقت و هوش

Дилаш аз ғуссаи малулу лабаш аз гуфта хамӯш

دلش از غصه ملول و لبش از گفته خموش

Ба такаллуми лаб чун лаъл , зи ҳам боз намӯд

به تکلم لب چون لعل، ز هم باز نمود

Кард бо модари ғмдидаҳ чунин гуфту шунӯд

کرد با مادر غمدیده چنین گفت و شنود

Гуфт эй модари неки ахтару ғампарвар ман !

گفت ای مادر نیک اختر و غم پرور من!

Биншин лаҳзае аз роҳи вафо дар бар ман

بنشین لحظه‌ای از راه وفا در بر من

Дамӣ аз меҳри буна бар сари зонуи сари ман

دمی از مهر بنه بر سر زانو سر من

Сайр бингар ту сару зулфу рухи анвари ман

سیر بنگر تو سر و زلف و رخ انور من

Ки дилам аз ғами айём , ба танг омада аст

که دلم از غم ایام، به تنگ آمده است

Шишаи тоқатам аз ғусса , ба санг омада аст

شیشهٔ طاقتم از غصه، به سنگ آمده است

Сахт дар дили ҳавас рафтан майдон дорам

سخت در دل هوس رفتن میدان دارم

Сари ҷон бохтан , андари раҳ ҷонон дорам

سر جان باختن، اندر ره جانان دارم

Шавқи дидори рухи хатм расӯлон дорам

شوق دیدار رخ ختم رسولان دارم

Сар дар ин кори нуҳум то ки ба тан , ҷон дорам

سر در این کار نهم تا که به تن، جان دارم

Падарам бекас ва беёру мадади коршдаҳ

پدرم بی کس و بی یار و مددکار شده

Рӯз дар чашми ман инак , чу шаби тор шуда

روز در چشم من اینک، چو شب تار شده

Оҳи Лайлои зи писар , рафтани майдон , чу шунид

آه لیلا ز پسر، رفتن میدان، چو شنید

Ранг аз чеҳраи он модар ғмдидаҳ парид

رنگ از چهرهٔ آن مادر غمدیده پرید

Рафт аз ҳуш ва , ба ҳуши омада ва , ӯ сиҳаҳ кашид

رفت از هوش و، به هوش آمده و، او صیحه کشید

Гесувон кард парешон ва гиребон бадаред

گیسوان کرد پریشان و گریبان بدرید

Аз мижаи ашк , ба рухсораи худ ҷорӣ кард

از مژه اشک، به رخسارهٔ خود جاری کرد

Ба сарви сӯрати худ латма зад ва , зорӣ кард

به سر و صورت خود لطمه زد و، زاری کرد

Гуфт эй моҳи ҷабини Юсуфи гули перҳанам

گفت ای ماه جبین یوسف گل پیرهنم

Гули хушбӯии ман эй Акбари ширини суханам !

گل خوشبوی من ای اکبر شیرین سخنم!

Ту Марв аз бар ман , эй маи нозуки баданам !

تو مرو از بر من، ای مه نازک بدنم!

Ту рӯй ҷониби майдон ва равад ҷони зи танам

تو روی جانب میدان و رود جان ز تنم

Гар рӯй ҷониби майдон , ту аёники сифот

گر روی جانب میدان، تو ایا نیک صفات

Манеҳам оем ба тамошои ту инак зи қафоат

من هم آیم به تماشای تو اینک ز قفات

Пои маҳди ту чаҳ шабҳо ки ба рӯз оварадам

پای مهد تو چه شبها که به روز آوردم

Тифл будӣ ва туро тоза ҷавонӣ кардам

طفل بودی و تو را تازه جوانی کردم

Ман ки як умри туро аз дилу ҷони прўрдм

من که یک عمر تو را از دل و جان پروردم

Ҳон ! манеҳ доғи ҷудоӣ ба дили пари дардам

هان! منه داغ جدایی به دل پر دردم

Ту ҷавон ҳастӣ ва ман модари зору перам

تو جوان هستی و من مادر زار و پیرم

Ту агар куштаи шӯии ман з ғамат ме меРом

تو اگر کشته شوی من ز غمت می‌میرم

Гуфт шҳзодаҳ ки эй модари фархундаи сайр

گفت شهزاده که ای مادر فرخنده سیر

Бидиҳ инсоф ки дар рӯзи ҷазо эй модар !

بده انصاف که در روز جزا ای مادر!

Ҷаддаам Фотимаи пурсад агар аз ту ки магар

جده‌ام فاطمه پرسد اگر از تو که مگر

Буд Лайлои алии Акбари зи ҳусайнами беҳтар

بود لیلا علی اکبر ز حسینم بهتر

Чаҳ ҷавобаши диҳӣ ва , узр чаҳ хоҳӣ оварад

چه جوابش دهی و، عذر چه خواهی آورد

Пеши ҷадами ту хиҷолат задаам хоҳӣ кард

پیش جدم تو خجالت زده‌ام خواهی کرد

Зини сухани модари дили сӯхтааш гашт хамӯш

زین سخن مادر دل سوخته‌اش گشت خموش

Лек дар сина ӯ хӯн ҷигар мезад ҷӯш

لیک در سینهٔ او خون جگر می‌زد جوش

Рафт дар хайма ва афтод ва , з ғам шуд бе ҳуш

رفت در خیمه و افتاد و، ز غم شد بی هوش

Пас зҷои ҷуст ва гирифташ зи вафо дар оғӯш

پس زجا جست و گرفتش ز وفا در آغوش

Бинишасту сар ӯ бар сар зону биниҳод

بنشست و سر او بر سر زانو بنهاد

Рехти ашк аз мижа ва , рухсат майдонаш дод

ریخت اشک از مژه و، رخصت میدانش داد

Кард аз серумаи сияҳи наргиси Шаҳлояш ро

کرد از سرمه سیه نرگس شهلایش را

Шона аз меҳр зад он зулфи самани соиш ро

شانه از مهر زد آن زلف سمن‌سایش را

Сохт аз ғолияи хушбӯи ҳамаи аъзояш ро

ساخت از غالیه خوشبو همه اعضایش را

Дои зинати зи кафан , қомати раънояш ро

داد زینت ز کفن، قامت رعنایش را

Баъд аз он кард рӯонаши басӯии қурбонгоҳ

بعد از آن کرد روانش به سوی قربانگاه

Гуфт лои ҳавли влои қувваи алои биллоҳ

گفت لا حول ولا قوه الا بالله

Кард шҳзодаҳи видоъӣ ба ҳамаи аҳли ҳарам

کرد شهزاده وداعی به همه اهل حرم

Изн бигирифт пас аз хусрав бехайлу ҳашам

اذن بگرفت پس از خسرو بی خیل و حشم

Аз сарои пардаи сӯй маърака биниҳод қадам

از سراپرده سوی معرکه بنهاد قدم

Қади мардонагӣ аз баҳр ғзо кард илм

قد مردانگی از بهر غزا کرد علم

Теғ бигирифт ва раҷаз хонду барангехти уқоб

تیغ بگرفت و رجز خواند و برانگیخت عقاب

Ҳамлаи вари гашти асади вор , бар он хайли клоб

حمله‌ور گشت اسدوار، بر آن خیل کلاب

Алғрз мезад ва май кишт аз он бе дайнон

الغرض می‌زد و می‌کشت از آن بی دینان

То гирифтанд лъинон , чу нигинаш ба миён

تا گرفتند لعینان، چو نگینش به میان

Захм бисёр задандаш ба тан аз теғу синон

زخم بسیار زدندش به تن از تیغ و سنان

Ҷӯии хӯн , аз бадани атҳар ӯ гашти равон

جوی خون، از بدن اطهر او گشت روان

Ногаҳони мнғз бедайн , з кмингаҳ бишитофт

ناگهان منغذ بی دین، ز کمینگه بشتافت

Теғӣ аз қаҳр заду торак ӯро бшикофт

تیغی از قهر زد و تارک او را بشکافت

Кӯфӣони ҷумлаи камонҳои ситам карда ба зиҳ

کوفیان جمله کمان‌های ستم کرده به زه

Тирборон бинмуданд зи кини шҳзодаҳ

تیرباران بنمودند ز کین شهزاده

Кафани андар бар ӯ гашти мушаббак чу зира

کفن اندر بر او گشت مشبک چو زره

Гиря шуд дар гулӯӣ ӯ зи ғаму ғуссаи гиреҳ

گریه شد در گلوی او ز غم و غصه گره

Нозанини қоматаш аз хонаи зин , гашти нигун

نازنین قامتش از خانهٔ زین، گشت نگون

Фарқ бшикофтау зулфу Рахши ғарқа ба хӯн

فرق بشکافته و زلف و رخش غرقه به خون

Кард рӯи сӯии хайёму зи сари сӯзу гудоз

کرد رو سوی خیام و ز سر سوز و گداز

Гуфт кӣ боби гиромии ман эй мейри ҳиҷоз !

گفت کی باب گرامی من ای میر حجاز!

Лаҳзае банда навозӣ кун Аё бандаи навоз

لحظه‌ای بنده نوازی کن ایا بنده نواز

эй ки бошад басӯиати бози марои чашми ниёз !

ای که باشد به سویت باز مرا چشم نیاز!

эй шаҳ бе сипаҳи крбу балои адркнӣ

ای شه بی سپه کرب و بلا ادرکنی

Ваии гули сари сабади боғи влои адркнӣ

وی گل سر سبد باغ ولا ادرکنی

Шаҳи дайни нола ӯро чу шунид аз ҷои ҷуст

شه دین نالهٔ او را چو شنید از جا جست

Шуд савори фарсу қабзаи шамшер ба даст

شد سوار فرس و قبضهٔ شمشیر به دست

Лашкари кӯфии шомии ҳама дарҳам бишикаст

لشکر کوفی شامی همه در هم بشکست

Омад ва бар сари болин ҷӯонаш бинишаст

آمد و بر سر بالین جوانش بنشست

Чеҳра бар чеҳраи пурхӯн ҷӯонаш биниҳод

چهره بر چهره پر خون جوانش بنهاد

Гашт беҳуш ва кашид аз дили ғамгини фарёд

گشت بی هوش و کشید از دل غمگین فریاد

Ҳайф аз он меҳри дарахшнда ки шуд хок нишин

حیف از آن مهر درخشنده که شد خاک نشین

Ҳайф аз он қади дили оро ки фитод аз сари зин

حیف از آن قد دل آرا که فتاد از سر زین

Ҳайф аз он қомати раъно ки нигун шуд ба замин

حیف از آن قامت رعنا که نگون شد به زمین

Ҳайф аз он зулфи самани со ки з хӯн шуд рангин

حیف از آن زلف سمن‌سا که ز خون شد رنگین

Назм « туркӣ » на ҳамин қалби паямбари сӯзад

نظم «ترکی» نه همین قلب پیمبر سوزد

Каз шарори суханаш , хомау дафтари сӯзад

کز شرار سخنش، خامه و دفتر سوزد