Дид шоҳи шуҳадо чун бадани Акбар ро
دید شاه شهدا چون بدن اکبر را
Лаъл сон дид зхўн , он тан чун гавҳар ро
لعل سان دید زخون، آن تن چون گوهر را
Дар бағал танг кашид он бадани атҳар ро
در بغل تنگ کشید آن بدن اطهر را
Бӯса зад моҳи рухи Акбари симин бар ро
بوسه زد ماه رخ اکبر سیمین بر را
Гуфт эй меҳри ҷабин , нури ду чашмтар ман !
گفت ای مهر جبین، نور دو چشم تر من!
эй ба хӯни хуфта ! алии Акбари маи пайкари ман !
ای به خون خفته! علی اکبر مه پیکر من!
Теғи бедод ки бшикофта аз ҳам сари ту
تیغ بیداد که بشکافته از هم سر تو
Сурх аз хӯн сарат карда рухи анвари ту
سرخ از خون سرت کرده رخ انور تو
Пораи пора ки намӯдааст зи кин , пайкари ту
پاره پاره که نموده است ز کین، پیکر تو
Доғи маргат ки ниҳода ба дили модари ту
داغ مرگت که نهاده به دل مادر تو
Тешаи зулм ки сарви қадати афкандаи зи по
تیشهٔ ظلم که سرو قدت افکنده ز پا
Лолаи сони пайкар ту гашта зи хӯни сурх чаро ?
لاله سان پیکر تو گشته ز خون سرخ چرا؟
эй ба пеш адабат гашта хаҷали шарму ҳаё !
ای به پیش ادبت گشته خجل شرم و حیا!
Падарати омадае ҷони писари хези зи ҷо
پدرت آمده ای جان پسر خیز ز جا
Дида бигушо ба рухами лаҳзае аз роҳи вафо
دیده بگشا به رخم لحظه ای از راه وفا
Бо ман эй ҷони падар ! лаб ба такаллум бигушо
با من ای جان پدر! لب به تکلم بگشا
Падари пери ту аз рӯй ту шарманда буд
پدر پیر تو از روی تو شرمنده بود
Ту мапиндор ки баъд аз ту дигар зинда буд
تو مپندار که بعد از تو دگر زنده بود
Марги пеш аз ту марои кош ки дарёфта буд
مرگ پیش از تو مرا کاش که دریافته بود
Панҷаи умри марои даст аҷал ёфта буд
پنجهٔ عمر مرا دست اجل یافته بود
Офтоб аз пас маргам ба бадани тофта буд
آفتاب از پس مرگم به بدن تافته بود
Теғи бедоди хасони фарқ ту нишкофта буд
تیغ بیداد خسان فرق تو نشکافته بود
Зиндагии баъди ту бисёр ба ман душвор аст
زندگی بعد تو بسیار به من دشوار است
Бе ту як лаҳзаи ҳаётам ба ҷаҳон бисёр аст
بی تو یک لحظه حیاتم به جهان بسیار است
Захмҳои баданат гарчи зи ҳад афзӯн аст
زخم های بدنت گرچه ز حد افزون است
Модари пери ту Лайлои зи ғамат маҷнӯн аст
مادر پیر تو لیلا ز غمت مجنون است
Аммаи ?ути зайнаби куброи зи ғамат маҳзун аст
عمه ات زینب کبری ز غمت محزون است
Хоҳари зори ту аз ғуссаи дилаши пар хӯн аст
خواهر زار تو از غصه دلش پر خون است
Модару аммау хоҳари зи ғамат бе тобанд
مادر و عمه و خواهر ز غمت بی تابند
Ҳар се аз зулфи ту пурпечтар ва партобанд
هر سه از زلف تو پرپیچ تر و پرتابند
Хез аз ҷои худ эй булбули ширини суханам !
خیز از جای خود ای بلبل شیرین سخنم!
Шохаи Настарану Акбари гули перҳанам
شاخهٔ نسترن و اکبر گل پیرهنم
Ба ҳарами пой нае куштаи гулгуни кафанам
به حرم پای نه ای کشته گلگون کفنم
То ки аз сӯзани мижгон , ба сарати бахяи занам
تا که از سوزن مژگان، به سرت بخیه زنم
Оҳ ва афсӯс надидам ба ҷаҳон , шодии ту
آه و افسوس ندیدم به جهان، شادی تو
Хуфт дар биркаи хӯни қомати шамшодии ту
خفت در برکهٔ خون قامت شمشادی تو
Ҳайфи зуд аз барам эй сарв равон рафтӣ ту !
حیف زود از برم ای سرو روان رفتی تو!
Бо лаби ташна аз ин дор ҷаҳон рафтӣ ту
با لب تشنه از این دار جهان رفتی تو
Ман шудам пер ва дариғо ки ҷавон рафтӣ ту
من شدم پیر و دریغا که جوان رفتی تو
Чашми бастии зи ҷаҳон , сӯй ҷинон рафтӣ ту
چشم بستی ز جهان،سوی جنان رفتی تو
На ҳамин « туркӣ » афсурда аз ин ғами сӯзад
نه همین «ترکی» افسرده از این غم سوزد
Кин шарории сет ки хушк ватар олами сӯзад
کاین شراری ست که خشک و تر عالم سوزد