Шуд вақти он ки боз кунам гиряи зори зор

شد وقت آن که باز کنم گریه زار زار

Резами сиришк аз мижа чун абри навбаҳор

ریزم سرشک از مژه چون ابر نوبهار

Булбули сифати кашами зи ҷигари оҳи оташин

بلبل صفت کشم ز جگر آه آتشین

Каз сӯзаи оҳи ман шарар уфтад ба шохсор

کز سوزه آه من شرر افتد به شاخسار

Девонаи вор , рӯй кунам сӯии кӯҳу дашт

دیوانه وار، روی کنم سوی کوه و دشت

Нолами чунон нола барояд зи кӯҳсор

نالم چنان ناله برآید ز کوهسار

Ҳар бомдод , нола кунам аз ғами ҳабиб

هر بامداد، ناله کنم از غم حبیب

Ҳар шом , соз гиря кунам аз фироқи ёр

هر شام، ساز گریه کنم از فراق یار

Гар фии алмисл ба гулшанӣ уфтад , гузори ман

گر فی المثل به گلشنی افتد، گزار من

Гулҳо тамом дар назар ояд маро чу хор

گل ها تمام در نظر آید مرا چو خار

Дар бӯстон , ба сарв гар уфтад нигоҳи ман

در بوستان، به سرو گر افتد نگاه من

Аз дидаи ашки боРом чун абри навбаҳор

از دیده اشک بارم چون ابر نوبهار

Ҳргаҳ ки ёди воқеа Карбало кунам

هرگه که یاد واقعهٔ کربلا کنم

Чун не ба банди банд ман уфтад зи ғами шарор

چون نی به بند بند من افتد ز غم شرار

Ёд оварам зи ғурбату мазлӯмии ҳусайн

یاد آورم ز غربت و مظلومی حسین

Сайлоби хӯн равон кунам аз чашми ашкбор

سیلاب خون روان کنم از چشم اشکبار

Оҳ аз дамӣ ки навбати қурбон шудан расед

آه از دمی که نوبت قربان شدن رسید

Бар навҷавони тозаи хати шоҳи тоҷи дор

بر نوجوان تازه خط شاه تاج دار

Акбари ҷавони сарви қади шоҳи дайни ҳусайн

اکبر جوان سرو قد شاه دین حسین

Каз ҷаду боб буд падарро ба ёдгор

کز جد و باب بود پدر را به یادگار

Дасти адаб ба синаи ниҳоди он шикваи шарм

دست ادب به سینه نهاد آن شکوه شرم

Омад ба назд ойӣнаи исмату виқор

آمد به نزد آیینهٔ عصمت و وقار

Гуфто ки эй падар ! зи ҷаҳон сайр шуд дилам

گفتا که ای پدر! ز جهان سیر شد دلم

Хоҳам рӯм ба хизмати ҷади бузургвор

خواهم روم به خدمت جد بزرگوار

Шарҳи ғарибӣ ту бигӯям ба ҷади хеш

شرح غریبی تو بگویم به جد خویش

Лухтӣ кунам шикоят аз ин қавми нобакор

لختی کنم شکایت از این قوم نابکار

То чанд бе касе туро байнам эй падар !

تا چند بی کسی تو را بینم ای پدر!

Бе ёрии ту бардаи маро аз кафи ихтиёр

بی یاری تو برده مرا از کف اختیار

Бар ғурбати ту куну макон беқарор шуд

بر غربت تو کون و مکان بی قرار شد

Дигар ба ҷо намонда марои тоқату қарор

دیگر به جا نمانده مرا طاقت و قرار

Изнам бидиҳ ки ҷониби майдони рӯми падар

اذنم بده که جانب میدان روم پدر

Ҷони азизро ба қудумат кунам нисор

جان عزیز را به قدومت کنم نثار

Ман зинда бошаму лаби хушк ту бингарам

من زنده باشم و لب خشک تو بنگرم

Бо дидагонтар , ба лаби оби хушгувор

با دیدگان تر، به لب آب خوشگوار

Аз Акбари ин сухан чу шаҳи ташна лаб шунид

از اکبر این سخن چو شه تشنه لب شنید

Аз дидаи дрошки фурӯи рехт бар изор

از دیده دراشک فرو ریخت بر عذار

ӯро ба пеш хонд ва чун ҷон дар буриш кашид

او را به پیش خواند و چون جان در برش کشید

Зад бӯса бар лабаш ба ду чашмони ашкбор

زد بوسه بر لبش به دو چشمان اشکبار

Гуфт аз ҳазор сол кунам зиндагӣ , чаҳ суд

گفت از هزار سال کنم زندگی، چه سود

Ин зиндагии зи баъди ту эй пӯри номдор

این زندگی ز بعد تو ای پور نامدار

Ҳар гуҳи назар ба чеҳр ту мекардам эй писар

هر گه نظر به چهر تو می کردم ای پسر

Май омадам ба ёди зҷди бузургвор

می آمدم به یاد زجد بزرگوار

Чандон ба назд боб ҷазаъ кард внолаҳ кард

چندان به نزد باب جزع کرد وناله کرد

ӯ изн дод ва , рафт ба майдони корзор

او اذن داد و، رفت به میدان کارزار

Шамшер бар кашид ва , раҷаз хонд ва , ҷанг кард

شمشیر بر کشید و، رجز خواند و، جنگ کرد

Бо он гуруҳи зишт ва , бади ойин ва , нобакор

با آن گروه زشت و، بد آیین و، نابکار

Он сон бар он гуруҳи ситамкор ҳамла кард

آن سان بر آن گروه ستمکار حمله کرد

Гуфтӣ ки ҳайдараст ва ба кафи теғи зулфиқор

گفتی که حیدر است و به کف تیغ ذوالفقار

Сафҳо аз ҳам дарид з пешаш гурехтанд

صف ها از هم درید ز پیشش گریختند

Чун хайли рӯ баон ки кунанд аз асади фирор

چون خیل رو بهان که کنند از اسد فرار

Лашкари тамом , ҷониби ваии ҳала вар шуданд

لشکر تمام، جانب وی حله ور شدند

Як фирқа аз яминаш ва як фирқа аз ясор

یک فرقه از یمینش و یک فرقه از یسار

Бо теғ ва , тир ва , ханҷар , зи роҳи кин

با تیغ و، تیر و، خنجر، ز راه کین

Он золимон , заданд ба ваии захм бе шумор

آن ظالمان، زدند به وی زخم بی شمار

Ногоҳ золимии зи камӣнгоҳ дар расед

ناگاه ظالمی ز کمینگاه در رسید

Зад зарбатӣ ба фарқи вай аз теғи обдор

زد ضربتی به فرق وی از تیغ آبدار

Чун торакаши шикофти зи шамшери хасми дун

چون تارکش شکافت ز شمشیر خصم دون

Он дами ҳадиси шқи қамар , гашти ошкор

آن دم حدیث شق قمر، گشت آشکار

Аз пушти зин , ба рӯй замин , гашти сари нигун

از پشت زین، به روی زمین، گشت سر نگون

Фарёд бар кашид ки эй боби ғмгсор

فریاد بر کشید که ای باب غمگسار

Дарёб Акбарат ки зи по аўФтодаҳ аст

دریاب اکبرت که ز پا اوفتاده است

Дастӣ барои ёряш азостин барор

دستی برای یاریش ازآستین برآر

Омад садои нола ӯ чун ба гӯши шоҳ

آمد صدای نالهٔ او چون به گوش شاه

Шуд раҳсипори маъракаи он шоҳи бовиқор

شد رهسپار معرکه آن شاه باوقار

Аз асб шуд пиёда ва , оҳ аз ҷигар кашид

از اسب شد پیاده و، آه از جگر کشید

Бигирифт аз вафои сари фарзанд дар канор

بگرفت از وفا سر فرزند در کنار

Биниҳод рӯ ба рӯйишу гуфто ки ё банӣ

بنهاد رو به رویش و گفتا که یا بنی

эй бе ту рӯзи равшани ман ҳамчуи шоми тор

ای بی تو روز روشن من همچو شام تار

Ту рафтӣ ва , зи марги ту сарв қадам хамед

تو رفتی و، ز مرگ تو سرو قدم خمید

Доғи ҷудои ?ут ба дилам монад бар қарор

داغ جدایی ات به دلم ماند بر قرار

Бистаради маҳосини худ хунаш аз ҷабин

بسترد محاسن خود خونش از جبین

Вази сайли ашк , шасти зи рухсорааш ғубор

وز سیل اشک، شست ز رخساره اش غبار

Пас барграфт он тани сад чокро зи хок

پس برگرفت آن تن صد چاک را ز خاک

Гуфто ба хайма чун барам ин ҷисми захмдор

گفتا به خیمه چون برم این جسم زخمدار

Аҳли ҳарам , тамом шуданд аз ҳарами бурун

اهل حرم، تمام شدند از حرم برون

Шуд дидаи шани зи ашк , ба монанди ҷӯйбор

شد دیده شان ز اشک، به مانند جویبار

Аз нолау фиғони занон , бар дар хайём

از ناله و فغان زنان، بر در خیام

Гуфтӣ магар ки рӯзи қиёмат , шуд ошкор

گفتی مگر که روز قیامت، شد آشکار

Ба илоҳ ки ашк , қобили ин шоҳзода нест

به اله که اشک، قابل این شاهزاده نیست

« туркӣ » ба ҷои ашк , биёи хӯни здидаҳи бор

«ترکی» به جای اشک، بیا خون زدیده بار