Хези зи ҷой эй писар , ҷону танами фидои ту
خیز ز جای ای پسر، جان و تنم فدای تو
Ғарқ ба хӯн чаро шудаи гесуии машки сои ту
غرق به خون چرا شده گیسوی مشک سای تو
Бар сар зонуем дамӣ , аз раҳи меҳри сари буна
بر سر زانویم دمی، از ره مهر سر بنه
То ки зи дӯди дили кашам , серума ба чашмҳои ту
تا که ز دود دل کشم، سرمه به چشم های تو
Ту дар замин Карбало шудӣ дучори сад бало
تو در زمین کربلا شدی دچار صد بلا
Аз чаҳ насиб ман нашуд дарди ту вблои ту
از چه نصیب من نشد درد تو وبلای تو
Теғи ҷафои зи кин чу зад хасм ба торакати алӣ
تیغ جفا ز کین چو زد خصم به تارکت علی
Кош ки буд ҷои ту модар бе навой ту
کاش که بود جای تو مادر بی نوای تو
Кош ки гесувони ман , сурх шудӣ зи хӯни сар
کاش که گیسوان من، سرخ شدی ز خون سر
Ғарқ ба хӯн намешуд ин зулфи гиреҳи гушои ту
غرق به خون نمی شد این زلف گره گشای تو
Модари ғами расидау доғи азиз дида ам
مادر غم رسیده و داغ عزیز دیده ام
Нола кунам барои худ гиря кунам барои ту
ناله کنم برای خود گریه کنم برای تو
Дар дами ҷони супурданати оҳ ба сар набӯданат
در دم جان سپردنت آه به سر نبودنت
То ки кашами ман эй писар ! ҷониби қиблаи пои ту
تا که کشم من ای پسر!جانب قبله پای تو
Доғи ту дар дилами ниҳон , захми ту бар ту танати аён
داغ تو در دلم نهان، زخم تو بر تو تنت عیان
Гиря кунам ба ҳоли дил , ё ки ба захмҳои ту
گریه کنم به حال دل، یا که به زخم های تو
Бскаҳ ба ҷисми нозукати тиру синон расида аст
بسکه به جسم نازکت تیر و سنان رسیده است
Рахна ба рахна чун зира гашта бабри қабои ту
رخنه به رخنه چون زره گشته ببر قبای تو
Аз сари кушта туам нест сари ҷудо шудан
از سر کشتهٔ توام نیست سر جدا شدن
Лек амон намедиҳад қотил бе ҳаёии ту
لیک امان نمی دهد قاتل بی حیای تو
Хасм амон намедиҳад як шабу рӯзам эй писар
خصم امان نمی دهد یک شب و روزم ای پسر
То ки бпо кунам дар ин дашти балои азои ту
تا که بپا کنم در این دشت بلا عزای تو
Гурбаи Мадина рӯ кунам гӯ ки ҷавоб чун даҳум
گربه مدینه رو کنم گو که جواب چون دهم
То чаҳ диҳад худои ман , рӯзи ҷазои ҷазои ту
تا چه دهد خدای من، روز جزا جزای تو
« туркӣ » зини нмт агар , ришта ба гавҳар оварӣ
«ترکی » زین نمط اگر، رشته به گوهر آوری
Ғайрати баҳр ва кон шавад дафтар кам баҳоии ту
غیرت بحر و کان شود دفتر کم بهای تو