з ҷо бархез эй раънои ҷавони глъзори ман

ز جا برخیز ای رعنا جوان گلعذار من

Назар кун ту ба ҳоли зору чашми ашкбори ман

نظر کن تو به حال زار و چشم اشکبار من

Ту то рафтӣ ба майдон , ҷон ширинам бирафт аз тан

تو تا رفتی به میدان، جان شیرینم برفت از تن

Сияҳ шуд берух чун офтобати рӯзгори ман

سیه شد بی رخ چون آفتابت روزگار من

зи тифлӣ парвариш додам туро то онкӣ дар перӣ

ز طفلی پرورش دادم تو را تا آنکه در پیری

Ту бошӣ мӯниси танҳои шабҳои тори ман

تو باشی مونس تنهایی شب های تار من

зи зулфу оризати хуши доштами рӯзу шабӣ аммо

ز زلف و عارضت خوش داشتم روز و شبی اما

зи ҳиҷрати гашти яксон , оқибати лайл ва наҳор ман

ز هجرت گشت یکسان، عاقبت لیل و نهار من

Ба ҷон нотавонам зад шабихуни лашкари ҳиҷрат

به جان ناتوانم زد شبیخون لشکر هجرت

Ба яғмои барад яксар тоқату сабру қарори ман

به یغما برد یکسر طاقت و صبر و قرار من

Ғамам зоил шудӣ ҳар гуҳ ки медидам ҷамолат ро

غمم زایل شدی هر گه که می دیدم جمالت را

Фузуни ғам дар дилам бе ту шавад эй ғмгсори ман

فزون غم در دلم بی تو شود ای غمگسار من

Умедам буд эй модар ки бандами ҳиҷлаи айши ?ут

امیدم بود ای مادر که بندم حجلهٔ عیش ات

Фиғон аз бахти ту оҳ аз дили умедвори ман

فغان از بخت تو آه از دل امیدوار من

Пас азмрги эмоми Муҷтабои дили хуш ба ту будам

پس ازمرگ امام مجتبی دل خوش به تو بودم

Ки будӣ аз ҳасани боби каромати ёдгори ман

که بودی از حسن باب کرامت یادگار من

Фитодӣ то ба хок аз пушти зин эй сарви хунинам

فتادی تا به خاک از پشت زین ای سرو خونینم

Шуд аз афтоданат аз каф , Аннани ихтиёри ман

شد از افتادنت از کف، عنان اختیار من

Пас аз қатли ту эй раънои ҷавон ! то ҷон ба тан дорам

پس از قتل تو ای رعنا جوان! تا جان به تن دارم

Ниҳон ҳаргиз нагардад гиряҳои ошкори ман

نهان هرگز نگردد گریه های آشکار من

Ҳалолати боди он ширӣ ки аз пистон ман хӯрдӣ

حلالت باد آن شیری که از پستان من خوردی

Ки кардӣ ҷони нисорӣ эй шаҳиди ҷони нисори ман

که کردی جان نثاری ای شهید جان نثار من

Дариғо ташнаи лаби қосим ба ғурбат дод ҷон « туркӣ »

دریغا تشنه لب قاسم به غربت داد جان «ترکی»

Ки оташ зад ба ҷони халқ , шеъри обдори ман

که آتش زد به جان خلق، شعر آبدار من