Ба саҷдаи сар чу ниҳоди он эмоми ҷину башар

به سجده سر چو نهاد آن امام جن و بشر

Барои тоъати даргоҳи холиқи довар

برای طاعت درگاه خالق داور

Барои куштани он мейри муъминон аз кин

برای کشتن آن میر مومنان از کین

Гирифт теғ ба каф , ибни мулҷами кофар

گرفت تیغ به کف، ابن ملجم کافر

Чунон ба торак ӯ теғи кин фурӯд оварад

چنان به تارک او تیغ کین فرود آورد

Ки то ба ҷабҳа ӯро шикофти сар то сар

که تا به جبههٔ او را شکافت سر تا سر

Дареғу дард ки шқи алқмр сараш гардид

دریغ و درد که شق القمر سرش گردید

Шаҳӣ ки низ , з эъҷоз ӯст шқи қамар

شهی که نیز، ز اعجاز اوست شق قمر

Фитод сару қад ӯ ба домани миҳроб

فتاد سر و قد او به دامن محراب

зи хӯни фарқи ҳумоюн , маҳосинаш шуд тар

ز خون فرق همایون، محاسنش شد تر

Миёни арзу самои ҳотифии Нидо дар дод

میان ارض و سما هاتفی ندا در داد

Ки куштаи гашти алии ҷонишини пайғамбар

که کشته گشت علی جانشین پیغمبر

Ба гӯши мардуми Кӯфа , чун ин Нидо омад

به گوش مردم کوفه، چون این ندا آمد

Тамоми ҷониб масҷид шуданд роҳи сипар

تمام جانب مسجد شدند راه سپر

Саҳоб ашк фишонданд зи абри дидаи худ

سحاب اشک فشاندند ز ابر دیدهٔ خود

Шбри басони шубайру шбирҳмчўи шбр

شبر بسان شبیر و شبیرهمچو شبر

Ба ашку оҳи зи масҷид ба хонааш бурданд

به اشک و آه ز مسجد به خانه اش بردند

Шаҳи сарир вилоят фитод дар бистар

شه سریر ولایت فتاد در بستر

Чунон зи аҳли ҳарами бонги шӯр ғам бархест

چنان ز اهل حرم بانگ شور غم برخاست

Ки сӯзашон ба дили чархи пер , рехти шарар

که سوزشان به دل چرخ پیر، ریخت شرر

Зшўри нолаи аҳли ҳарам вале худо

زشور نالهٔ اهل حرم ولی خدا

Гушӯд дида ва бар ҳар тараф намӯд назар

گشود دیده و بر هر طرف نمود نظر

Дарони миён ба ҳусайнаш назар намӯд ва бидид

درآن میان به حسینش نظر نمود و بدید

Равони зи дидаи сиришкаш буд чу лؤлؤ тар

روان ز دیده سرشکش بود چو لؤلؤ تر

Ба гиря гуфт ки эй нур ҳар ду дидаи ман !

به گریه گفت که ای نور هر دو دیدهٔ من!

Сарвари синаи Заҳроу сибти пайғамбар

سرور سینهٔ زهرا و سبط پیغمبر

Кунун ки баҳри ман аз дидаи гавҳари афшонӣ

کنون که بهر من از دیده گوهر افشانی

Ба Карбало чаҳ кунӣ эй марои зи ҷони беҳтар !

به کربلا چه کنی ای مرا ز جان بهتر!

Дмикаҳи дасти аламдори лашгарати аббос

دمیکه دست علمدار لشگرت عباس

Ҷудо шавад зи ямину ясор аз пайкар

جدا شود ز یمین و یسار از پیکر

Дамӣ ки тир хӯрд бар гулӯии Асғари ту

دمی که تیر خورد بر گلوی اصغر تو

Дамӣ ки чашм ту уфтад ба куштаи Акбар

دمی که چشم تو افتد به کشتهٔ اکبر

Дамӣ ки қосими насрини изор ту гардад

دمی که قاسم نسرین عذار تو گردد

Зхўни сари руху зулфаш чу лолаи аҳмар

زخون سر رخ و زلفش چو لالهٔ احمر

Дамӣ ки Тифли ҳасани шамъи ишқ , Абдуллоҳ

دمی که طفل حسن شمع عشق، عبدالله

Ба доман ту буриданд дасташ аз пайкар

به دامن تو بریدند دستش از پیکر

Дамӣ ки шимур наад по ба рӯй синаи ту

دمی که شمر نهد پا به روی سینهٔ تو

Барои куштани ту аз камар кашад ханҷар

برای کشتن تو از کمر کشد خنجر

Дамӣ ки зайнаби ғмдидаҳ дар муҳӣти бало

دمی که زینب غمدیده در محیط بلا

Чу бахт хеш кунад мъҷри сиёҳ ба сар

چو بخت خویش کند معجر سیاه به سر

Дареғу дарди азони дам ки қотили хўонхўор

دریغ و درد ازآن دم که قاتل خوانخوار

Баради зи кӣнаи лаби ташна аз қафояти сар

برد ز کینه لب تشنه از قفایت سر

Фиғону оҳ аз он дам ки хўлии ҷонӣ

فغان و آه از آن دم که خولی جانی

Сарат ниҳон кунад андари танури хокистар

سرت نهان کند اندر تنور خاکستر

Рақам кунад чу ҳадиси шаҳодатат « туркӣ »

رقم کند چو حدیث شهادتت « ترکی »

Чакад зи хома ӯ хӯн ба сафҳаи дафтар

چکد ز خامه او خون به صفحه دفتر