Оии оби Фурот ! аз чаҳ гул олуд равонӣ ?

آی آب فرات! از چه گل آلود روانی؟

Шармандаи магар аз аташи ташнаи лабоне

شرمنده مگر از عطش تشنه لبانی

Хуши тамаътар аз шарбати қандии ту аз он рӯ

خوش طمع تر از شربت قندی تو از آن رو

Ҳамсояи ту бо мадфани ширини даҳаноне

همسایه تو با مدفن شیرین دهنانی

Кавсар ба ҷинонаст ва ту дар крбу балое

کوثر به جنان است و تو در کرب و بلایی

Беҳтари зи ҷинони крбу балои ту ба аз онӣ

بهتر ز جنان کرب و بلا تو به از آنی

Чун рехта дар пои ту хӯни шаҳи аташон

چون ریخته در پای تو خون شه عطشان

Донам ба иқн , сурх ва гул олуд аз онӣ

دانم به یقن، سرخ و گل آلود از آنی

Паҳлавӣ ту шуд синаи фарзанди набии чок

پهلوی تو شد سینهٔ فرزند نبی چاک

Зон рӯаст ки бо сина ба ҳар самти равонӣ

زان روست که با سینه به هر سمت روانی

Ту Меҳрӣа Фотимаам алнқбобӣ

تو مهریهٔ فاطمه ام النقبابی

Аз соири анҳори ту машҳури ҷаҳонӣ

از سایر انهار تو مشهور جهانی

Дардо ки накард аз ту лабии сибти набӣ тар

دردا که نکرد از تو لبی سبط نبی تر

Ҷон доду надодаши зи ситами шимур , амоне

جان داد و ندادش ز ستم شمر، امانی

« туркӣ » ба ту ошиқ буд эй оби равони бахш !

«ترکی » به تو عاشق بود ای آب روان بخش!

Шак нест ки маъшӯқ ба соҳиби назароне

شک نیست که معشوق به صاحب نظرانی