« Карбало шуд хазони гулистонаш

«کربلا شد خزان گلستانش

Ки шкФти арғавони зи домонаш »

که شکفت ارغوان ز دامانش»

Фалак аз дасти ту маро дар дил

فلک از دست تو مرا در دل

Ҳаст дардӣ ки нест дирамонаш

هست دردی که نیست درمانش

Дар дилами дард бедавое ҳаст

در دلم درد بی دوایی هست

Ки на пайдост ҳаду пойонаш

که نه پیداست حد و پایانش

Бар забонам намешавад ҷорӣ

بر زبانم نمی شود جاری

Ғайри зикри ҳусайну ёронаш

غیر ذکر حسین و یارانش

Ёдам омад ки рӯзи ошуро

یادم آمد که روز عاشورا

Гармии офтоби сӯзонаш

گرمی آفتاب سوزانش

Мурғ агар пар задӣ дарони саҳро

مرغ اگر پر زدی درآن صحرا

наменамӯд офтоб , барӣонаш

می نمود آفتاب، بریانش

Сарвари дайн , зи садр зин афтод

سرور دین، ز صدر زین افتاد

Хок бигирифт сар ба домонаш

خاک بگرفت سر به دامانش

Оҳ аз он дам ки аўФтод ба хок

آه از آن دم که اوفتاد به خاک

Бадани чоки чоки урёнаш

بدن چاک چاک عریانش

Захми бртни зи ахтар афзӯн дошт

زخم برتن ز اختر افزون داشت

Бскаҳ карданд тирборонаш

بسکه کردند تیربارانش

Шимур бибаред аз қафои саров

شمر ببرید از قفا سراو

Дар миёни ду наҳр , аташонаш

در میان دو نهر، عطشانش

Баради хўлии сараш ба хонаи хеш

برد خولی سرش به خانهٔ خویش

Кард андари танур , пинҳонаш

کرد اندر تنور، پنهانش

Сар ӯ дар танур ва , дар саҳро

سر او در تنور و، در صحرا

Ҷисми маҷрӯҳи беҳтар аз ҷонаш

جسم مجروح بهتر از جانش

Зини мусӣбати фиғон ба базми язид

زین مصیبت فغان به بزم یزید

Пеши чашми занону Тифлонаш

پیش چشم زنان و طفلانش

Сари султони дайн , ба ташту язид

سر سلطان دین، به طشت و یزید

Чӯб мезад ба лаъли мараҷонаш

چوب می زد به لعل مرجانش

Бӯсаи гоҳи расӯлро озурд

بوسه گاه رسول را آزرد

Он ситамгари зи чӯби хазаронаш

آن ستمگر ز چوب خزرانش

Рӯзи вшб « туркӣ » аз барои ҳусайн

روز وشب « ترکی » از برای حسین

Хӯн дил мечакад зи мижгонаш

خون دل می چکد ز مژگانش