Чу дар Карбалои хусрави нашъатин

چو در کربلا خسرو نشاتین

Шаҳид ба хӯни хуфтаи дайни ҳусайн

شهید به خون خفتهٔ دین حسین

зи ҷаври фалак бекас ва ёр шуд

ز جور فلک بی کس و یار شد

Дар он дашт беёр ва ансор шуд

در آن دشت بی یار و انصار شد

Намонад андари он водии пурбало

نماند اندر آن وادی پربلا

зи перу ҷавони зиндаи як тан ба ҷо

ز پیر و جوان زنده یک تن به جا

Алии Акбари он навҷавони далер

علی اکبر آن نوجوان دلیر

Ки дар разм будӣ чу ғуррандаи шер

که در رزم بودی چو غرنده شیر

Сар нозанинаш шуд аз теғи чок

سر نازنینش شد از تیغ چاک

БиФтоди ҷисмаш ба домони хок

بیفتاد جسمش به دامان خاک

Сипаҳдори аббоси пели афканаш

سپهدار عباس پیل افکنش

Шуд аз кини ҷудо ҳар ду даст аз таниш

شد از کین جدا هر دو دست از تنش

зи нӯки синону дами теғи тез

ز نوک سنان و دم تیغ تیز

Дарон дашт шуд пайкараши рези рез

درآن دشت شد پیکرش ریز ریز

Ятеми ҳасани қосими маи лақо

یتیم حسن قاسم مه لقا

зи дор фано шуд ба малики бақо

ز دار فنا شد به ملک بقا

Дарони дашти як тан набад ёвараш

درآن دشت یک تن نبد یاورش

з Акбар бишуд кушта то Асғараш

ز اکبر بشد کشته تا اصغرش

Эмом мубин кард ҳар сӯи нигоҳ

امام مبین کرد هر سو نگاه

Кашид оҳи вгФто ки вои ғрбтоаҳ

کشید آه وگفتا که وا غربتاه

Пас онгаҳ видоъӣ ба аҳли ҳарам

پس آنگه وداعی به اهل حرم

Намӯд ва равон шуд дилии пари зи ғам

نمود و روان شد دلی پر ز غم

Сӯии қтлгаҳ бо дилии пари малол

سوی قتلگه با دلی پر ملال

Ду чашмаши зи хӯни ҷигари моли мол

دو چشمش ز خون جگر مال مال

Нигоҳӣ намӯд аз ямину ясор

نگاهی نمود از یمین و یسار

Зхўн дид он даштро лолаи зор

زخون دید آن دشت را لاله زار

Ҷавонони ма рӯй симини бадан

جوانان مه روی سیمین بدن

Фитодаи дарони дашти сад пораи тан

فتاده درآن دشت صد پاره تن

Ҳусайни оҳи сард аз ҷигар баркашид

حسین آه سرد از جگر برکشید

Ба рухсораи хӯн аз ду чашмаш чакид

به رخساره خون از دو چشمش چکید

Ба ҳасрат бурун омад аз қатлгоҳ

به حسرت برون آمد از قتلگاه

Равон шуд сӯии арсаи размгоҳ

روان شد سوی عرصهٔ رزمگاه

Аннанро кашид ва чу кӯҳи истод

عنان را کشید و چو کوه ایستاد

Ба итмоми ҳуҷҷат забон баргушод

به اتمام حجت زبان برگشاد

Чунин гуфт кӣ қавм беору нанг

چنین گفت کی قوم بی عار و ننگ

Ки доред бо ман дар ин дашти ҷанг

که دارید با من در این دشت جنگ

Магари ман на авлоди пайғамбарам

مگر من نه اولاد پیغمبرم

Магар нест ъамомааш бар серум

مگر نیست عمامه اش بر سرم

Марои боби шери худо ҳайдар аст

مرا باب شیر خدا حیدر است

Ки домод ва бен ъам пайғамбар аст

که داماد و بن عم پیغمبر است

Магар модарам нест хиролнсо

مگر مادرم نیست خیرالنسا

Ки парварда аз шираи ҷони маро

که پرورده از شیره جان مرا

Ҳалолӣ накардам ба дунёи ҳаром

حلالی نکردم به دنیا حرام

Гуноҳам чаҳ эй қавму ҷурмами кадом ?

گناهم چه ای قوم و جرمم کدام؟

Ки киштед асҳобу ёрони ман

که کشتید اصحاب و یاران من

Фикандед аз пои ҷавонони ман

فکندید از پا جوانان من

Ба рӯем бибастед аз кӣнаи об

به رویم ببستید از کینه آب

Шуданд аз аташи кўдконми кабоб

شدند از عطش کودکانم کباب

Чаҳ кардам ман эй мардуми тираи бахт !

چه کردم من ای مردم تیره بخت!

Ки кардед бар ман чунин корсхт

که کردید بر من چنین کارسخت

Шуморо магар аз худо шарм нест

شما را مگر از خدا شرم نیست

Ба чашми шумо ҳеҷ озарм нест

به چشم شما هیچ آزرم نیست

Вале боз эй қавм бе обрӯ

ولی باز ای قوم بی آبرو

Набошад маро бо шумо гуфтугӯ

نباشد مرا با شما گفتگو

Маро раҳ диҳед эй гуруҳи лъин

مرا ره دهید ای گروه لعین

Ки беруни кашами рахт аз ин сарзамин

که بیرون کشم رخت از این سرزمین

Агар бар шумо кардаам арсаи танг

اگر بر شما کرده ام عرصه تنگ

Кунам рӯ ба сӯии диёри фаранг

کنم رو به سوی دیار فرنگ

Нагирам дар ин малики икдми қарор

نگیرم در این ملک یکدم قرار

Рӯм дар ҳабаш ё ки дар Зангбор

روم در حبش یا که در زنگبار

Гузаштами зи хӯни алии Акбарам

گذشتم ز خون علی اکبرم

Ҳам аз хӯни аббос ном оварам

هم از خون عباس نام آورم

Маро аз аташи мурғ дил шуд кабоб

مرا از عطش مرغ دل شد کباب

Ба комами расониди як қатраи об

به کامم رسانید یک قطره آب

Ҷавобаш бигуфтанд он нокасон

جوابش بگفتند آن ناکسان

Ки Эй гашта овора аз хонимон

که ای گشته آواره از خانمان

Ту фарзанди дилбанди пайғамбарӣ

تو فرزند دلبند پیغمبری

Ҷигари гӯшаи ҳайдари сафдарӣ

جگر گوشه حیدر صفدری

Ҳар ончӣ ки гуфтӣ шунидем мо

هر آنچه که گفتی شنیدیم ما

Валикин ба ҳукм язидем мо

ولیکن به حکم یزیدیم ما

Ҳамаи малик олам бигирад гроб

همه ملک عالم بگیرد گرآب

Нахоҳӣ чашид оби ало ба хоб

نخواهی چشید آب الا به خواب

Ту ё дасти байъати диҳӣ бо язид

تو یا دست بیعت دهی با یزید

Ва ё бо лаби ташнаи гардии шаҳид

و یا با لب تشنه گردی شهید

Шаҳи ташнаи лаби ин сухан чун шунид

شه تشنه لب این سخن چون شنید

Бузади дасту теғ аз миён баркашид

بزد دست و تیغ از میان برکشید

Яке ҳамлаи афканд чун шери ғоб

یکی حمله افکند چون شیر غاب

Бар он фирқаи зишттар аз клоб

بر آن فرقهٔ زشت تر از کلاب

Ба ҳар сӯ ки май тохтии зулҷаноҳ

به هر سو که می تاختی ذوالجناح

Шикастии сафи қалбро бар ҷиноҳ

شکستی صف قلب را بر جناح

з ҳар сӯи ҳаме ҳамла кард он ҷаноб

ز هر سو همی حمله کرد آن جناب

Ту гуфтӣ магар зинда шуд Бутуроб

تو گفتی مگر زنده شد بوتراب

Задӣ ҳар киро бар камари зулфиқор

زدی هر که را بر کمر ذوالفقار

Ду нимаш намӯдӣ дар ани корзор

دو نیمش نمودی در ان کارزار

Ҳамеи рехт аз тани сари прдлон

همی ریخت از تن سر پردلان

Чу барги дарахтон , збоди хазон

چو برگ درختان، زباد خزان

зи шамшери он хусрави поки дайн

ز شمشیر آن خسرو پاک دین

Равони ҷӯй хӯн шуд ба рӯй замин

روان جوی خون شد به روی زمین

Збси рехт бар рӯй ҳам кушта ҳо

زبس ریخت بر روی هم کشته ها

Шуд он дашт аз куштаҳо пушта ҳо

شد آن دشت از کشته ها پشته ها

Чунон шӯр дар шомёни аўФтод

چنان شور در شامیان اوفتاد

Ки шуд ҷанги сФиншони ҳам зиёд

که شد جنگ صفینشان هم زیاد

зи ҳам бар сар икдгр рехтанд

ز هم بر سر یکدگر ریختند

Ба ҳам мард ва мураккаб даромехтанд

به هم مرد و مرکب درآمیختند

Сари ҷанги ҷӯёни прхошҷўӣ

سر جنگ جویان پرخاشجوی

Ба ҳар сӯи равон буд монанди гӯй

به هر سو روان بود مانند گوی

Басӣ гирд бархест аз размгоҳ

بسی گرد برخاست از رزمگاه

Ки шуд чашми хуршеди тобони сиёҳ

که شد چشم خورشید تابان سیاه

Бияфканад бар хок бо зулфиқор

بیفکند بر خاک با ذوالفقار

Азони лашкари дун , ҳазорон ҳазор

ازآن لشکر دون، هزاران هزار

Ба дасти ядуллоҳи он шаҳсавор

به دست یدالله آن شهسوار

Ҳаме хӯн чакид аз дами зулфиқор

همی خون چکید از دم ذوالفقار

зи бими он гуруҳи сияҳи рӯзгор

ز بیم آن گروه سیه روزگار

Намуданд то пушти Кӯфаи фирор

نمودند تا پشت کوفه فرار

Набӯдӣ ба эшон дили бозгашт

نبودی به ایشان دل بازگشت

Парешон шуданд андари он паҳни дашт

پریشان شدند اندر آن پهن دشت

Шаҳи ташнаи комон ба майдони ҷанг

شه تشنه کامان به میدان جنگ

Чу шери жён , кард лухтии диранг

چو شیر ژیان، کرد لختی درنگ

Ки ногуҳ наДоӣ ба гӯшаш расед

که ناگه ندایی به گوشش رسید

Ки эй қуфл ҳар мушкилиро калид

که ای قفل هر مشکلی را کلید

Туро гашта гуё фаромӯши аҳд

تو را گشته گویا فراموش عهد

Ки дар ҷанги дории чунин ҷаду ҷаҳд

که در جنگ داری چنین جد و جهد

бад-инсон агар ҷанг хоҳӣ намӯд

بدینسان اگر جنگ خواهی نمود

Ҷаҳонро ба ҳам бар дарии тору пуд

جهان را به هم بر دری تار و پود

Бҳъҳдӣ ки бастии ту рӯзи азал

بهعهدی که بستی تو روز ازل

Ба он аҳд бояд намоеи амал

به آن عهد باید نمایی عمل

Ту бояд ба файзи шаҳодати рисӣ

تو باید به فیض شهادت رسی

Шӯии кушта аз ханҷар нокасе

شوی کشته از خنجر ناکسی

Ту бояд шӯии кушта аз теғу тир

تو باید شوی کشته از تیغ و تیر

Шавад аҳли байти ту яксар асир

شود اهل بیت تو یکسر اسیر

Шаҳи малики дайни ин Нидо чун шунид

شه ملک دین این ندا چون شنید

Зҷони шасти дасти он фурӯғи умед

زجان شست دست آن فروغ امید

Ба якбораи бардошти даст аз масоф

به یکباره برداشت دست از مصاف

Ниҳон кард шамшерро дрғлоФ

نهان کرد شمشیر را درغلاف

зи дарҷи даҳон , дрнои суфтаи сифт

ز درج دهان، درنا سفته سفت

Сипос худо карду ло ҳавл гуфт

سپاس خدا کرد و لا هول گفت

Ба ногоҳ он лашгари кӣнаи ҷӯ

به ناگاه آن لشگر کینه جو

Гирифтанд гирди вай аз чорсў

گرفتند گرد وی از چارسو

Яке найза мезад ба паҳлавӣ ӯ

یکی نیزه می زد به پهلوی او

Яке ханҷар аз кин , ба бозуӣ ӯ

یکی خنجر از کین، به بازوی او

Заданд он қадри тир бар он ҷаноб

زدند آنقدر تیر بر آن جناب

Ки ҷисмаш баровард пар чун уқоб

که جسمش برآورد پر چون عقاب

зи бас хӯн шуд аз ҷисми покаши равон

ز بس خون شد از جسم پاکش روان

Нмондши дигари ҳеҷ тоби ветоон

نماندش دیگر هیچ تاب وتوان

Нигуни гашт ногоҳ аз садри зин

نگون گشت ناگاه از صدر زین

Тани нози пурвирд ӯ бар замин

تن ناز پرورد او بر زمین

Чу аз садри зин , бар замини аўФтод

چو از صدر زین، بر زمین اوفتاد

Тазалзул ба арши барин аўФтод

تزلزل به عرش برین اوفتاد

Дар он лаҳза қотиламонаш надод

در آن لحظه قاتل امانش نداد

Чаҳ гӯям ки чун кард он бади ниҳод

چه گویم که چون کرد آن بد نهاد

Паии куштанаши ханҷар аз кин кашид

پی کشتنش خنجر از کین کشید

Лаби ташнаи сар аз қафояш бурид

لب تشنه سر از قفایش برید

Чу аз ханҷараш бар замини рехти хӯн

چو از خنجرش بر زمین ریخت خون

Замин бесукӯн шуд ҳавои қиргўн

زمین بی سکون شد هوا قیرگون

Ба не шуд сари он шаҳи тоҷи дор

به نی شد سر آن شه تاج دار

ТФў бар ту эй чархи нопойдор

تفو بر تو ای چرخ ناپایدار

Дариғо аз он ҷисм ҳамчун ҳарир

دریغا از آن جسم همچون حریر

Ки шуд пораи пораи зи шамшеру тир

که شد پاره پاره ز شمشیر و تیر

Дариғо аз он пайкари тобнок

دریغا از آن پیکر تابناک

Ки гардид аз теғи кин , чоки чок

که گردید از تیغ کین، چاک چاک

Шаби врўз « туркӣ » барои ҳусайн

شب وروز «ترکی» برای حسین

Буд навҳагар дар азои ҳусайн

بود نوحه گر در عزای حسین

Сазадгар шабу рӯз , халқи ҷаҳон

سزد گر شب و روز، خلق جهان

Баборанд хӯни дил аз дидагон

ببارند خون دل از دیدگان

Барои ҷигари гӯшаи Мустафо

برای جگر گوشهٔ مصطفی

Ки ҷон кард дар роҳи уммати фидо

که جان کرد در راه امت فدا

зи уммати чунин ҷавр биҳд кашид

ز امت چنین جور بیحد کشید

Сарв ҷон бидоду шафоати харид

سرو جان بداد و شفاعت خرید