Боз бар ҷони ишқам оташ барфурӯхт

باز بر جان عشقم آتش برفروخت

Хонаи ақли маро яксар ба сӯхт

خانهٔ عقل مرا یکسر به سوخت

Ишқ омад ақл кард аз ваии фирор

عشق آمد عقل کرد از وی فرار

Май давидам ҳар тараф , девонаи вор

می دویدم هر طرف، دیوانه وار

Ишқ зад бар ҷони аФгорми шарар

عشق زد بر جان افگارم شرر

Май давидам ҳар тараф , асимаҳи сар

می دویدم هر طرف، اسیمه سر

Шуд далели роҳи ман ишқ аз вафо

شد دلیل راه من عشق از وفا

Барад яксар то ба дашти Карбало

برد یکسر تا به دشت کربلا

Ёдам омад он замон , каз садри зин

یادم آمد آن زمان، کز صدر زین

Шоҳ дайн афтод бар рӯй замин

شاه دین افتاد بر روی زمین

Соъатии он ташнаи лаб , беҳуш буд

ساعتی آن تشنه لب، بی هوش بود

Аз шароби ишқи ҳақ , мадҳуш буд

از شراب عشق حق،مدهوش بود

Зулҷаноҳи он мураккаби хоси ҳусайн

ذوالجناح آن مرکب خاص حسین

Буд гарми ҷусту хезу шӯру шин

بود گرم جست و خیز و شور و شین

Ибни саъди он бе ҳаёии бади сайр

ابن سعد آن بی حیای بد سیر

Гуфт бо он кӯфӣони хираи сар

گفت با آن کوفیان خیره سر

Кин фарсро зуд бар чанг оваред

کاین فرس را زود بر چنگ آورید

То бримши армағони баҳри язид

تا بریمش ارمغان بهر یزید

Хайли душмани ногаҳон аз чорсў

خیل دشمن ناگهان از چارسو

Ҳамлаи вари гаштанди баҳри ахз ӯ

حمله ور گشتند بهر اخذ او

Дам илм кард он саманди бовафо

دم علم کرد آن سمند باوفا

Ҳамла вар шуд бар гуруҳи ашқиё

حمله ور شد بر گروه اشقیا

Кӯфӣонро май рабӯд аз садри зин

کوفیان را می ربود از صدر زین

намезад аз хашми он ткоўр бар замин

می زد از خشم آن تکاور بر زمین

Зон гуруҳ беҳаё нанамуд пушт

زان گروه بی حیا ننمود پشت

То чиҳил тан зон лъинонро бикушт

تا چهل تن زان لعینان را بکشت

Баъд аз он омад ба болини ҳусайн

بعد از آن آمد به بالین حسین

Ашки хунинаши равон аз ҳар ду айн

اشک خونینش روان از هر دو عین

Ёлу кокулро , з хунаш кард ранг

یال و کاکل را، ز خونش کرد رنگ

Кард бар болин ӯ қадре диранг

کرد بر بالین او قدری درنگ

Пас ба амри он эмоми раҳнамо

پس به امر آن امام رهنما

Шуд шитобони рӯи басӯии хайма ҳо

شد شتابان رو بسوی خیمه ها

Он саманди бовафои ноумед

آن سمند باوفای ناامید

Май давиду шеҳа аз дил ме кашид

می دوید و شیهه از دل می کشید

Аз садои шеҳаи он хастаи дам

از صدای شیهه آن خسته دم

Пишбозш омаданд аҳли ҳарам

پیشبازش آمدند اهل حرم

Мураккабии диданди зинаши вожгӯн

مرکبی دیدند زینش واژگون

Ёл ӯ аз хӯни рокиби ғарқи хӯн

یال او از خون راکب غرق خون

Зулҷаноҳи андари миён , монанди шамъ

ذوالجناح اندر میان، مانند شمع

Дўроу парвонаи сони гаштанди ҷамъ

دورا و پروانه سان گشتند جمع

Ҳар яке аз асб бо ашки ду айн

هر یکی از اسب با اشک دو عین

Пурсишӣ мекард аз ҳоли ҳусайн

پرسشی می کرد از حال حسین

Он яке мегуфт чун шуд соҳибат

آن یکی می گفت چون شد صاحبت

эй накӯи мураккаб , куҷо шуд рокибат

ای نکو مرکب،کجا شد راکبت

Дайгарӣ мегуфт эй фархундаи бол !

دیگری می گفت ای فرخنده بال!

Буд дар майдони ҳусайнам дар чаҳ ҳол

بود در میدان حسینم در چه حال

Пас сакина бо ду чашми пари зи об

پس سکینه با دو چشم پر ز آب

Кард бо он асб бе соҳиби хитоб

کرد با آن اسب بی صاحب خطاب

Зўолҷноҳо ! боби ғмхўорм чаҳ шуд

ذوالجناها! باب غمخوارم چه شد

Он зиёи чашми хўнборм чаҳ шуд

آن ضیاء چشم خونبارم چه شد

Зўолҷноҳо ! кӯша меҳри афсарам

ذوالجناها! کوشه مهر افسرم

Аз чаҳ новирдии ту ӯро дарбарам

از چه ناوردی تو او را دربرم

Зўолҷноҳо ! вожгӯн зинат чарост ?

ذوالجناها! واژگون زینت چراست؟

Соҳиб бо ъз ва тамкинат куҷост ?

صاحب با عز و تمکینت کجاست؟

Зўолҷноҳо ! гӯи ту шбли Бутуроб

ذوالجناها! گو تو شبل بوتراب

Ташнаи лаб ҷон дод ё нӯшед об

تشنه لب جان داد یا نوشید آب

Ёл , аз хӯн ки рангини сохтӣ

یال، از خون که رنگین ساختی

Дар куҷои боби марои андохтӣ

در کجا باب مرا انداختی

Ин бигуфт ва аз сухан хомӯш шуд

این بگفت و از سخن خاموش شد

Дасти ғам бар сар зад ва беҳуш шуд

دست غم بر سر زد و بی هوش شد

Шаҳрбону бо ду чашми ашкбор

شهربانو با دو چشم اشکبار

Дар ҳарам бинишаста бо ҳоли фигор

در حرم بنشسته با حال فگار

Омад аз хаймаи бурун бо изтироб

آمد از خیمه برون با اضطراب

Ларзи ларзони пои ниҳоди андрркоб

لرز لرزان پا نهاد اندررکاب

Гуфт эй зайнаб ! ҳалолам кун ҳалол

گفت ای زینب ! حلالم کن حلال

Ки маро омад замони иртиҳол

که مرا آمد زمان ارتحال

Кард зайнаби шаҳрбонуро садо

کرد زینب شهربانو را صدا

Кӣ арӯси модарами хиролнсо

کی عروس مادرم خیرالنسا

Аз ҳусайнами дил чаро ? бардоштӣ

از حسینم دل چرا؟ برداشتی

Ҷисм ӯро бар замини бгзоштӣ

جسم او را بر زمین بگذاشتی

Бар сар наъшаш накардӣ ҷомаи чок

بر سر نعشش نکردی جامه چاک

Пайкар ӯро ту нспрдӣ ба хок

پیکر او را تو نسپردی به خاک

Рафт ва моро парешони сохтӣ

رفت و ما را پریشان ساختی

Аз фироқати дидаи гирёни сохтӣ

از فراقت دیده گریان ساختی

Буд умедам ки андари роҳи шом

بود امیدم که اندر راه شام

Ҳамзабон бошӣ ту бо ман , субҳу шом

همزبان باشی تو با من، صبح و شام

Дар мусӣбатҳо маро ёрӣ кунӣ

در مصیبت ها مرا یاری کنی

Обидинатро парасторӣ кунӣ

عابدینت را پرستاری کنی

Рафтӣу ҳиҷрати маро аз по фиканд

رفتی و هجرت مرا از پا فکند

Ту раҳои гаштӣ , ман афтодам ба банд

تو رها گشتی، من افتادم به بند

Шаҳрбону бо ду чашми ашкбор

شهربانو با دو چشم اشکبار

Гуфт эй бе бе ! марои маъзӯри дор

گفت ای بی بی! مرا معذور دار

Ман нахоҳам рафт аз ин сарзамин

من نخواهم رفت از این سرزمین

Лек маъмурам ба амри шоҳи дайн

لیک مامورم به امر شاه دین

Ин бигуфту хунаш азрх ме чакид

این بگفت و خونش ازرخ می چکید

Вази назарҳо чун парӣ шуд нопадид

وز نظرها چون پری شد ناپدید

Рафт рафтаи тай манзил ме намӯд

رفت رفته طی منزل می نمود

Рафт онҷо ки эмомаш гуфта буд

رفت آنجا که امامش گفته بود

« тркё » ин достони ғами Фзо

« ترکیا » این داستان غم فزا

Кӣ равад аз ёд , то рӯзи ҷазо

کی رود از یاد، تا روز جزا