Ниҳоди шимур чу бар хок , моҳ рӯй ҳусайн

نهاد شمر چو بر خاک، ماه روی حسین

Ситораи рехти фалак бар ғубори кӯии ҳусайн

ستاره ریخت فلک بر غبار کوی حسین

Ҳаё накард з рӯй набӣу Фотимаи хсбм

حیا نکرد ز روی نبی و فاطمه خصبم

Ниҳоди ханҷари бедод , бар гулӯии ҳусайн

نهاد خنجر بیداد، بر گلوی حسین

Ба саҷда рафт ба миҳроби ишқ , рӯҳи намоз

به سجده رفت به محراب عشق، روح نماز

Ба ҷой об шуд аз хӯни сар , вузӯии ҳусайн

به جای آب شد از خون سر، وضوی حسین

Надонам онкӣ ба зайнаби чҳо гузашти он дам

ندانم آنکه به زینب چها گذشت آن دم

Ки кард бо дили хунини назар , ба сӯии ҳусайн

که کرد با دل خونین نظر، به سوی حسین

Савор бар шутур беҷҳоз шуд зайнаб

سوار بر شتر بی جهاز شد زینب

Ба шом рафт ва ба дил монадаш орзӯии ҳусайн

به شام رفت و به دل ماندش آرزوی حسین

Чисон ба оташ дӯзах баранд « туркӣ » ро

چسان به آتش دوزخ برند «ترکی» را

Ки ҳаст оби рух ӯ , зи хоки кӯии ҳусайн

که هست آب رخ او، ز خاک کوی حسین