Шурӣ ки ҳусайни баҳри шаҳодат ба сараш буд

شوری که حسین بهر شهادت به سرش بود

Аз рӯзи азали кушта шудан , дар назараш буд

از روز ازل کشته شدن، در نظرش بود

Бгзошти қадам то ки ба майдони шаҳодат

بگذاشت قدم تا که به میدان شهادت

Дили ҷой дигар , дида ба ҷой дигараш буд

دل جای دگر، دیده به جای دگرش بود

Тирӣ ки раҳо мешудӣ аз шасти мухолиф

تیری که رها می شدی از شست مخالف

Дар мақтали хӯни синаи он шаҳи сипараш буд

در مقتل خون سینهٔ آن شه سپرش بود

Он дам ки буриданд , лаби ташнаи сараш ро

آن دم که بریدند، لب تشنه سرش را

Сайлоби равон аз мижаи чашми турш буд

سیلاب روان از مژهٔ چشم ترش بود

Гар пайкар ӯ дошт басии захм рӯй захм

گر پیکر او داشت بسی زخم روی زخم

Аммо ба дили ғмздаҳи захм дигараш буд

اما به دل غمزده زخم دگرش بود

Захмӣ ки ба тан дошт зи шамшеру синон буд

زخمی که به تن داشت ز شمشیر و سنان بود

Захмӣ ки ба дил дошт зи доғи писараш буд

زخمی که به دل داشت ز داغ پسرش بود

Бар хок сияҳ кард макон , бо тани сад чок

بر خاک سیه کرد مکان، با تن صد چاک

Шоҳӣ ки макон , домани хиролбшрш буд

شاهی که مکان، دامن خیرالبشرش بود

Афсӯси пас аз қатл , ба бурданд ба яғмо

افسوس پس از قتل، به بردند به یغما

Он куҳнаи либосӣ ки кафани сони бабраш буд

آن کهنه لباسی که کفن سان ببرش بود

Ҷон дод лаби ташна , лаби об , зи бедод

جان داد لب تشنه، لب آب، ز بیداد

Шоҳӣ ки алии соқии кавсари падараш буд

شاهی که علی ساقی کوثر پدرش بود

Шуд дрбдри атфоли имомӣ ки ба тифлӣ

شد دربدر اطفال امامی که به طفلی

Ҷбрили амин , ходиму дарбон дараш буд

جبریل امین، خادم و دربان درش بود

Аз тешаи аҳли ситам , аз пой даромад

از تیشهٔ اهل ستم، از پای درآمد

Нахли қади Акбар ки замони самараш буд

نخل قد اکبر که زمان ثمرش بود

Қӯти саҳару шоми сакина ба раҳи шом

قوت سحر و شام سکینه به ره شام

Аз нолаи шабгиру фиғони саҳараш буд

از نالهٔ شبگیر و فغان سحرش بود

Назмаши з чаҳ дар аҳли азои шӯр бпо кард

نظمش ز چه در اهل عزا شور بپا کرد

На агар шӯри ҳусайнӣ ба сараш буд

نه اگر شور حسینی به سرش بود