эй шаҳидӣ ки лаб ташна буриданд саратро !

ای شهیدی که لب تشنه بریدند سرت را!

Сӯхтанд аз паии як қатраи обии ҷигарат ро

سوختند از پی یک قطرهٔ آبی جگرت را

Гарчи хонданд ба меҳмонят аз шаҳри Мадина

گرچه خواندند به مهمانیت از شهر مدینه

Кӯфӣон аз чаҳ буриданд лаби ташнаи сарат ро

کوفیان از چه بریدند لب تشنه سرت را

Тоири боғи ҷинон будӣ ва , бо санги шақоват

طایر باغ جنان بودی و، با سنگ شقاوت

Бишикастанд ба ҳам дӯзахён , болу парт ро

بشکستند به هم دوزخیان، بال و پرت را

На шикастанди ҳамин садри туро аз сами асбон

نه شکستند همین صدر تو را از سم اسبان

Ки шикастанди дили модару ҷаду падарат ро

که شکستند دل مادر و جد و پدرت را

Кӯфӣон аз падарат шарм накарданд ва буриданд

کوفیان از پدرت شرم نکردند و بریدند

Бо дами теғи ситам , риштаи умри писарат ро

با دم تیغ ستم، رشتهٔ عمر پسرت را

Лаъни ҳақи бод бар он тайифа зишт наҳодӣ

لعن حق باد بر آن طایفهٔ زشت نهادی

Ки намуданд хам аз марги бародари камарат ро

که نمودند خم از مرگ برادر کمرت را

Кош аз крбу балои қосидӣ аз меҳри расонадӣ

کاش از کرب و بلا قاصدی از مهر رساندی

Дар Наҷаф назд алии соқии кавсари хабарат ро

در نجف نزد علی ساقی کوثر خبرت را

Кӣ алии як назари азлтФи сӯии крб ва бало кун !

کی علی یک نظر ازلطف سوی کرب و بلا کن!

Ғарқ дар хӯн бингар пайкари шамсу қамарат ро

غرق در خون بنگر پیکر شمس و قمرت را

Кош дар он дами охир ки зи тан , рафт равонат

کاش در آن دم آخر که ز تن، رفت روانت

Модарат буд ки бастии зи вафои чашмтарат ро

مادرت بود که بستی ز وفا چشم ترت را

Тарсам эй хусрави хубон ! ки барад « туркӣ » мискин

ترسم ای خسرو خوبان! که برد «ترکی» مسکین

Ба лаҳади ҳамраҳи худ орзӯии хок дарат ро

به لحد همره خود آرزوی خاک درت را

Рӯзу шаб , пеша ӯ нест биҷузи навҳаи сарое

روز و شب، پیشهٔ او نیست بجز نوحه سرایی

Ноумед аз сар Кувайт манимо навҳаи ?герат ро

ناامید از سر کویت منما نوحه گرت را

Аз ту он рӯз ки бар фарқ наҳй тоҷи шафоат

از تو آن روز که بر فرق نهی تاج شفاعت

Чашм дорад ки зи вай боз нагирӣ ?назарет ро

چشم دارد که ز وی باز نگیری نظرت را