« дар дилами лолаи сифат , хӯни ҷигар май резад

«در دلم لاله‌صفت، خون جگر می‌ریزد

Садафи дида ба рух , лؤлؤтар май резад »

صدف دیده به رخ، لؤلؤ تر می‌ریزد»

Ҳар замон ёд кунам аз лаби аташони ҳусайн

هر زمان یاد کنم از لب عطشان حسین

Диҷлаи сон , оби сиришками зи басар май резад

دجله‌سان، آب سرشکم ز بصر می‌ریزد

Баҳри хӯнӣ ки чакид аз гулӯӣ ӯ ба замин

بهر خونی که چکید از گلوی او به زمین

Аз раҳи дидаи марои хӯни ҷигар май резад

از ره دیده مرا خون جگر می‌ریزد

Ёдам аз ҳнҷри хушкида ӯ чун ояд

یادم از حنجر خشکیدهٔ او چون آید

Ашки хунини ман аз дидатар май резад

اشک خونین من از دیدهٔ تر می‌ریزد

Зон шарорӣ ки зи сӯзи аташаш бар ҷон буд

زان شراری که ز سوز عطشش بر جان بود

Гўиё бар дилам аз ғуссаи шарар май резад

گوییا بر دلم از غصه شرر می‌ریزد

Шимур бо чикмаи пои сина ӯро бишикаст

شمر با چکمهٔ پا سینهٔ او را بشکست

Тоири рӯҳам аз ин воқеа , пар май резад

طایر روحم از این واقعه، پر می‌ریزد

Бо лаб ташна буриданд сарашро зи қафо

با لب تشنه بریدند سرش را ز قفا

Ҷабраил аз ғам ӯ хок ба сар май резад

جبرئیل از غم او خاک به سر می‌ریزد

Сафҳаи дафтар « туркӣ » з чаҳ хӯн олуд аст

صفحهٔ دفتر «ترکی» ز چه خون‌آلود است

Магар аз хома ӯ хӯни ҷигар май резад

مگر از خامهٔ او خون جگر می‌ریزد