Чаро ? чунӣ , накунам нола дар азои ризо

چرا؟ چونی، نکنم ناله در عزای رضا

Чаро ? фиғон накунам рӯзу шаб , барои ризо

چرا؟ فغان نکنم روز و شب، برای رضا

Чаро ? ба сар назанам дасти ғам ба мотам ӯ

چرا؟ به سر نزنم دست غم به ماتم او

Чаро ? бпо накунам маҷлиси азои ризо

چرا؟ بپا نکنم مجلس عزای رضا

Ба Тӯси лашкари ғам : бар дилами ҳуҷуми орад

به طوس لشکر غم :بر دلم هجوم آرد

Чу оварам ба забон , ном ғам физой ризо

چو آورم به زبان، نام غم فزای رضا

Ризои ғариб ва , ризо бекас ва , ризои мазлӯм

رضا غریب و، رضا بی کس و، رضا مظلوم

Сазостгар ки кунам ҷони худ фидои ризо

سزاست گر که کنم جان خود فدای رضا

зи лухтҳои дилу ашки чашми мотамён

ز لخت های دل و اشک چشم ماتمیان

Мгрълоҷ шавад дард бе давои ризо

مگرعلاج شود درد بی دوای رضا

Ба ростии дилаш аз санги хораи сахт тар аст

به راستی دلش از سنگ خاره سخت تر است

Касе ки ки нашканад ӯро дил аз барои ризо

کسی که که نشکند او را دل از برای رضا

Худо мабод ризо аз касе ки аз раҳи ҷавр

خدا مباد رضا از کسی که از ره جور

Ризо намӯд дили хеш бар ҷафои ризо

رضا نمود دل خویش بر جفای رضا

Ризо ба шаҳри хуросони ғариб ва танҳо монад

رضا به شهر خراسان غریب و تنها ماند

Касе набӯд дар он шаҳр , ошнои ризо

کسی نبود در آن شهر، آشنای رضا

Ба ӯ супурд чу Маъмуни вилоятъҳдӣ

به او سپرد چو مامون ولایتعهدی

Агар чаҳ кард вале кард бе ризои ризо

اگر چه کرد ولی کرد بی رضای رضا

Ризо набӯд ризо бар вале аҳдӣ ӯ

رضا نبود رضا بر ولی عهدی او

Вале қабул нашуд назд ӯ абои ризо

ولی قبول نشد نزد او ابای رضا

зи роҳи худъау найранги ҳокими ҷаббор

ز راه خدعه و نیرنگ حاکم جبار

Ба ҷои тахт ба тобут дод ҷои ризо

به جای تخت به تابوت داد جای رضا

Ҳазор ҳайф ки Маъмун бе ҳаёи охир

هزار حیف که مامون بی حیا آخر

Накард шарми зи пимғбри вхдои ризо

نکرد شرم ز پیمغبر وخدای رضا

Ба назд худ талабед ва намӯд масмӯмаш

به نزد خود طلبید و نمود مسمومش

Худоӣ донад ва он дард бе давои ризо

خدای داند و آن درد بی دوای رضا

Ба хона омад ва , дар ҳуҷра рафт ва , дарро баст

به خانه آمد و، در حجره رفت و، در را بست

Ки тозаи ҳуҷра касе нашунӯд садои ризо

که تازه حجره کسی نشنود صدای رضا

Миёни ҳуҷраи зи сӯзи ҷигар , чу не нолид

میان حجره ز سوز جگر، چو نی نالید

Чгар кабоб шавад баҳри нолаҳои ризо

چگر کباب شود بهر ناله های رضا

Ғариб рафт зи дунёи миёни ҳуҷра вале

غریب رفت ز دنیا میان حجره ولی

Ҷавод , ҷониб қибла кашид пои ризо

جواد ، جانب قبله کشید پای رضا

Ризо ба заҳр ҷафо шуд ба малики Тӯси шаҳид

رضا به زهر جفا شد به ملک طوس شهید

Вале нагашт бурӣдаи сар аз қафои ризо

ولی نگشت بریده سر از قفای رضا

Ғариби мард ба ғурбати ризо вале бар не

غریب مرد به غربت رضا ولی بر نی

Нарафт раси мунир худо намой ризо

نرفت راس منیر خدا نمای رضا

Раво буд ки шаби врўзу соли вмаҳ « туркӣ »

روا بود که شب وروز و سال ومه « ترکی »

Тамом умр бинолӣ агар барои ризо

تمام عمر بنالی اگر برای رضا

Бпои бӯси ризогар ба сари рӯм на аҷаб

بپای بوس رضا گر به سر روم نه عجب

зи даври байнам агар гунбади тиллои ризо

ز دور بینم اگر گنبد طلای رضا