Хуши он ки дарди дили хеш бо сабо гӯям

خوش آن که درد دل خویش با صبا گویم

Ҳадиси ишқ , бар он ёр ошно гӯям

حدیث عشق، بر آن یار آشنا گویم

Ғамӣ ки гашта ниҳон аз замонаи дрдли ман

غمی که گشته نهان از زمانه دردل من

Бар он серум ки ба сад шӯр бар мулло гӯям

بر آن سرم که به صد شور بر ملا گویم

Ба ҳар куҷо ки буд маҷлиси азои ризо

به هر کجا که بود مجلس عزای رضا

зи дидаи хӯни бФшонми ризо ризо гӯям

ز دیده خون بفشانم رضا رضا گویم

Ризо , ба шаҳри хуросони ғариб втнҳо монад

رضا ، به شهر خراسان غریب وتنها ماند

Ҳадиси ғурбат ӯро ба сад наво гӯям

حدیث غربت او را به صد نوا گویم

зи ғами занам ба дили вҷони шиъёни оташ

ز غم زنم به دل وجان شیعیان آتش

Агар зи ғурбати мазлӯм Карбало гӯям

اگر ز غربت مظلوم کربلا گویم

зи пайкараши бсроими сухан ки шуд помол

ز پیکرش بسرایم سخن که شد پامال

Ва ё зи раси мунираш ки шуд ҷудо гӯям

و یا ز راس منیرش که شد جدا گویم

Ғами ятемии Тифлаши сакинаи баршумурам

غم یتیمی طفلش سکینه برشمرم

Ва ё зи зайнабу кулсум бенаво гӯям

و یا ز زینب و کلثوم بی نوا گویم

Ҷудои ҷудои дили аҳли азои бсўзонм

جدا جدا دل اهل عزا بسوزانم

Агар масоиб ӯро ҷудо ҷудо гӯям

اگر مصائب او را جدا جدا گویم

Расидаи кор ба ҷое ки рӯ кунам ба Наҷаф

رسیده کار به جایی که رو کنم به نجف

Ғарибии писарашро ба Муртазо гӯям

غریبی پسرش را به مرتضی گویم

зи ташнаи комӣ аўрў кунам ба сӯии бақиъ

ز تشنه کامی اورو کنم به سوی بقیع

Барои Фотима бо чашми пар бко гӯям

برای فاطمه با چشم پر بکا گویم

Таваҷҷӯҳӣ ба Мадина кунам ба чашми пуроб

توجهی به مدینه کنم به چشم پرآب

Ба хӯни тпидн ӯро ба Мустафо гӯям

به خون طپیدن او را به مصطفی گویم

Ҳадиси ғурбати мазлӯми Карбало « туркӣ »

حدیث غربت مظلوم کربلا « ترکی »

Ба ҳар куҷо ки шавад маҷлисӣ бпо гӯям

به هر کجا که شود مجلسی بپا گویم