эй ҳусайн эй илми афрошта бар қуллаи нур

ای حسین ای علم افراشته بر قلهٔ نور

эй ки ишқ ту фиканда ба сари олами шӯр

ای که عشق تو فکنده به سر عالم شور

Ту чаҳ кардӣ ки лаб ташна буриданд сарат

تو چه کردی که لب تشنه بریدند سرت

Хӯрд карданд тани нозукат аз сами сутур

خورد کردند تن نازکت از سم ستور

Ту шудӣ куштаи лаби ташна ва , аз куштани ту

تو شدی کشته لب تشنه و، از کشتن تو

Шудаи ғамноки ҷаҳонӣ ва , гуруҳеи масрур

شده غمناک جهانی و، گروهی مسرور

Сари пурнури ту эй кушта беҷурму гуноҳ

سر پرنور تو ای کشتهٔ بی جرم و گناه

Гоҳ бар найзаи аён , гоҳ ниҳон шуд ба танур

گاه بر نیزه عیان، گاه نهان شد به تنور

Ясриб аз қатл ту гардид зи бунёди хароб

یثرب از قتل تو گردید ز بنیاد خراب

Шоми вайрон шуда аз куштан ту шуд маъмур

شام ویران شده از کشتن تو شد معمور

Навҷавонони туро сар бибареданд ба ҷабр

نوجوانان تو را سر ببریدند به جبر

Аҳли байти ту сӯй шом кашиданд ба зӯр

اهل بیت تو سوی شام کشیدند به زور

Обидатро биниҳоданд ба гардани занҷир

عابدت را بنهادند به گردن زنجیر

Бо вуҷӯдӣ ки бадии пайкари покаши ранҷур

با وجودی که بدی پیکر پاکش رنجور

Бар сари наъш ба хӯни хуфтаи ту зайнаб гуфт

بر سر نعش به خون خفتهٔ تو زینب گفت

Барад аз дидаи ман доғи ҷҳонсўзи ту нур

برد از دیدهٔ من داغ جهانسوز تو نور

Офтоби рахт аз машриқи не , шуд чу аён

آفتاب رخت از مشرق نی، شد چو عیان

Тира шуд рӯзи ман зор , чу шоми диҷўр

تیره شد روز من زار، چو شام دیجور

Зулмҳоӣ ки ба авлод алӣ кард язид

ظلم هایی که به اولاد علی کرد یزید

« тркё » то ба сафи ҳашар , нагардад мастур

«ترکیا» تا به صف حشر، نگردد مستور