эй куштае ки мақтали ту дашт Карбалост !

ای کشته ای که مقتل تو دشت کربلاست!

Ваии ташнае ки хӯни туро хўнбҳо худост

وی تشنه ای که خون تو را خونبها خداست

Бигузашта қарнҳо зи замони шаҳодатат

بگذشته قرن ها ز زمان شهادتت

Аммо ливои мотами ту абади бпост

اما لوای ماتم تو ابد بپاست

Гарем ба пайкари ту ки афтода бар замин

گریم به پیکر تو که افتاده بر زمین

ё бар сарат ки бар шуда бар нӯки найза ҳост

یا بر سرت که بر شده بر نوک نیزه هاست

Шимур аз қафои бурӣда чаро ташнаи лаби сарат

شمر از قفا بریده چرا تشنه لب سرت

Ин зулм беҳисоб , ба олам куҷо равост ?

این ظلم بی حساب، به عالم کجا رواست؟

Кас аз қафо сиррӣ набурӣдааст то кунун

کس از قفا سری نبریده است تا کنون

Дар ҳайратами бурӣдаи сарат аз қафо чарост ?

در حیرتم بریده سرت از قفا چراست؟

Кас як парандро набарди ташнаи сари зи тан

کس یک پرند را نبرد تشنه سر ز تن

Аз чист ташнаи лаби сари ту аз бадан ҷудост ?

از چیست تشنه لب سر تو از بدن جداست؟

Чун синаи ту гашти лагади кӯби асбҳо

چون سینهٔ تو گشت لگد کوب اسبها

Хӯни чгари зи доғи ту ҷорӣ ба сина ҳост

خون چگر ز داغ تو جاری به سینه هاست

Ҷисми ту чоки чок ба шамшер шуд вале

جسم تو چاک چاک به شمشیر شد ولی

Мрҳм ба захмҳои ту азошки дида ҳост

مرحم به زخم های تو ازاشک دیده هاست

Таъси хӯн туаст ки бо хок шуд аҷин

تاثیر خون توست که با خاک شد عجین

Зон рӯаст хоки қабри ту ҳар дардро шифост

زان روست خاک قبر تو هر درد را شفاست

« туркӣ » агар ба крб вблоит равад ба хок

«ترکی» اگر به کرب وبلایت رود به خاک

Хокаш ба чашми аҳли назар , ба з кимиёст

خاکش به چشم اهل نظر، به ز کیمیاست