Шукри худо каз уммати поки паямбарам
شکر خدا کز امت پاک پیمبرم
Сари хуши зи ҷоми меҳру таваллои ҳайдарам
سر خوش ز جام مهر و تولای حیدرم
Ҳастам ғуломи Фотима ва ҳар ду сибт ӯ
هستم غلام فاطمه و هر دو سبط او
Кон ҳар се тан , баро наҷотанд раҳбарам
کان هر سه تن، به را نجاتند رهبرم
Баъд аз эмоми ташнаи ҷигар , шоҳи дайни ҳусайн
بعد از امام تشنه جگر، شاه دین حسین
Аз ҷони ғуломи ҳазрати саҷҷоду боқирам
از جان غلام حضرت سجاد و باقرم
Баъд аз Муҳамади он ки буд боқиролълум
بعد از محمد آن که بود باقرالعلوم
Собити қадам ба мазҳабу ойини ҷаъфарам
ثابت قدم به مذهب و آیین جعفرم
Мӯсо ҷаъфараст марои ҳафтумин эмом
موسی جعفر است مرا هفتمین امام
Дар ин сухани гўости худованди Акбарам
در این سخن گواست خداوند اکبرم
Бошад эмоми ҳаштуми ман шоҳи дайни ризо
باشد امام هشتم من شاه دین رضا
Каз ёди ғурбаташ ба дили пурзи озарам
کز یاد غربتش به دل پرز آذرم
Ман бандаам тақӣу нақиро зҷону дил
من بنده ام تقی و نقی را زجان و دل
Аз кӯдакии гадоӣ дар он ду сарварам
از کودکی گدای در آن دو سرورم
Хоҳам зи равзаи ҳасани асгарии мурод
خواهم ز روضهٔ حسن عسگری مراد
Зеро бар ӯ мурӣдаму муҳтоҷи он дирам
زیرا بر او مریدم و محتاج آن درم
Бар остони Меҳдии ҳодии эмоми аср « аҷ »
بر آستان مهدی هادی امام عصر «عج»
Аз ҷони каминаи бандау деринаи чокарам
از جان کمینه بنده و دیرینه چاکرم
Ҷузи ин чаҳордаҳи тан агар ҳуби дайгарӣ
جز این چهارده تن اگر حب دیگری
Бошад маро ба дил , зи сегӣ низ камтарам
باشد مرا به دل، ز سگی نیز کمترم
Мазлӯм агар нхўонмшони вой бар дилам
مظلوم اگر نخوانمشان وای بر دلم
Маъсӯм агар надонамашон хок бар серум
معصوم اگر ندانمشان خاک بر سرم
Дар маҳшарами зи оташи дӯзах ҳарос нест
در محشرم ز آتش دوزخ هراس نیست
Кин чаҳордаҳ тананд шафиъони маҳшарам
کاین چهارده تن اند شفیعان محشرم
Ояд чу аз мусӣбат ҳар як маро ба ёд
آید چو از مصیبت هر یک مرا به یاد
Уфтад ба дили шарор чу сӯзанда ахгарам
افتد به دل شرار چو سوزنده اخگرم
Бар ҷони душманони набӣу алии вол
بر جان دشمنان نبی و علی وآل
Теғи барандае сети забони суханварам
تیغ برنده ای ست زبان سخنورم
Ёди омадами зи воқеаи дашти Карбало
یاد آمدم ز واقعهٔ دشت کربلا
Бо аллоҳи ҳайф буд каз ин нукта бигузарам
با الله حیف بود کز این نکته بگذرم
Он дам ки гуфт сибти паямбар ба кӯфӣон
آن دم که گفت سبط پیمبر به کوفیان
К-эии кӯфӣони магар на ман авлоди ҳайдарам
کای کوفیان مگر نه من اولاد حیدرم
Наниҳодаам ба дайни набии бидъатии ҷадид
ننهاده ام به دین نبی بدعتی جدید
На ман яҳудам ва , на нсоро , на кофарам
نه من یهودم و، نه نصارا، نه کافرم
БоБам буд алӣ вале шери кирдигор
بابم بود علی ولی شیر کردگار
Ҷадами набӣ ва ҳазрат Заҳрост модарам
جدم نبی و حضرت زهراست مادرم
Оё раво буд ки лаби ташнае гуруҳ
آیا روا بود که لب تشنه ای گروه
Ҷони зери теғу найза ва шамшер биспурам ?
جان زیر تیغ و نیزه و شمشیر بسپرم؟
Як чанд буд бистарами оғӯши Мустафо
یک چند بود بسترم آغوش مصطفی
Акнӯн зи ҷавратон шудаи хошоки бистарам
اکنون ز جورتان شده خاشاک بسترم
Киштед ақрабо ва , ҷавононам аз ҷафо
کشتید اقربا و، جوانانم از جفا
Аз Акбарами шаҳид буд то ба Асғарам
از اکبرم شهید بود تا به اصغرم
Бшикофтед паҳлуем аз зарбати синон
بشکافتید پهلویم از ضربت سنان
Гардид пораи пораи зи шамшер , пайкарам
گردید پاره پاره ز شمشیر، پیکرم
Чун мешавад ки ҷуръаи обӣ маро диҳед
چون می شود که جرعهٔ آبی مرا دهید
Каз сӯзи тишнагӣ шудаи хушкидаи ҳнҷрм
کز سوز تشنگی شده خشکیده حنجرم
эй кӯфӣон шавам , ки аз теғи зулми тон
ای کوفیان شوم، که از تیغ ظلم تان
Дар хӯни тапидаи қомат чун сарви Акбарам
در خون تپیده قامت چون سرو اکبرم
Як дам амон диҳед ки аз баҳр диданам
یک دم امان دهید که از بهر دیدنم
Ояд ба ҷои модарам аз хаймаи хоҳарам
آید به جای مادرم از خیمه خواهرم
Лаби ташнаи ҷони даҳум ба лаби об эй дареғ
لب تشنه جان دهم به لب آب ای دریغ
Бо онкии нури дидаи соқии кавсарам
با آنکه نور دیدهٔ ساقی کوثرم
« туркӣ » зи сайли ашки ту тарсам дар ин азо
« ترکی » ز سیل اشک تو ترسم در این عزا
Якбораи ғарқ хӯн шавад авроқи дафтарам
یکباره غرق خون شود اوراق دفترم