То ба кӣ битавон наҳуфт андари дил , ин рози ниҳон ро

تا به کی بتوان نهفت اندر دل، این راز نهان را

Чанд андари дида пинҳон дорам ин ашки равон ро

چند اندر دیده پنهان دارم این اشک روان را

Оташӣ дар синаам пинҳон буд каз шуъла ӯ

آتشی در سینه ام پنهان بود کز شعلهٔ او

Гар кашами оҳии зи дил , яксар бисӯзанд ҷаҳон ро

گر کشم آهی ز دل، یکسر بسوزاند جهان را

Ёрб ин оташ ки пинҳон дорамаш дар лавҳи сина

یارب این آتش که پنهان دارمش در لوح سینه

Гар барафрӯзад бисӯзад банди банди устихон ро

گر برافروزد بسوزد بند بند استخوان را

Ба ки ёди орми зи дашти Карбалоу куштаи гонаш

به که یاد آرم ز دشت کربلا و کشته گانش

Вази фиғону нола , пари созами замину осмон ро

وز فغان و ناله، پر سازم زمین و آسمان را

Ёди орми тишнагиҳои ҳусайну аҳли байташ

یاد آرم تشنگی های حسین و اهل بیتش

Вази ду чашми худ равони созами шати ашки равон ро

وز دو چشم خود روان سازم شط اشک روان را

Дар назари орм ба хӯн ғалтидани раънои ҷавонон

در نظر آرم به خون غلتیدن رعنا جوانان

Он чунон гарем ки сӯзонам , дили перу ҷавон ро

آن چنان گریم که سوزانم، دل پیر و جوان را

Бар ҳусайн аз кин ҷафое шуд ки натавон шарҳ додан

بر حسین از کین جفایی شد که نتوان شرح دادن

Зулму ҷавр шимур гӯям , ё ҷафои сорибон ро

ظلم و جور شمر گویم، یا جفای ساربان را

Оҳ аз он дам каз ҷафо аҳрӣманӣ бибаред аз кин

آه از آن دم کز جفا اهریمنی ببرید از کین

Баҳри як ангуштар , ангушти сулаймони замон ро

بهر یک انگشتر، انگشت سلیمان زمان را

То з хӯн шуд арғавонӣ , сунбули гесуии Акбар

تا ز خون شد ارغوانی، سنبل گیسوی اکبر

Дар чаман дигар нахоҳам баради номи арғавон ро

در چمن دیگر نخواهم برد نام ارغوان را

Оҳ аз он дам ки Лайло аз ғами марги ҷӯонаш

آه از آن دم که لیلا از غم مرگ جوانش

Ҳамчуи ҳоли худ парешон кард ҷаъди гесувон ро

همچو حال خود پریشان کرد جعد گیسوان را

Оҳ аз он дам ки зайнаб бар сари наъши бародар

آه از آن دم که زینب بر سر نعش برادر

зи осмони дидаи худ рехт бар маи ахтарон ро

ز آسمان دیدهٔ خود ریخت بر مه اختران را

Гуфт эй ҷони бародар ! бо тан танҳо чаҳ созам ?

گفت ای جان برادر! با تن تنها چه سازم؟

Чун кунам ором , аз оҳанги меҳнати кӯдакон ро

چون کنم آرام، از آهنگ محنت کودکان را

Хасм ҳар дам мезанад бар кўдконти тозӣона

خصم هر دم می زند بر کودکانت تازیانه

Раҳм дар дил нест гуё ин ҷинояти пешагон ро

رحم در دل نیست گویا این جنایت پیشگان را

Ту ба дашт Карбало монадӣ канори ин шаҳидон

تو به دشت کربلا ماندی کنار این شهیدان

Ман ба роҳи шоми мейри корвонами ин занон ро

من به راه شام میر کاروانم این زنان را

Ту дар ин саҳрои ҷавононро мусоҳиб бош аммо

تو در این صحرا جوانان را مصاحب باش اما

Ман ба шаҳри шом ғмхўорӣ кунам ғмдидгон ро

من به شهر شام غمخواری کنم غمدیدگان را

Ман ба роҳ шом бошам ҳамсафар бо шимуру хўлӣ

من به راه شام باشم همسفر با شمر و خولی

Тавбаи Кӯфа то абад ҳамсоягӣ кун кӯфӣон ро

توبه کوفه تا ابد همسایگی کن کوفیان را

эй фалаков бар ту бодо чун зи доси кӣнаи кундӣ

ای فلک اف بر تو بادا چون ز داس کینه کندی

Решаи зуррияи пайғамбари охири замон ро

ریشهٔ ذریهٔ پیغمبر آخر زمان را

Шеър « туркӣ » гарчи набӯд қобили шоҳи шаҳидон

شعر «ترکی» گرچه نبود قابل شاه شهیدان

Лек чун оташ бисӯзанд қулӯби шиъён ро

لیک چون آتش بسوزاند قلوب شیعیان را

Ин рсоро гар бихонад зокирӣ бо ашки дида

این رثا را گر بخواند ذاکری با اشک دیده

Бишинаванд бе шаки садои гиряи Каррӯбӣон ро

بشنوند بی شک صدای گریهٔ کروبیان را