Ошиқ он бошад ки шарти ишқро орад ба ҷо

عاشق آن باشد که شرط عشق را آرد به جا

Дар фанои хештани маъшӯқро созад ризо

در فنای خویشتن معشوق را سازد رضا

Ошиқ он бошад ки гар баранд бандашро збнд

عاشق آن باشد که گر برند بندش را زبند

Дар мақом ҷон фишонӣ не нъм гуяд на ло

در مقام جان فشانی نی نعم گوید نه لا

Ошиқ он бошад ки набӯд дар ғами аҳлу аёл

عاشق آن باشد که نبود در غم اهل و عیال

Хешро созад муҷаррад аз тамоми мосўӣ

خویش را سازد مجرد از تمام ماسوی

Ҷони фидои ҳиммати он ошиқи содиқ ки кард

جان فدای همت آن عاشق صادق که کرد

Дар раҳи маъшӯқ , тарки ҷону молу ақрабо

در ره معشوق، ترک جان و مال و اقربا

Ҳеҷ доне кист он ошиқ , ки дар роҳи ҳабиб

هیچ دانی کیست آن عاشق، که در راه حبیب

Кард тарки ҷону мол ва ҳастӣ худ аз вафо

کرد ترک جان و مال و هستی خود از وفا

Бошад он ошиқ , фурӯғи дидаи Заҳрои ҳусайн

باشد آن عاشق، فروغ دیدهٔ زهرا حسین

Лолаи хунини Доғистони дашти Карбало

لالهٔ خونین داغستان دشت کربلا

То қадам биниҳод он шӯри офарини роҳи ишқ

تا قدم بنهاد آن شور آفرین راه عشق

Дар раҳи маъшӯқ , кард аз шавқ , ҷону сари фидо

در ره معشوق، کرد از شوق، جان و سر فدا

Чун хайли аллоҳ , дар қрбонгаҳи крби вбло

چون خیل الله، در قربانگه کرب وبلا

Кард Акбарро фидои дӯст дар кӯҳи мно

کرد اکبر را فدای دوست در کوه منا

Дар мнои қурби ҳақ , қрбои неш мақбул шуд

در منای قرب حق، قربا نیش مقبول شد

Карбалояш зон сабаб шуд каъбаи аҳли сафо

کربلایش زان سبب شد کعبهٔ اهل صفا

Бо вуҷӯди онкӣ будӣ оби меҳри модараш

با وجود آنکه بودی آب مهر مادرش

Шимур бо ханҷар буридаш ташнаи лаб , сар аз қафо

شمر با خنجر بریدش تشنه لب، سر از قفا

Хуш ба бозори шаҳодат , ӯ шафоатро харид

خوش به بازار شهادت، او شفاعت را خرید

Ҳимматаши нозам ки кард охир ба аҳди худ вафо

همتش نازم که کرد آخر به عهد خود وفا

эй ҳусайн эй ошиқи ҷонбози ишқи зулҷалол

ای حسین ای عاشق جانباز عشق ذوالجلال

Кун назар аз меҳри сӯии ошиқи ғами мубтало

کن نظر از مهر سوی عاشق غم مبتلا

Ошиқони кӯии ту ҳар чанд бисёранд лек

عاشقان کوی تو هر چند بسیارند لیک

« туркӣ » афсурда аз ишқи ту афтодаи зпо

«ترکی» افسرده از عشق تو افتاده زپا