Ба Наҷаф гузар кун Аё сабои ту зкрблои зи раҳи вафо

به نجف گذر کن ایا صبا تو زکربلا ز ره وفا

Ба алӣ бигӯ ки шаҳид шуд писари азизи ту аз ҷафо

به علی بگو که شهید شد پسر عزیز تو از جفا

Ту шаҳи сарири футувватӣ , дар баҳри ҷӯаду мурувватӣ

تو شه سریر فتوتی، در بحر جود و مروتی

зи Наҷафи биёи ту ба Карбало ба ҳусайни худ назарии намо

ز نجف بیا تو به کربلا به حسین خود نظری نما

Лаби хушку дидаи пари занам , назараш буд ба сӯии ҳарам

لب خشک و دیدهٔ پر زنم، نظرش بود به سوی حرم

Ки зи теғи қотили санги дил , сар ӯ бурӣда шуд аз қафо

که ز تیغ قاتل سنگ دل، سر او بریده شد از قفا

Шудаи нахли қомат ӯ нигун , рух ӯ зи хӯн шудаи лолаи гаван

شده نخل قامت او نگون، رخ او ز خون شده لاله گون

Тан ӯ фитода ба баҳри хӯн , сар ӯ ба новаки найза ҳо

تن او فتاده به بحر خون، سر او به ناوک نیزه ها

Тани нозпрўри Акбараш , шудаи чоки чоки баробараш

تن نازپرور اکبرش ، شده چاک چاک برابرش

зи бадани ду дасти бародараш , шуда аз ҷафои хасони ҷудо

ز بدن دو دست برادرش، شده از جفای خسان جدا

зи ҷафои сакина ятем шуд , дил ӯ зи ғуссаи ду ним шуд

ز جفا سکینه یتیم شد، دل او ز غصه دو نیم شد

Ба диёри ғам чу муқӣм шуд , ба фиғон кашид зи дили наво

به دیار غم چو مقیم شد، به فغان کشید ز دل نوا

Ту ба базм шом кун гузар , бинмо ба ташти тиллои назар

تو به بزم شام کن گذر، بنما به طشت طلا نظر

Бингар ту чӯби язидро ба лаби ҳусайни худ ошно

بنگر تو چوب یزید را به لب حسین خود آشنا

Ба худо ки « туркӣ » хастаи дил , ба азои сибти набии мудом

به خدا که «ترکی» خسته دل،به عزای سبط نبی مدام

На аҷаб ки хӯн ҷигар чакад зи ду дидааш ба ғаму азо

نه عجب که خون جگر چکد ز دو دیده اش به غم و عزا