эй зи ғамати дили фусурдаи одаму ҳавво

ای ز غمت دل فسرده آدم و حوا

Хастаи зи доғати равони Маряму исо

خسته ز داغت روان مریم و عیسی

эй ба азояти чакида дар ивази ашк

ای به عزایت چکیده در عوض اشک

Хӯни дил аз чашми халқи олами боло

خون دل از چشم خلق عالم بالا

Ғарқ нашуд аз чаҳ рӯи сафинаи гетӣ

غرق نشد از چه رو سفینهٔ گیتی

Чун ту шудӣ ташнаи кушта , бар лаби дарё

چون تو شدی تشنه کشته، بر لب دریا

Ҷисми шарифати зи садри зин , чу нигун шуд

جسم شریفت ز صدر زین، چو نگون شد

Чашма хӯн шуд равон , зи дидаи Заҳро

چشمهٔ خون شد روان، ز دیدهٔ زهرا

То ба сар найза шуд баланди сари ту

تا به سر نیزه شد بلند سر تو

Нолаи баромади зинои найзаи аъдо

ناله برآمد زنای نیزه اعدا

Байза Байзо гирифт то ба сари не

بیضه بیضا گرفت تا به سر نی

Гашти ҳувайдои сарат , чу байзаи Байзо

گشت هویدا سرت، چو بیضهٔ بیضا

Пайкари урёни чоки чоки ту аз кин

پیکر عریان چاک چاک تو از کین

Буд се рӯз ва ду шаб , ба домани саҳро

بود سه روز و دو شب، به دامن صحرا

Кард ҷудои аҳримани зи дасти ту ангушт

کرد جدا اهرمن ز دست تو انگشت

Аз паии ангуштарӣ ки барад ба яғмо

از پی انگشتری که برد به یغما

Сина ту хӯрд шуд зи сами сутурон

سینهٔ تو خورد شد ز سم ستوران

Куҳнаи либоси ту гашти ғорати аъдо

کهنه لباس تو گشت غارت اعدا

Шамси рахт то ғуруб кард ба матбах

شمس رخت تا غروب کرد به مطبخ

Рӯз сияҳ шуд ба халқ , чун шаби злмо

روز سیه شد به خلق، چون شب ظلما

Хондани қуръон , сари ту бар сари найза

خواندن قرآن، سر تو بر سر نیزه

Тоби зи зайнаби рабӯду сабри зи Лайло

تاب ز زینب ربود و صبر ز لیلا

Ҳар ки нигаред ба ёди ғурбатати имрӯз

هر که نگرید به یاد غربتت امروز

Ғусса хӯрд , дар шафоати ту ба фардо

غصه خورد، در شفاعت تو به فردا

Аз ғамат эй ташнаи лаб ! здидаҳ « туркӣ »

از غمت ای تشنه لب! زدیدهٔ «ترکی»

Ашки равон ҷорӣаст дарёи дарё

اشک روان جاری است دریا دریا