Фиғони зи дасти ту эй рӯзгори каҷи бунёд !

فغان ز دست تو ای روزگار کج بنیاد!

Дилии зи дасти ту эй бевафо надидам шод !

دلی ز دست تو ای بی وفا ندیدم شاد!

зи тунди боди ту эй даҳри сифла парвар рафт

ز تند باد تو ای دهر سفله پرور رفت

Шукуфаҳои гулистони Аҳмадӣ бар бод

شکوفه های گلستان احمدی بر باد

Ба дашти крбу балои обҳои ҷорӣ буд

به دشت کرب و بلا آب های جاری بود

Азизи Фотимаи баҳр чаҳ ташнаи лаб ҷон дод

عزیز فاطمه بهر چه تشنه لب جان داد

Шаҳӣ ки лҳмки лаҳмӣ , паямбараш ме гуфт

شهی که لحمک لحمی، پیمبرش می گفت

Чаро зкштн ӯ шод шуд ибни зиёд ?

چرا زکشتن او شاد شد ابن زیاد؟

Касе шунида ки тифлӣ ба рӯй дасти падар

کسی شنیده که طفلی به روی دست پدر

Кунанд пораи гулӯяши зи новаки пӯлод ?

کنند پاره گلویش ز ناوک پولاد؟

Чунин ситам ки ту кардӣ ба аҳли байти набӣ

چنین ستم که تو کردی به اهل بیت نبی

зи ҷину инс касе дар ҷаҳон надорад ёд

ز جن و انس کسی در جهان ندارد یاد

Ба мотами шаҳи бтҳои сиришки оташи гаван

به ماتم شه بطحا سرشک آتش‌گون

Равад зи дида « туркӣ » чу диҷлаи Бағдод

رود ز دیدهٔ «ترکی» چو دجلهٔ بغداد