Аз ҷафои ҷаврат эй чархи стмгстр , дареғ !
از جفا جورت ای چرخ ستمگستر، دریغ!
Кӣнау зулм ту зад оташ ба хушк ватар , дареғ
کینه و ظلم تو زد آتش به خشک و تر، دریغ
Сабз ва хуррам шуд ниҳоли орзӯҳои язид
سبز و خرم شد نهال آرزوهای یزید
Шуд хазони охири ниҳоли оли пайғамбар , дареғ
شد خزان آخر نهال آل پیغمبر، دریغ
Мейри Ясрибро чу манзил шуд ба дашти Карбало
میر یثرب را چو منزل شد به دشت کربلا
Киштиаш афканд дар баҳри балои лангар , дареғ
کشتی اش افکند در بحر بلا لنگر، دریغ
Дошт манзил гарчи он шаҳ , бар лаби шати Фурот
داشت منزل گرچه آن شه، بر لب شط فرات
Ташна лаб нӯшед об аз чашмаи ханҷар , дареғ
تشنه لب نوشید آب از چشمهٔ خنجر، دریغ
Ҷону сари бодои фидои он шаҳидӣ каз вафо
جان و سر بادا فدای آن شهیدی کز وفا
Кард ӯ дар роҳи уммат , тарки ҷону сар , дареғ
کرد او در راه امت، ترک جان و سر، دریغ
Он сиррӣ каз мӯӣ ӯ Заҳрои ҳамеи шастии ғубор
آن سری کز موی او زهرا همی شستی غبار
Хўлии дун , ҷой додаш рӯй хокистар , дареғ
خولی دون، جای دادش روی خاکستر، دریغ
Зон сулаймони замон , аҳрӣманӣ аз кин бурид
زان سلیمان زمان، اهریمنی از کین برید
Нозанини ангушт ӯ аз баҳри ангуштар , дареғ
نازنین انگشت او از بهر انگشتر، دریغ
Сафи шикани аббосро дар пои наҳри ъалқама
صف شکن عباس را در پای نهر علقمه
Ҳар ду даст аз кин , ҷудо карданд аз пайкар , дареғ
هر دو دست از کین، جدا کردند از پیکر، دریغ
Шуд зи теғи мнқзи ибни мараи абдии дун
شد ز تیغ منقذ ابن مره عبدی دون
Ғарқ дар хӯни ҷаъди гесуии алии Акбар , дареғ
غرق در خون جعد گیسوی علی اکبر ، دریغ
Қосими кавкаби лақоро дар масофи ошиқӣ
قاسم کوکب لقا را در مصاف عاشقی
Шуд ба ҷои рахти домодӣ , кафан дар бар , дареғ
شد به جای رخت دامادی، کفن در بر، دریغ
Рост омад бар нишон , тир аз камони ҳармала
راست آمد بر نشان، تیر از کمان حرمله
Бар гулӯии нозуки хушки алии Асғари дареғ
بر گلوی نازک خشک علی اصغر دریغ
Зайнабиро коФтоб аз моҳи рӯйиш шарм дошт
زینبی را کآفتاب از ماه رویش شرم داشت
Шуд асири хасми дун , дар кӯй ва дар маъбар , дареғ
شد اسیر خصم دون، در کوی و در معبر، دریغ
« туркӣ » ин марсияи ҷони сӯзро то ме навишт
«ترکی» این مرثیه جان سوز را تا می نوشت
Сайли хуноби ду чашмаш бар гузашт аз сар , дареғ
سیل خوناب دو چشمش بر گذشت از سر، دریغ