« чигуна бингарам саҳни чаман ро

«چگونه بنگرم صحن چمن را

Ки афсурданади ёси вёсмнро »

که افسردند یاس ویاسمن را»

зи ман боди сабо аз роҳи ёрӣ

ز من باد صبا از راه یاری

Расони пайғоми мурғони чаман ро

رسان پیغام مرغان چمن را

Бигӯ дар Карбало дар хӯн кашиданд

بگو در کربلا در خون کشیدند

Ниҳоли сунбул ва , сарви саман ро

نهال سنبل و، سرو سمن را

Чаман аз булбулон , гардид холӣ

چمن از بلبلان،گردید خالی

Гулистон шуд макон , зоғу заған ро

گلستان شد مکان، زاغ و زغن را

Бигӯ обаш надода сар буриданд

بگو آبش نداده سر بریدند

Ҳусайни он шоҳ беғуслу кафан ро

حسین آن شاه بی غسل و کفن را

Бигӯ ҷисми ҳусайни афтода бар хок

بگو جسم حسین افتاده بر خاک

Бигӯ киштанд Тифлони ҳасан ро

بگو کشتند طفلان حسن را

Бигӯ зайнаб шуд аз шаҳру ватани давр

بگو زینب شد از شهر و وطن دور

Чисони ёдоварами шаҳру ватан ро

چسان یادآورم شهر و وطن را

Ба хӯн оғишта шуд чун ҷисми қосим

به خون آغشته شد چون جسم قاسم

Набавӣами баъд аз ин машки хутан ро

نبویم بعد از این مشک ختن را

Гузар кардӣ агар бар наъши Акбар

گذر کردی اگر بر نعش اکبر

Ба гӯи он Юсуфи гули перҳан ро

به گو آن یوسف گل پیرهن را

Ки аз доғи ту « туркӣ » ҳамчуи ёқӯб

که از داغ تو«ترکی» همچو یعقوب

Гирифтаи гӯшаи байти алҳзн ро

گرفته گوشهٔ بیت الحزن را