эй сар ба синони рафта , тани афтода ба майдон !
ای سر به سنان رفته، تن افتاده به میدان!
Гуё хабарат нест змои ҷамъи асирон
گویا خبرت نیست زما جمع اسیران
Ту рафта ба хобӣу надории хабар эй шоҳ !
تو رفته به خوابی و نداری خبر ای شاه!
Каз ҳиҷри ту моро наравад хоб ба чашмон
کز هجر تو ما را نرود خواب به چشمان
Киштанд лаби ташнаи туро бар лаби дарё
کشتند لب تشنه تو را بر لب دریا
Додӣ зи вафо дар раҳи ҷонон , зи аташи ҷон
دادی ز وفا در ره جانان، ز عطش جان
Бар пайкари ту гиря кунам ё ба сари ту
بر پیکر تو گریه کنم یا به سر تو
ё баҳри ғарибии ту эй хусрави хубон !
یا بهر غریبی تو ای خسرو خوبان!
эй кош ! бадии модари ман то ки бидидӣ
ای کاش! بدی مادر من تا که بدیدی
Бе сари тани сад чоки ту бо захми фаровон
بی سر تن صد چاک تو با زخم فراوان
эй ҷони бародар ! надиҳади хасми амонам
ای جان برادر! ندهد خصم امانم
То гиря кунам бар ту дар ин дашту биёбон
تا گریه کنم بر تو در این دشت و بیابان
Атфоли ту аз сӯзи аташ , дар таб ва тобанд
اطفال تو از سوز عطش، در تب و تابند
Бар гӯ чаҳ кунам боғами ин ҷамъи ятемон
بر گو چه کنم باغم این جمع یتیمان
Бурдор сар аз хок ва назар кун ки сакина
بردار سر از خاک و نظر کن که سکینه
Поиш шудаи пуробила , аз хори муғелон
پایش شده پرآبله، از خار مغیلان
Моро барад аз роҳи ҷафои шимури сӯии шом
ما را برد از راه جفا شمر سوی شام
Бо ин дили пари ҳасрат ва бо дидаи гирён
با این دل پر حسرت و با دیده گریان
Моро набӯд тоқати ҷмозаҳи саворӣ
ما را نبود طاقت جمازه سواری
Ҷмозаҳ бемаҳмил , ки акнӯн буд урён
جمازهٔ بی محمل، که اکنون بود عریان
Даврии зи ҷамоли ту ба ҳаддӣ шудаи мушкил
دوری ز جمال تو به حدی شده مشکل
Коиди ситами шимуру синон , дар назари осон
کآید ستم شمر و سنان، در نظر آسان
Ба илоҳ аҷабӣ нест каз ин марсия « туркӣ »
به اله عجبی نیست کز این مرثیه «ترکی»
Аз дида ҳуззор равад сайли баҳмон
از دیدهٔ حضار رود سیل بهمان
Дар рӯзи ҷазо ҷумла шавад дар сминӣ
در روز جزا جمله شود در ثمینی
Ҳар донаи ашкӣ ки фишонанд ба домон
هر دانهٔ اشکی که فشانند به دامان
Аз донаи ашкӣ ки фишонанд зи дида
از دانهٔ اشکی که فشانند ز دیده
Хомӯш шавад рўзҷзои оташи нирон
خاموش شود روزجزا آتش نیران