Духтари шер худо кард чу дар шоми мақом

دختر شیر خدا کرد چو در شام مقام

Субҳ шуд дар назараши тиратар аз зулмати шом

صبح شد در نظرش تیره تر از ظلمت شام

Оҳу афсӯс аз он дам ки язид аз раҳи кин

آه و افسوس از آن دم که یزید از ره کین

Хонд он машъали афрӯхта дар маҷлиси ом

خواند آن مشعل افروخته در مجلس عام

Сари шармандагӣ аз фарт ҳаё дошт бзир

سر شرمندگی از فرط حیا داشت بزیر

На маҷоли суханаш буд ва , на ёроии калом

نه مجال سخنش بود و، نه یارای کلام

Духтари сибти набиро ба канизии хонданд

دختر سبط نبی را به کنیزی خواندند

Онкии ҷбрил , бадии хоми ҷадаш чу ғулом

آنکه جبریل، بدی خام جدش چو غلام

Ҷой дар ташт тилло дод сари шаҳ , чу язид

جای در طشت طلا داد سر شه، چو یزید

Чӯби дардастӣ ва , дар дасти дгрбўдши ҷом

چوب دردستی و، در دست دگربودش جام

Зери лаби зайнаби ғмдидаҳ ба гуфто ки язид

زیر لب زینب غمدیده به گفتا که یزید

Макун оғоз ба корӣ ки надорад фарҷом

مکن آغاز به کاری که ندارد فرجام

Ин сар кист ? ки аз зулм ту шуд ғарқ ба хӯн

این سر کیست؟ که از ظلم تو شد غرق به خون

Ҷой дар ташт зараш додае эй насли ҳаром

جای در طشت زرش داده ای ای نسل حرام

Ин сирриро ки зании чӯб , ту ҳар дам ба лабаш

این سری را که زنی چوب، تو هر دم به لبش

Лаб ӯ бӯсаи гуҳи хатми русул буд мудом

لب او بوسه گه ختم رسل بود مدام

На ҳаромӣ ки худо гуфта намӯдааст ҳалол

نه حرامی که خدا گفته نموده است حلال

На ҳалолӣ ки набӣ гуфта намӯдааст ҳаром

نه حلالی که نبی گفته نموده است حرام

Аз чаҳ ҳар лаҳзаи занӣ бар лбру дандонаши чӯб

از چه هر لحظه زنی بر لبر و دندانش چوب

Ҷурм ӯ чист , гуноҳаш чаҳу тақсири кадом ?

جرم او چیست، گناهش چه و تقصیر کدام؟

Ба худои соҳиби ин сар , писар шер худост

به خدا صاحب این سر، پسر شیر خداست

Ҷад ӯ Аҳмаду Заҳрои батул ӯро моам

جد او احمد و زهرای بتول او را مام

Соҳиби ин сари давр аз тан беғуслу кафан

صاحب این سر دور از تن بی غسل و کفن

Қурраи алъайн расӯласту ҳусайн ӯро ном

قره العین رسول است و حسین او را نام

« туркӣ » он дил ки насузад ба ғарибии ҳусайн

«ترکی» آن دل که نسوزد به غریبی حسین

Дил махонаш ки буд сахттар аз санги рухом

دل مخوانش که بود سخت تر از سنگ رخام