Гуфт сакинаи ғамам ҳисоб надорад

گفت سکینه غمم حساب ندارد

Чашми ман имшаб , хаёл хоб надорад

چشم من امشب،خیال خواب ندارد

Дарди ятемии зи кафи рабӯдаи тавонам

درد یتیمی ز کف ربوده توانم

Вои барони кӯдакӣ ки боб надорад

وای برآن کودکی که باب ندارد

Асғарам эй аммаи ҷон ! чу соири шабҳо

اصغرم ای عمه جان! چو سایر شبها

Чун шудаи имшаб ки изтироб надорад

چون شده امشب که اضطراب ندارد

Бо падарами гӯи биё ба сояи хайма

با پدرم گو بیا به سایهٔ خیمه

Пайкари ту тоб офтоб надорад

پیکر تو تاب آفتاب ندارد

Амма бар ин қавми дун , бигӯ ки сакина

عمه بر این قوم دون، بگو که سکینه

Бозуӣ ӯ тоқат таноб надорад

بازوی او طاقت طناب ندارد

Хасм ситамгар занад марои раҳи кин

خصم ستمگر زند مرا ره کین

Раҳм ба дил , хавфӣ аз уқоб надорад

رحم به دل، خوفی از عقاب ندارد

Дашти зи номаҳрамон параст ва надонам

دشت ز نامحرمان پر است و ندانم

Амма чаро ? модарам ниқоб надорад

عمه چرا؟ مادرم نقاب ندارد

Шер ба пистон , зи қаҳти об , дар ин дашт

شیر به پستان، ز قحط آب، در این دشت

Модар ғмдидаҳам рубоб надорад

مادر غمدیده ام رباب ندارد

Назми ту « туркӣ » зи чашми аҳли мсиибт

نظم تو «ترکی» ز چشم اهل مصییبت

Хӯн ба Чехияанд агар ки об надорад

خون به چکاند اگر که آب ندارد