Падари зҳҷри ту коҳидаҳ чун ҳилоли танам

پدر زهجر تو کاهیده چون هلال تنم

Хушо дамӣ ки ба моҳи рахт назора кунам

خوشا دمی که به ماه رخت نظاره کنم

Зкрблои ту бӯе гарм расад ба машом

زکربلای تو بویی گرم رسد به مشام

Ҳазор бор буд ба зноФаҳи хутанам

هزار بار بود به زنافهٔ ختنم

Аз он замон ки зи оғӯши ту ҷудои гаштам

از آن زمان که ز آغوش تو جدا گشتم

Ҳануз буи ту ояд зи чоки перҳанам

هنوز بوی تو آید ز چاک پیرهنم

Ту хуфтае ба дили хок , бо тани сад чок

تو خفته ای به دل خاک، با تن صد چاک

Ман аз фироқи ту ҳайрони зкори хештанам

من از فراق تو حیران زکار خویشتنم

Ман аз куҷоу Мадинаи куҷоу шоми куҷо ?

من از کجا و مدینه کجا و شام کجا؟

Фалак барои чаҳ овора кард аз ватанам

فلک برای چه آواره کرد از وطنم

Збъди қатли ту эй хусрави сулаймони ҷоҳ !

زبعد قتل تو ای خسرو سلیمان جاه!

Замона кард гирифтори зулми аҳриманам

زمانه کرد گرفتار ظلم اهرمنم

Ба роҳ шом набӯдӣ бибинӣ эй бобо !

به راه شام نبودی ببینی ای بابا!

Ки хасм , гардан ва бозу бибаст бо расанам

که خصم، گردن و بازو ببست با رسنم

Савораи ноқаи урён , ба кӯчаҳои димишқ

سواره ناقهٔ عریان، به کوچه های دمشق

Ба ҳол зор кашонаданд байни марду занам

به حال زار کشاندند بین مرد و زنم

Ба шоми ойу маро аз қафаси раҳои бахш

به شام آی و مرا از قفس رهایی بخش

Ту гулшани ман ва ман андалеби он чаманам

تو گلشن من و من عندلیب آن چمنم

Зхок , рӯзи қиёмат , чу сари буруни орм

زخاک، روز قیامت، چو سر برون آرم

Ҳануз буии фироқ ту ояд аз кафанам

هنوز بوی فراق تو آید از کفنم

Чу оби дида « туркӣ » ба оташи дили рехт

چو آب دیدهٔ «ترکی» به آتش دل ریخت

Фурӯи нишонд дар ин базм , шуълаи суханам

فرو نشاند در این بزم، شعلهٔ سخنم