эй ташнаи лаб ки куштаи роҳи худои туе

ای تشنه لب که کشتهٔ راه خدا تویی

Лаби ташнаи сари бурӣда аз қафои туе

لب تشنه سر بریده از قفا تویی

Ҳам бар ҳасани бародар ва ҳам сибти Мустафо

هم بر حسن برادر و هم سبط مصطفی

Ҳам ёдгори Фотимау Муртазои туе

هم یادگار فاطمه و مرتضی تویی

Лаби ташнаи ҷони супурдӣу обат касе надод

لب تشنه جان سپردی و آبت کسی نداد

Сероби зи оби ханҷари шимури дағои туе

سیراب ز آب خنجر شمر دغا تویی

Кштндт аз қафоу шафиъи ?ут касе нашуд

کشتندت از قفا و شفیع ات کسی نشد

Бо васфи онкии шоФъи рӯзи ҷазои туе

با وصف آنکه شافع روز جزا تویی

Он гӯшвори арш ки пинҳон ба хок шуд

آن گوشوار عرش که پنهان به خاک شد

Аз зулми кӯфӣон , ба сафи Карбалои туе

از ظلم کوفیان، به صف کربلا تویی

Он пораи пора тан задам теғи шомён

آن پاره پاره تن زدم تیغ شامیان

Ваз кӣна шуд сараш ба сари найзаҳо туе

وز کینه شد سرش به سر نیزه ها تویی

Дар Карбалои зи садамаи тӯфони рӯзгор

در کربلا ز صدمهٔ توفان روزگار

Нӯҳи шикастаи киштии баҳри балои туе

نوح شکسته کشتی بحر بلا تویی

Киштии шикастае ки ба гирдоб хӯн фитод

کشتی شکسته ای که به گرداب خون فتاد

ӯро миёни лаҷаи хӯн , нохудои туе

او را میان لجهٔ خون، ناخدا تویی

Аз ҷаври кӯфӣони ҷафои ҷӯтар аз яҳуд

از جور کوفیان جفا جوتر از یهود

Ъисоӣ тан кашида ба дори фанои туе

عیسای تن کشیده به دار فنا تویی

Аз кӣнаи язиди дағои мустабиди шом

از کینه یزید دغا مستبد شام

Иҳёии србридаҳ ба ташти тиллои туе

یحیای سربریده به طشت طلا تویی

Айюби вор , аз ситами қавми бдшъор

ایوب وار، از ستم قوم بدشعار

Бо сад ҳазор ранҷу балои мубталои туе

با صد هزار رنج و بلا مبتلا تویی

Он сайди ташнаи лаб ки лаби диҷлау Фурот

آن صید تشنه لب که لب دجله و فرات

намезад миёни диҷлаи хӯн , дасту пои туе

می زد میان دجلهٔ خون، دست و پا تویی

Он сарварӣ ки пайкари покаш ба рӯй хок

آن سروری که پیکر پاکش به روی خاک

Гардид поймоли сами асбҳо туе

گردید پایمال سم اسب ها تویی

эй пораи пораи пайкару нӯки не , сарат !

ای پاره پاره پیکر و نوک نی، سرت!

Ман гиря бар сар ту кунам ё ба пайкарат

من گریه بر سر تو کنم یا به پیکرت

Хстнди кӯфӣони з чаҳ ҷисми туро ба теғ

خستند کوفیان ز چه جسم تو را به تیغ

Бо он ки гуфт лҳмки лаҳмии паямбарат

با آن که گفت لحمک لحمی پیمبرت

Шимур аз қафо бурид зи ханҷари сарат вале

شمر از قفا برید ز خنجر سرت ولی

Дардо нарехт қатраи обӣ ба ҳнҷрт

دردا نریخت قطرهٔ آبی به حنجرت

Лаби ташнаи ҷони буруни з танат шуд тишнагӣ

لب تشنه جان برون ز تنت شد تشنگی

Бо он ки буд оби ҷаҳон , меҳри модарат

با آن که بود آب جهان، مهر مادرت

Паҳлуят аз синони синон чок шуд магар

پهلویت از سنان سنان چاک شد مگر

Холӣ набӯд баҳр задани ҷои дигарат

خالی نبود بهر زدن جای دیگرت

Хушкида буд лаъли ту аз тоби тишнагӣ

خشکیده بود لعل تو از تاب تشنگی

эй ман фидои лаъл ва ду чашми зи хӯн тарат

ای من فدای لعل و دو چشم ز خون ترت

Шимур ар надоди оби туро аз шати Фурот

شمر ار نداد آب تو را از شط فرات

Сероб кард боби ту аз оби кавсарат

سیراب کرد باب تو از آب کوثرت

Шер худо набӯд дариғо ба Карбало

شیر خدا نبود دریغا به کربلا

То бингарад чу моҳӣ дар хӯни шиноварат

تا بنگرد چو ماهی در خون شناورت

Акбари шаҳиду пайкари аббоси чоки чок

اکبر شهید و پیکر عباس چاک چاک

Гарем ба мотами писарат , ё бародарат

گریم به ماتم پسرت، یا برادرت

Бедаст шуд бародарат дар муқобилат

بی دست شد برادرت در مقابلت

Фарқаш дарида шуд писарат , дар баробарат

فرقش دریده شد پسرت، در برابرت

Хунаши зи роҳи дида хиролнсоء чакид

خونش ز راه دیدهٔ خیرالنساء چکید

Тирӣ ки хӯрд бар гулӯии хушки Асғарат

تیری که خورد بر گلوی خشک اصغرت

Гар гӯям аз танат , ки зи кини гашти поймол

گر گویم از تنت، که ز کین گشت پایمال

Вар гӯям аз сарат , ки ҷудо шуд зи пайкарат

ور گویم از سرت، که جدا شد ز پیکرت

Сӯзам ба ҳоли духтари зори ту ҳамчуи шамъ

سوزم به حال دختر زار تو همچو شمع

ё бар асири гаштани ғмдидаҳи хоҳарат

یا بر اسیر گشتن غمدیده خواهرت

Об бақост диҷлау анҳори Машҳадат

آب بقاست دجله و انهار مشهدت

Хок шифост турбати қабри мутаҳҳарат

خاک شفاست تربت قبر مطهرت

эй ташнаи лаби фидои туу ҷисми зори ту

ای تشنه لب فدای تو و جسم زار تو

Қурбони дидагони зи ғами ашкбори ту

قربان دیدگان ز غم اشکبار تو

Бтҳои хароби гашт ва шуд ободи малики шом

بطحا خراب گشت و شد آباد ملک شام

Афтод то ба Кӯфаи зи Ясриби гузори ту

افتاد تا به کوفه ز یثرب گذار تو

Лаънат ба кӯфӣон ки накарданд бар ту раҳм

لعنت به کوفیان که نکردند بر تو رحم

Гаштанди муттафиқи зи паии корзори ту

گشتند متفق ز پی کارزار تو

Бгзоштнди доғи ҷавонони туро ба дил

بگذاشتند داغ جوانان تو را به دل

Қурбони доғҳои дили доғдори ту

قربان داغ های دل داغدار تو

Оғишта шуд ба хӯни сару зулф чу анбараш

آغشته شد به خون سر و زلف چو عنبرش

Акбари ҷавони сарви қади гули изори ту

اکبر جوان سرو قد گل عذار تو

Дардои шикори панҷаи гиреҳгон Кӯфа шуд

دردا شکار پنجهٔ گرگان کوفه شد

Аббоси он бародари зиғми шикори ту

عباس آن برادر ضیغم شکار تو

Аз тири зулми ҳармала , дардо ки шуд шаҳид

از تیر ظلم حرمله، دردا که شد شهید

Шшмоҳаҳи Тифл бе гунаҳи ширхўортў

ششماهه طفل بی گنه شیرخوارتو

Як гул баҷо намонад зи гулзори ҳошимӣ

یک گل بجا نماند ز گلزار هاشمی

Шуд оқибати бадал ба хазони навбаҳори ту

شد عاقبت بدل به خزان نوبهار تو

Беш аз ҳазор ва панҷсад панҷоҳ захм буд

بیش از هزار و پانصد پنجاه زخم بود

Бар пайкари бурӣдаи сари захми дори ту

بر پیکر بریده سر زخم دار تو

Захми ту бешумор ва , ғамат бе шумортар

زخم تو بی شمار و، غمت بی شمارتر

Гарем ба захм ё ба ғам бе шумори ту

گریم به زخم یا به غم بی شمار تو

Оварад аз танури бурун чун сарати аду

آورد از تنور برون چون سرت عدو

Хокистар аз чаҳ пок накард аз изори ту

خاکستر از چه پاک نکرد از عذار تو

Тоҷи тақарруб аз сари рӯҳ аломин фитод

تاج تقرب از سر روح الامین فتاد

Рӯзӣ ки шуд ба найзаи сари тоҷдори ту

روزی که شد به نیزه سر تاجدار تو

Обӣ ки дар ҳаёти ту бастанд бар рахт

آبی که در حیات تو بستند بر رخت

Бастанди баъди кушта шудан , бар мазори ту

بستند بعد کشته شدن، بر مزار تو

Лаби ташна чун шаҳид шудӣ бар лаби Фурот

لب تشنه چون شهید شدی بر لب فرات

Аз ин сабаби Фурот , буд шармсори ту

از این سبب فرات، بود شرمسار تو

эй пораи пораи тан ! ки ба тан , сар надоштӣ

ای پاره پاره تن! که به تن، سر نداشتی

Сар аз ҷафои шимур , ба пайкар надоштӣ

سر از جفای شمر، به پیکر نداشتی

Дил барграфтӣ аз зану фарзанду ақрабо

دل برگرفتی از زن و فرزند و اقربا

Алои зи васли дӯст , ки дил бар надоштӣ

الا ز وصل دوست، که دل بر نداشتی

Ту як тан ва , сипоҳи адуи садҳазори тан

تو یک تن و، سپاه عدو صدهزار تن

Биллоҳи ғариб будӣ ва ёвар надоштӣ

بالله غریب بودی و یاور نداشتی

Қотили з тан бурид ба ханҷари сар аз қафо

قاتل ز تن برید به خنجر سر از قفا

Хоками басар ки тоқат ханҷар надоштӣ

خاکم بسر که طاقت خنجر نداشتی

Шимур аз чаҳ зад ба ҳнҷри ту ханҷар аз ҷафо

شمر از چه زد به حنجر تو خنجر از جفا

Бар тани магари ҷароҳат дигар надоштӣ

بر تن مگر جراحت دیگر نداشتی

Иорои сар баридан ту дайгарӣ надошт

یآرای سر بریدن تو دیگری نداشت

Гар қотилӣ чу шимур ситамгар надоштӣ

گر قاتلی چو شمر ستمگر نداشتی

Бо духтарат сакина накардӣ такаллумӣ

با دخترت سکینه نکردی تکلمی

Ҳақ бо ту буд зи онкӣ ба тан , сар надоштӣ

حق با تو بود ز آنکه به تن، سر نداشتی

Гирам касе накард кафани баъди куштанат

گیرم کسی نکرد کفن بعد کشتنت

Он куҳнаи перҳан , з чаҳ дар бар надоштӣ

آن کهنه پیرهن، ز چه در بر نداشتی

Аз теғи зулми бҷдл ва аз ҷаври сорибон

از تیغ ظلم بجدل و از جور ساربان

Хотам ба даст ва , даст ба пайкар надоштӣ

خاتم به دست و، دست به پیکر نداشتی

Сӯзади дилам ки дардами ҷондоднт ба сар

سوزد دلم که دردم جاندادنت به سر

Духтар , писар , бародар , ва хоҳар надоштӣ

دختر، پسر، برادر، و خواهر نداشتی

Ҳар чанд бар ту хоҳар ва духтар гиристанд

هر چند بر تو خواهر و دختر گریستند

Аммо ҳазор ҳайф ки модар надоштӣ

اما هزار حیف که مادر نداشتی

Сӯзади дилам чу дар назари орм ки кӯдакон

سوزد دلم چو در نظر آرم که کودکان

Об аз ту хостанд ва муяссар надоштӣ

آب از تو خواستند و میسر نداشتی

Атфоли кучаки ту ба саҳро шудӣ зи каф

اطفال کوچک تو به صحرا شدی ز کف

Гар хоҳарӣ чу зайнаб атҳар надоштӣ

گر خواهری چو زینب اطهر نداشتی

Бар мусаллами ин ситам накунад ҳеҷ кофарӣ

بر مسلم این ستم نکند هیچ کافری

Гирами ғробтӣ ба паямбар надоштӣ

گیرم غرابتی به پیمبر نداشتی

эй ташнаи лаби сарати з чаҳ давр аз бадан шуда

ای تشنه لب سرت ز چه دور از بدن شده

Ғуслати зи хӯн ва , гирду ғуборати кафан шуда

غسلت ز خون و، گرد و غبارت کفن شده

Ҷисми ту пораи пора ба рӯй замин вале

جسم تو پاره پاره به روی زمین ولی

Бар неи сарати назора ҳар марду зан шуда

بر نی سرت نظارهٔ هر مرد و زن شده

Ту ҳишмати илоҳӣу зи бедоди аҳриман

تو حشمت الهی و ز بیداد اهرمن

Урёни тани мутаҳҳарат аз перҳан шуда

عریان تن مطهرت از پیرهن شده

Дастат чаро ? бурӣдау ангушт ту куҷост ?

دستت چرا؟ بریده و انگشت تو کجاست؟

Ангуштарати насиби кадоми аҳриман шуда ?

انگشترت نصیب کدام اهرمن شده؟

Тири сиёҳи шоми насиби тан ту шуд

تیر سیاه شام نصیب تن تو شد

Андӯҳи ту насиби дили зори ман шуда

اندوه تو نصیب دل زار من شده

Аз хӯни нави хатони ту саҳрои Карбало

از خون نو خطان تو صحرای کربلا

Равшани чароғи лола ба саҳни чаман шуда

روشن چراغ لاله به صحن چمن شده

Вази ҷисми чоки чоки ҷавонони ҳошимӣ

وز جسم چاک چاک جوانان هاشمی

Саҳрои пар аз ақиқ чу дашти Яман шуда

صحرا پر از عقیق چو دشت یمن شده

Аз кӯдакони зори ту ин дашти ҳавлнок

از کودکان زار تو این دشت هولناک

Пари бачаи ғизол чу дашти хутан шуда

پر بچهٔ غزال چو دشت ختن شده

Аз кӣнаи аҳли ту ҳар як ҷудои ҷудо

از کینه اهل تو هر یک جدا جدا

Хору асиру баста ба банду расан шуда

خوار و اسیر و بسته به بند و رسن شده

Туркӣ ба мотамати зи басари бскаҳ дар фишонд

ترکی به ماتمت ز بصر بسکه در فشاند

Авроқи дафтараши ҳамаи баҳри адан шуда

اوراق دفترش همه بحر عدن شده

эй хоки Карбалои ту на мишкӣ на анбарӣ

ای خاک کربلا تو نه مشکی نه عنبری

Хўшбўтрии зи машк ва , зи анбари ту бартарӣ

خوشبوتری ز مشک و، ز عنبر تو برتری

Аз хӯни нофи оҳӯӣ чинаст машк лек

از خون ناف آهوی چین است مشک لیک

Ту хокӣ ва аҷин шуда бо хӯни Акбарӣ

تو خاکی و عجین شده با خون اکبری

Анбари зи баҳри хезади ту дар канори баҳр

عنبر ز بحر خیزد تو در کنار بحر

эй сарзамини поки ту зи анбари нкўтрӣ

ای سرزمین پاک تو ز عنبر نکوتری

Мишкӣни хатон ба рӯй ту дар хӯн тпидаҳ анд

مشکین خطان به روی تو در خون طپیده اند

з он рӯаст мшкбўӣу латифӣу аҳмарӣ

ز آن روست مشکبوی و لطیفی و احمری

Масҷуди мардумон шудае зон сабаб ки ту

مسجود مردمان شده ای زان سبب که تو

Бо хӯни сибти хатми расӯлони мухаммирӣ

با خون سبط ختم رسولان مخمری

Як зарра аз ту доруии сад гӯна иллат аст

یک ذره از تو داروی صد گونه علت است

Зеро ки хоки мақтали сибти паямбарӣ

زیرا که خاک مقتل سبط پیمبری

Бошад шарофати ту зи фарзанди Мустафо

باشد شرافت تو ز فرزند مصطفی

Каз хокҳои рӯй замини ҷумлаи беҳтарӣ

کز خاک های روی زمین جمله بهتری

Шак нест он ки хок буд аз мутаҳҳарот

شک نیست آن که خاک بود از مطهرات

Ореи таваҳҳуми Мутаҳҳарӣ ва ҳам Мутаҳҳарӣ

آری توهم مطهری و هم مطهری

эй арзи Карбалои ту магари арши Акбарӣ

ای ارض کربلا تو مگر عرش اکبری

Гар арши нестӣ вале аз арши бартарӣ

گر عرش نیستی ولی از عرش برتری

Зебади туро агар ки намое ба каъбаи фахр

زیبد تو را اگر که نمایی به کعبه فخر

Зеро ки ҷои мадфани сибти паямбарӣ

زیرا که جای مدفن سبط پیمبری

Бар турбати ту саҷда кунанд аҳли маърифат

بر تربت تو سجده کنند اهل معرفت

Масҷуди мардумонеу маҳбӯби доварӣ

مسجود مردمانی و محبوب داوری

Мишкӣ на , анбарӣ на , вале эй замини пок !

مشکی نه، عنبری نه، ولی ای زمین پاک!

Хўшбўтрии зи машк ва , накӯтар зи анбарӣ

خوشبوتری ز مشک و، نکوتر ز عنبری

Хобидаанд дар ту тани куштаи гони ишқ

خوابیده اند در تو تن کشته گان عشق

Зон рӯй аз тамоми арозии нкўтрӣ

زان روی از تمام اراضی نکوتری

Аз бас ки хӯни лолаи рухон дар ту рехта

از بس که خون لاله رخان در تو ریخته

Дорам яқин ки маъдани ёқӯти аҳмарӣ

دارم یقین که معدن یاقوت احمری

Ҳргўшаҳи ?ути фитодаи зи зин , сарви қоматӣ

هرگوشه ات فتاده ز زین، سرو قامتی

Ҳар нуқтаи ?ути тпидаҳ ба хӯн , моҳи манзарӣ

هر نقطه ات طپیده به خون، ماه منظری

Дар водӣат ба не , шуда сарҳои бе танӣ

در وادیت به نی، شده سرهای بی تنی

Дар хоку хӯни тпон шудаи танҳои бе сиррӣ

در خاک و خون طپان شده تن های بی سری