Офтоб аз шарми рӯйиш рух кунад пинҳон ба абр

آفتاب از شرم رویش رخ کند پنهان به ابر

Моҳи ман аз чеҳраи худгар барандозади ниқоб

ماه من از چهرهٔ خود گر براندازد نقاب

Чун гузорад бар замини пои сарви сими андоми ман

چون گذارد بر زمین پا سرو سیم اندام من

Ҳар ки бинад гуядаш ё литнии канти туроб

هر که بیند گویدش یا لیتنی کنت تراب

Абрӯии дилдори ман моно ки миҳроб дуост

ابروی دلدار من مانا که محراب دعاست

Ҳар дуо конҷо шавад бешабаҳ гардад мустаҷоб

هر دعا کانجا شود بی شبه گردد مستجاب

Дидамаш хӯн мечакад аз чеҳра ҳамчун гулаш

دیدمش خون می چکد از چهرهٔ همچون گلش

Ин сухан шуд рост каз гул мешавад ҳосили гулоб

این سخن شد راست کز گل می شود حاصل گلاب

Ҳар чаҳ ман бо ӯ кунам ӯ низ бо ман ме кунад

هر چه من با او کنم او نیز با من می کند

Ман ба ӯ аҷзу ниёз ва ӯ ба ман хашму итоб

من به او عجز و نیاز و او به من خشم و عتاب

Дидамаш дар ҷомаи нилӣ ба сари мишкӣни кулоҳ

دیدمش در جامهٔ نیلی به سر مشکین کلاه

Гуфтам ин рӯзии сет каз мағриб барояд офтоб

گفتم این روزی ست کز مغرب برآید آفتاب

Сурхии сарпанҷааш « туркӣ » на аз ранг ҳиност

سرخی سرپنجه اش «ترکی» نه از رنگ حناست

Панҷа аш дорад зи хӯни ошиқони доими хизоб

پنجه اش دارد ز خون عاشقان دایم خضاب