Ҳазор шукр ки шуд хатми ин хуҷастаи китоб

هزار شکر که شد ختم این خجسته کتاب

Ба Авни холиқу ҷаббору қодири қаҳҳор

به عون خالق و جبار و قادر قهار

Агар чаҳ шеваи ман назму мадҳу марсия буд

اگر چه شیوهٔ من نظم و مدح و مرثیه بود

Маро ба назм ғазал кард дӯстии ночор

مرا به نظم غزل کرد دوستی ناچار

Ба ғайри мадҳи расӯлу аъиммау атҳор

به غیر مدح رسول و ائمه و اطهار

зи шеърҳои дигар мекунам ман истиғфор

ز شعرهای دگر می کنم من استغفار

Бузургвори худоёи ту хеш шоҳид бош

بزرگوار خدایا تو خویش شاهد باش

Ки м ба маъсият хеш мекунам иқрор

که م به معصیت خویش می کنم اقرار

Гуноҳҳои ман аз кӯҳҳост сангин тар

گناه های من از کوه هاست سنگین تر

Ба назд афви ту худ заррае сет бе миқдор

به نزد عفو تو خود ذره ای ست بی مقدار

Агар чаҳ ғарқи гуноҳам ва лек ме донам

اگر چه غرق گناهم و لیک می دانم

Ки бар тамоми гуноҳони ман туе ғаффор

که بر تمام گناهان من تویی غفار

Маро ки « туркӣ » хору залилу мискинам

مرا که «ترکی» خوار و ذلیل و مسکینم

Бузургвори худоё ! ба хеши вомгзор

بزرگوار خدایا! به خویش وامگذار

Агар чаҳ муҷримам ва , шармсор ва , номаи сиёҳ

اگر چه مجرمم و، شرمسار و، نامه سیاه

Ту бигузар аз сари ҷурмам ба ҳақи ҳашт ва чаҳор

تو بگذر از سر جرمم به حق هشت و چهار

Алӣу ёздаҳи фарзанд ӯ шафиъ мананд

علی و یازده فرزند او شفیع منند

Вагарнаи вой бар аҳволи ман , ба рӯзи шумор

وگرنه وای بر احوال من، به روز شمار