Бар сари зи абри чатр ва , бглгўни гули савор

بر سر ز ابر چتر و، بگلگون گل سوار

Хуш мерасад бкўкбаҳи султони навбаҳор

خوش میرسد بکوکبه سلطان نوبهار

Аз ҳар тарафи ҷабинат гул мекашад нимув

از هر طرف جبینت گل میکشد نمو

Дорад аз он бадаст , гули афсори шохсор

دارد از آن بدست، گل افسار شاخسار

Ҳар сӯ бадӯр бошад ғам аз раҳгузар ӯ

هر سو بدور باشد غم از رهگذر او

Фавҷи шукуфа ӣӣ , буд аз шохи чӯбдор

فوج شکوفه یی، بود از شاخ چوبدار

Гӯйии зи ҷанги лашкари дай бозгашта аст

گویی ز جنگ لشکر دی بازگشته است

Сарҳо зи жолаи бастаи бФтрок , шохсор

سرها ز ژاله بسته بفتراک، شاخسار

Аз бас набард карда бахили сипоҳи ғам

از بس نبرد کرده بخیل سپاه غم

Хӯни лола лола мечакад аз теғи кӯҳсор

خون لاله لاله میچکد از تیغ کوهسار

Гардӣдаанд гармӣу сардии зи адл ӯ

گردیده اند گرمی و سردی ز عدل او

Боҳам чу обу оташи ёқӯти созгор

باهم چو آب و آتش یاقوت سازگار

Имрӯзи бас ки кори тараққии гирифтаи авҷ

امروز بس که کار ترقی گرفته اوج

То нахли рӯз қад кашад аз файзи навбаҳор

تا نخل روز قد کشد از فیض نوبهار

Наздик шуд ки шаб ҳама гардад бадали буруз

نزدیک شد که شب همه گردد بدل بروز

Аз баси баҳори шасти кудурати зи рӯзгор

از بس بهار شست کدورت ز روزگار

Монанди ахгарӣ ки дар ангушти аФгннд

مانند اخگری که در انگشت افگنند

Аз меҳри рӯзи фарбеҳ ва , шаб мешавад назор

از مهر روز فربه و، شب میشود نزار

Оварад рӯзгор , зи баси рӯи бФрбҳӣ

آورد روزگار، ز بس رو بفربهی

Аз қурси офтоб , ҳамли гашти дунбаи дор

از قرص آفتاب، حمل گشت دنبه دار

Ғамҳо дигар бахонаи дил по наме ниҳанд

غم ها دگر بخانه دل پا نمی نهند

Саҳрои талаб шудааст зи баси табъи рӯзгор

صحرا طلب شده است ز بس طبع روزگار

Аз сайри гули ҳавои гулистон шудааст об

از سیر گل هوای گلستان شده است آب

Аз дидани чаман шудаи чашми шукуфаи чор

از دیدن چمن شده چشم شکوفه چار

Аз бастарӣ , ҳавои чамани баҳр ахзар аст

از بس تری، هوای چمن بحر اخضر است

Ҳар сарв гашта моҳии ин баҳр бе канор

هر سرو گشته ماهی این بحر بی کنار

Беди мўлҳӣ шуда , ҳар нахл дар чаман

بید مولهی شده، هر نخل در چمن

Аз бас ки резади оби таровати зи шохсор

از بس که ریزد آب طراوت ز شاخسار

Набӯд аҷаби зи файзи ҳавогар чу хати сабз

نبود عجب ز فیض هوا گر چو خط سبز

Тори нигоҳ , реша дуанд биравӣ ёр

تار نگاه، ریشه دواند بروی یار

Аз бас баҳор дода баҳри хушки ватар нимув

از بس بهار داده بهر خشک وتر نمو

Тир аз камон наҷуста , расад аз паии шикор

تیر از کمان نجسته، رسد از پی شکار

Аз баси пар об карда ҳавои чӯби хушк ро

از بس پر آب کرده هوا چوب خشک را

Савҳони чӯби соӣ аз ӯ гардад обшор

سوهان چوب سای از او گردد آبشار

Аз суръати тараққӣ ҳар шохи сурхи бед

از سرعت ترقی هر شاخ سرخ بید

Гӯйӣ ки барқ меҷаҳд аз абри сабзаи зор

گویی که برق میجهد از ابر سبزه زار

Аз бас ки гарм нашав ва намо гашта , ҳамчуи дев

از بس که گرم نشو و نما گشته، همچو دیو

Бар осмони танура занон меравад чанор

بر آسمان تنوره زنان میرود چنار

Дорад ҳавои зи бас ки рутӯбат , аҷаб агар

دارد هوا ز بس که رطوبت، عجب اگر

Фарёди сайл боз нагардад зи кӯҳсор

فریاد سیل باز نگردد ز کوهسار

Чун дона ӣӣ ки сабза сероб ме шавад

چون دانه یی که سبزه سیراب می شود

Аз бас нимув кунанд гиреҳҳо , шаванд тор

از بس نمو کنند گره ها، شوند تار

Аз рӯзгор ёфт тараққӣ ҳар ончӣ буд

از روزگار یافت ترقی هر آنچه بود

Ман низ , кош будамӣ аз аҳли рӯзгор

من نیز، کاش بودمی از اهل روزگار

Аз файзи навбаҳор , аҷаб нест бушковад

از فیض نوبهار، عجب نیست بشکفد

Аз шохи хомаи матлаъи дигари шукуфаи вор

از شاخ خامه مطلع دیگر شکوفه وار