Қазои бадӯри ҷон , аз фалак ҳисор кашид

قضا بدور جان، از فلک حصار کشید

Ки хўшдлӣ натавонад бигард мо гардид

که خوشدلی نتواند بگرد ما گردید

Ҷаҳон на танги чунон аз ҳуҷуми ғам шуда аст

جهان نه تنگ چنان از هجوم غم شده است

Ки хӯн тавонадам осони зи дили бчҳраҳи давид

که خون تواندم آسان ز دل بچهره دوید

зи бскаҳи арса гетӣаст танг , ҳайронам

ز بسکه عرصه گیتی است تنگ، حیرانم

Ки ғам чигуна маро дар дили ин қадар болид ? !

که غم چگونه مرا در دل این قدر بالید؟!

Муҳақараст чунон арсаи ҷаҳон ки дар ӯ

محقر است چنان عرصه جهان که در او

Нагашта хам натавонист осмон гардид !

نگشته خم نتوانست آسمان گردید!

Фишурдаи танги ғамами ончунон ки оризи ёр

فشرده تنگ غمم آنچنان که عارض یار

Нигаҳи буруни натавонади марои з дида кашид !

نگه برون نتواند مرا ز دیده کشید!

Баланд гашта з ҳар сӯи ғубори ҳодиса ӣӣ

بلند گشته ز هر سو غبار حادثه یی

Хуши онкии чашм аз ин тираи хокдони пӯшед

خوش آنکه چشم از این تیره خاکدان پوشید

зи гирди фитнаи нмикрди гум агар худ ро

ز گرد فتنه نمیکرد گم اگر خود را

Сипеҳр аз паии худ рӯзу шаб чаҳ мегардид ? !

سپهر از پی خود روز و شب چه میگردید؟!

Наянд бо ҳам аз он , халқи меҳрбон ки дар ӯ

نیند با هم از آن، خلق مهربان که در او

наметавонад хӯн аз ҳуҷум ғам ҷӯшед

نمی تواند خون از هجوم غم جوشید

зи танги чашмӣ аз дӯди оҳи даравишон

ز تنگ چشمی از دود آه درویشان

Аҷаб ки ашк тавонад бчшмшон гардид

عجب که اشک تواند بچشمشان گردید

Ба тангнои чунин , дар таъаҷҷубами шабу рӯз

به تنگنای چنین، در تعجبم شب و روز

Ки ин қадари дили ёрони зи ҳам чигуна рамед ? !

که این قدر دل یاران ز هم چگونه رمید؟!

Ҷаҳон параст аз бегонагӣ , нмидонм

جهان پر است از بیگانگی، نمیدانم

Ки чун бшкўаҳи забони ман ошно гардид ?

که چون بشکوه زبان من آشنا گردید؟

зи бскаҳи сӯрат бемаънӣанд , хомаи сунъ

ز بسکه صورت بی معنی اند، خامه صنع

Ба чеҳраҳо хати бутлони зи чин ҷабҳа кашид

به چهره ها خط بطلان ز چین جبهه کشید

Надӣданӣаст зи бас рӯй мардуми олам

ندیدنی است ز بس روی مردم عالم

Аҷаби мадоргар аз халқи бахт бар гардид

عجب مدار گر از خلق بخت بر گردید

зи аҳли давлати зи он сарбаланд нест яке

ز اهل دولت ز آن سربلند نیست یکی

Ки ҳар ки буд биФтод , бскаҳи брхўди чид

که هر که بود بیفتاد، بسکه برخود چید

Сипеҳр ,гар гуҳар мардумӣ нагаштӣ гум

سپهر، گر گهر مردمی نگشتی گم

Чароғи меҳр ба каф , ҳар тараф чаҳ мегардид ? !

چراغ مهر به کف، هر طرف چه میگردید؟!

зи бас ки дили пурм аз дасти халқ , ҳайронам

ز بس که دل پرم از دست خلق، حیرانم

Ки хори ғами бадал хастаам чигуна халид ?

که خار غم بدل خسته ام چگونه خلید؟

зи бас ки гандаи димоғии гирифтаи олам ро

ز بس که گنده دماغی گرفته عالم را

Аҷаби мадор , сари осмон агар гардид !

عجب مدار، سر آسمان اگر گردید!

Дар ин замонаи зи баси ростӣ бар афтода аст

در این زمانه ز بس راستی بر افتاده است

Аҷаби мадор , қадамгар зи бор дард хамед

عجب مدار، قدم گر ز بار درد خمید

Умед ҳаст кушояд биравӣ мо , дар марг

امید هست گشاید بروی ما، در مرگ

Ки сохт пушти марои рӯзгор , хам чу калид

که ساخت پشت مرا روزگار، خم چو کلید

зи бас ки арсаи гетӣ параст аз ботил

ز بس که عرصه گیتی پر است از باطل

Ба ҳарфи ҳақи натавонади забон ман гардид

به حرف حق نتواند زبان من گردید

Дар ин замонаи чунон қадари дайн ба динор аст

در این زمانه چنان قدر دین به دینار است

Ки ғайри молики динорро наянд мурӣд

که غیر مالک دینار را نیند مرید

На абри зулмати исёни чунон ҷаҳонгир аст

نه ابر ظلمت عصیان چنان جهانگیر است

Ки зарра ӣӣ шавад аз офтоби шаръи падед

که ذره یی شود از آفتاب شرع پدید

Ҷаҳони зоби вараъи дашти Карбало шуда аст

جهان زآب ورع دشت کربلا شده است

Фитодаи шаръ дар ӯ , хор чун « ҳусайн » шаҳид

فتاده شرع در او، خوار چون «حسین » شهید

Шаҳиди теғи ҷафо , нури дидаи Заҳро

شهید تیغ جفا، نور دیده زهرا

Ки дар азоаши дилу дидаҳо бхўн ғалтид

که در عزاش دل و دیده ها بخون غلتید

Ситами кашӣ ки , надонам бзири бори ғамаш

ستم کشی که، ندانم بزیر بار غمش

Замин чигуна нишаст , осмон чисон гардид ? !

زمین چگونه نشست، آسمان چسان گردید؟!

Барисам мотамён дар азоӣ ӯ то ҳашар

برسم ماتمیان در عزای او تا حشر

Бараҳнаи гашти ҷаҳони рӯз ва , шаби сияҳи пӯшед

برهنه گشت جهان روز و، شب سیه پوشید

Барои мотам ӯ баста шуд имории чарх

برای ماتم او بسته شد عماری چرخ

Илми з субҳ шуду сари илм бар он хуршед

علم ز صبح شد و سر علم بر آن خورشید

зи дидаи рӯз чаҳ хӯнҳо ки аз шафақ ифшоанд

ز دیده روز چه خونها که از شفق افشاند

Бсинаҳи шаб чаҳ алифҳо ки аз шаҳоб кашид

بسینه شب چه الف ها که از شهاب کشید

зи меҳр , зад базмин ҳар шаби осмони дастор

ز مهر، زد بزمین هر شب آسمان دستار

зи субҳ бар тани худ рӯзгор ҷома дарид

ز صبح بر تن خود روزگار جامه درید

Ду субҳ нест ки мегардад аз уфуқи толеъ

دو صبح نیست که میگردد از افق طالع

Ки рӯзро зи ғамаши гесувон шудааст сифед

که روز را ز غمش گیسوان شده است سفید

Шафақ магӯ , ки харошида гашти синаи чарх

شفق مگو، که خراشیده گشت سینه چرخ

зи бскаҳ дар ғам ӯ рӯзу шаб бхок тапид !

ز بسکه در غم او روز و شب بخاک تپید!

Ҳилол нест аён ҳар муҳаррам аз гардун

هلال نیست عیان هر محرم از گردون

Ки осмони зи ғам ӯ алиф бсинаҳ кашид

که آسمان ز غم او الف بسینه کشید

Бойени нишоту тараб , сар чаро Фгндаҳ ба пеш ?

باین نشاط و طرب، سر چرا فگنده به پیش؟

Гар аз ҳилол муҳаррам нашуд хаҷали маи ид ? !

گر از هلال محرم نشد خجل مه عید؟!

Фитод аз шафақ , оташи сипеҳрро дар дил

فتاد از شفق، آتش سپهر را در دل

Дамӣ ки алътш аз Карбало ба авҷ расед

دمی که العطش از کربلا به اوج رسید

Сароб нест бсҳро ва , мавҷ нест ббҳр

سراب نیست بصحرا و، موج نیست ببحر

зи ёди тишнагиаш баҳр ва бар бахуд ларзид

ز یاد تشنگی اش بحر و بر بخود لرزید

На сабзааст , ки ҳар соли мидмд аз хок

نه سبزه است، که هر سال میدمد از خاک

Забон шавад дару дашт аз барои лаъни язид

زبان شود در و دشت از برای لعن یزید

Дарун лола шуд охир задуд оҳи сиёҳ

درون لاله شد آخر زدود آه سیاه

зи бас ки оташи ин ғуссааш бадали печид !

ز بس که آتش این غصه اش بدل پیچید!

Ботши аташи он ҷигар назд худро ,

بآتش عطش آن جگر نزد خود را،

зи шарми лаъли лабаши об дар ақиқи хазид !

ز شرم لعل لبش آب در عقیق خزید!

На гавҳараст , ки аз ёди лаъли ташна ӯ

نه گوهر است، که از یاد لعل تشنه او

зи ғуссаи оби бҳлқи садаф гиреҳ гардид

ز غصه آب بحلق صدف گره گردید

Нагашт аз лаб ӯ комёби оби Фурот

نگشت از لب او کامیاب آب فرات

Бхок хоҳад аз ин ғуссаи рӯз ва шаб ғалтид

بخاک خواهد از این غصه روز و شب غلتید

Нигаред абри баҳорон , магари биёад « ҳусайн »

نگرید ابر بهاران، مگر بیاد «حسین »

Нанӯшад оби гулистон , магари блъни язид

ننوشد آب گلستان، مگر بلعن یزید

Бичишам бениш агар бенгарӣ на рӯз ва шаб аст

بچشم بینش اگر بنگری نه روز و شب است

Ки ранг бар рухи гетии зи ном ӯ гардид

که رنگ بر رخ گیتی ز نام او گردید

зи бас ки ташна бхўн гашта қотил ӯро ,

ز بس که تشنه بخون گشته قاتل او را،

Кашид теғ ва , баҳр сӯй медӯд хуршед

کشید تیغ و، بهر سوی میدود خورشید

Нишаста дар арақ хиҷлатаст , фасли баҳор

نشسته در عرق خجلت است، فصل بهار

Ки баъд аз ӯ гул беобрӯ чаро хандид ? !

که بعد از او گل بی آبرو چرا خندید؟!

з қадар ӯст , ки тӯмори тӯли саҷдаи мо

ز قدر اوست، که طومار طول سجده ما

Бҳшри муътабар аз меҳр Карбало гардид

بحشر معتبر از مهر کربلا گردید

Фитода , дар ҷигари халқи зини ситам , ёрб

فتاده، در جگر خلق زین ستم، یارب

Чаҳ оташаст , ки оташ фитад бгўри язид

چه آتش است، که آتش فتد بگور یزید

Бадасти дида аз он додаанд сбҳаҳи ашк

بدست دیده از آن داده اند سبحه اشک

Ки зикри воқеа Карбало кунад ҷовид

که ذکر واقعه کربلا کند جاوید

Аҷаби баланди спҳристи даргааш , ки дар ӯст

عجب بلند سپهریست درگهش، که در اوست

зи сбҳаҳи анҷум ва , аз меҳри Карбалои хуршед

ز سبحه انجم و، از مهر کربلا خورشید

Улувва мартабаи қурбро нигар ки кунанд

علو مرتبه قرب را نگر که کنند

Бхоки дарга ӯ саҷдаи худои Маҷид

بخاک درگه او سجده خدای مجید

Тавонад аз ғами он шоҳ то бурузи ҳисоб

تواند از غم آن شاه تا بروز حساب

Сиришки маънӣам аз дил биравӣ сафҳаи давид

سرشک معنیم از دل بروی صفحه دوید

Вале куҷост чунон тоқатӣ ки битавонад

ولی کجاست چنان طاقتی که بتواند

Ҳарифи нолаи оташфишон ман гардид ? !

حریف ناله آتشفشان من گردید؟!

з даст рафт қалам , зарф нома шуд лабрез

ز دست رفت قلم، ظرف نامه شد لبریز

зи сайли ашки сухани пои сабрҳо лғзид

ز سیل اشک سخن پای صبرها لغزید

Нмирсд чу бпоёни раҳи сухан , бояд

نمیرسد چو بپایان ره سخن، باید

Марои бдомни лаб , пои гуфтугӯи печид

مرا بدامن لب، پای گفتگو پیچید

Саҳоб бошад то дар азоӣ ӯ гирён

سحاب باشد تا در عزای او گریان

Сипеҳр хоҳад то аз ғамаши бахуди печид

سپهر خواهد تا از غمش بخود پیچید

Бхокши абри карами лаҳзаи лаҳзаи боради файз

بخاکش ابر کرم لحظه لحظه بارد فیض

Азоби қотил ӯ рафтаи рафтаи боди шадид

عذاب قاتل او رفته رفته باد شدید