Дай рафт ва , шуд зи банди яхи озоди рӯзгор

دی رفت و، شد ز بند یخ آزاد روزگار

Омад буруни зи шишаи призоди навбаҳор

آمد برون ز شیشه پریزاد نوبهار

Аз хурда зад бҷбҳаҳи зрки нави арӯси гул

از خرده زد بجبهه زرک نو عروس گل

Аз барг , ҳар ниҳол шуд абрӯии васмаи дор

از برگ، هر نهال شد ابروی وسمه دار

Барҳами фитодаи ғунчаи гулҳои оташӣ

برهم فتاده غنچه گل های آتشی

Уфтад чунонкӣ бар сари ҳам дона дар анор

افتد چنانکه بر سر هم دانه در انار

Аз бас ки бофтааст нимуви шохи гули баҳам

از بس که بافته است نمو شاخ گل بهم

Гулшан шудааст як сабади гул , дар ин баҳор !

گلشن شده است یک سبد گل، در این بهار!

Дар бӯстони сабзи фалак ҳар раҳгии зи абр

در بوستان سبز فلک هر رگی ز ابر

Як шохи арғавон шуда аз акси лолаи зор

یک شاخ ارغوان شده از عکس لاله زار

Дар гӯши аҳли ҳуш , набошад хурӯши раъд

در گوش اهل هوش، نباشد خروش رعد

Аз ҷӯши гули ғариви баровардаи рӯзгор

از جوش گل غریو برآورده روزگار

Саркаши саманди боди сабо , нарм меравад

سرکش سمند باد صبا، نرم میرود

Биравӣ зи бас ки накҳат гул кардаанд бор

بروی ز بس که نکهت گل کرده اند بار

Аз файзи обу хоки гули фатҳи бушковад

از فیض آب و خاک گل فتح بشکفد

Созанди сари илм агар аз бели обёр

سازند سر علم اگر از بیل آبیار

Файзи ҳавои расидаи баҷое ки давр нест

فیض هوا رسیده بجایی که دور نیست

Гар нахли хома реша кунад дар хати ғубор

گر نخل خامه ریشه کند در خط غبار

Аз сабзаи кӯҳу дашт , саросари забон шуда аст

از سبزه کوه و دشت، سراسر زبان شده است

Баҳри дуои хусрави ҷами қадари комгор

بهر دعای خسرو جم قدر کامگار

« аббоси шоҳи сонӣ » , каз бими адл ӯ

«عباس شاه ثانی »، کز بیم عدل او

Дуздади бхўиш , ғунча чу занбӯр , неши хор

دزدد بخویش، غنچه چو زنبور، نیش خار

Чун тунд гардад оташи хашмаш бар аҳли ҷавр

چون تند گردد آتش خشمش بر اهل جور

Дандон чу жола об шавад дар даҳони мор

دندان چو ژاله آب شود در دهان مار

Аз кори хеши фитнаи гарон дар замон ӯ

از کار خویش فتنه گران در زمان او

Баргаштаанд ҷумла чу мижгони чашми ёр

برگشته اند جمله چو مژگان چشم یار

Тарсанд бскаҳи рахнаи гарон аз сиёсаташ

ترسند بسکه رخنه گران از سیاستش

Зореъи боҳтёти заминро кунад шёр

زارع باحتیاط زمین را کند شیار

То гашта шуълаи хӯнии парвона , давр нест

تا گشته شعله خونی پروانه، دور نیست

То субҳи мумиёеи шамъ ар баради бакор

تا صبح مومیایی شمع ار برد بکار

Бобӣ буд зи дафтари анъом ӯ саҳоб

بابی بود ز دفتر انعام او سحاب

Фаслӣ буд зи нусхаи айём ӯ баҳор

فصلی بود ز نسخه ایام او بهار

Хуррами зи абри ҳиммат ӯ , гулшани ҷаҳон

خرم ز ابر همت او، گلشن جهان

Равшани зи гирди мураккаб ӯ , чашми рӯзгор

روشن ز گرد مرکب او، چشم روزگار

Бошад ҳавои мейри шикоряш , чарх ро

باشد هوای میر شکاریش، چرخ را

зи онаш камар , зи панҷа меҳраст бҳлаҳи дор

ز آنش کمر، ز پنجه مهر است بهله دار

Овозаи виқораш , агар по наад ба кӯҳ

آوازه وقارش، اگر پا نهد به کوه

Раг меҷаҳд зи санги буруни ҳамчуи тири мор

رگ میجهد ز سنگ برون همچو تیر مار

То ҳукми шаръпарвар ӯ манъ бода кард

تا حکم شرع پرور او منع باده کرد

Таклиф май , бкс накунад абри навбаҳор

تکلیف می، بکس نکند ابر نوبهار

Рангаши брнг бода прессатон чу ошност

رنگش برنگ باده پرستان چو آشناست

Худро шафақ , з бим кашидааст барканор

خود را شفق، ز بیم کشیده است برکنار

Хамҳои май бар омадаи гӯйии зи хона аш

خم های می بر آمده گویی ز خانه اش

з он мекашанд хӯшаи ангурро бидор

ز آن میکشند خوشه انگور را بدار

Амният азуаст ҷаҳонро ки баъди изоин

امنیت ازوست جهان را که بعد ازاین

Созанди ҳамчуи хонаи заррин , хона бе ҳисор

سازند همچو خانه زرین، خانه بی حصار

Рӯ оварад бкўаҳ , чу събони рмҳ ӯ

رو آورد بکوه، چو ثعبان رمح او

Аждари забон аҷз шавад дар даҳони ғор

اژدر زبان عجز شود در دهان غار

Воъиз чу ҳақи мадҳат ӯ нест кори ту

واعظ چو حق مدحت او نیست کار تو

Барҷои гузори хома ва , даст дуо барор

برجا گذار خامه و، دست دعا برآر

То ҳамчуи оҳ , сарв шавад дар чамани баланд

تا همچو آه، سرو شود در چمن بلند

То ҳамчуи нола гардан қамарӣаст тавқи дор

تا همچو ناله گردن قمریست طوق دار

Дар пои сарди теғаш , чун қамарён , ниҳанд

در پای سرد تیغش، چون قمریان، نهند

Гардани бтўқи ҳукмаши шоҳони рӯзгор !

گردن بطوق حکمش شاهان روزگار!